Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 750/19

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K., decyzją z 18.01.2019 r. udzielił pozwolenia na rozbiórkę blaszanych garaży i zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, na dz. ewid. oznaczonej nr [...], [...]. [...] K. -K..

Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i T. N., M. i P. M., Z. i K. B..

Wojewoda decyzją z dnia 23 kwietnia 2019 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany obejmuje inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (20 mieszkań) z usługami na parterze i garażami podziemnymi oraz na poziomie terenu (24 miejsca przewidziane dla mieszkańców i 2 miejsca dla potrzeb lokali usługowych). Dla tej inwestycji 18.04.2018 r. wydana została przez Prezydenta Miasta K. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy - decyzja nr [...] znak [...] Budynek, od strony zachodniej (ul. [...] zlokalizowano w wyznaczonych liniach zabudowy w odległości, od strony wschodniej i południowo wschodniej w granicach linii zabudowy lub obok bez przekroczenia tej linii. Projekt zagospodarowania podaje odległości projektowanego budynku od zabudowy sąsiedniej, które wynoszą: od budynku nr przy ul. [...] -21 m; od budynku przy [...] - 20,40 m; od budynku przy ul. [...] - 19,70 m; od budynku przy ul. [...] - 13,70 do 11 m, oraz od budynku przy ul[...]12,8 m. Wysokość projektowanego budynku ma wynosić 12,70 m, zatem wymogi, o których mowa w § 13 WT zostały spełnione, także w stosunku do budynku przy ul. [...], biorąc pod uwagę wzajemne, nierównoległe, położenie obu budynków.

Na działce nr [...] znajduje się także budynek l niemieszkalny (oznaczony symbolem "i") który jest zlokalizowany w granicy działki inwestycyjnej. Według projektu zagospodarowania terenu posiada on ścianę graniczną o cechach ściany oddzielenia pożarowego. W odległości 1,5 m, od strony północnej projektowany jest mur oporowy wzdłuż zjazdu do garażu podziemnego.

Analiza zgodności projektowanej inwestycji, z warunkami określonymi w decyzji z 18.04.2018 r. ustalającej warunki zabudowy, pozwala na stwierdzenie zgodności i spełnienie wymagań tam określonych. Powierzchnia zabudowy budynku nie przekracza 41% (542 m2) powierzchni terenu inwestycji i wynosi 506 m2, powierzchnia biologicznie czynna wynosi więcej niż minimalne 40% (530 m2) -wynosi 41% tj. 542 m2, wysokość zabudowy nie przekracza dopuszczalnej (od 12 m do 13 m) i wynosi 12,70 m, szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] winna wynosi do 21 m +/- 20% (do 25,2 m) i wynosi 25,18 m. Dach, zgodnie z warunkami decyzji WZ, zaprojektowano jako płaski. Linia zabudowy, określona precyzyjnie w treści decyzji WZ, została naniesiona na mapę, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, przez uprawnionego geodetę (na mapie zamieszczono stosowną adnotację).

Część elementów zagospodarowania terenu, zjazd z ul. [...], przyłącza kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody, gazu, elektroenergetyczne a także przekładka odcinka przyłącza kanalizacji sanitarnej wyłączone zostały z zakresu inwestycji z informacją o procedowaniu w odrębnych postępowaniach. Ten zakres inwestycji został przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu i został ujęty w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji a właściciele/zarządcy dz. nr [...], [...] obr. [...], uczestniczyli w postępowaniu jako strony i mieli możliwość zapoznania się z projektem. Przekładka kolidującego z inwestycją odcinka kanalizacji sanitarnej, wskazana do realizacji w odrębnym postępowaniu, w całości dotyczy zakresu przebiegającego przez działkę nr [...], a nowa trasa ma być wykonana na działkach będących terenem inwestycji. Obecnie, według oświadczenia pełnomocnika inwestora rozpoczęciem robót budowlanych będzie wykonanie przekładki przyłącza kanalizacyjnego aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie budynku nr [...] przy ul. [...].

Projekt tego zakresu inwestycji jest uzgadniany przez MPWiK i posiada już uzgodnienie ZUDP w Wydziale Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta K.. Po 2 uzyskaniu uzgodnienia inwestor niezwłocznie złoży zgłoszenie zamiaru wykonania przekładki przyłącza kanalizacyjnego w Urzędzie Miasta K.. O powyższych zamiarach jest poinformowany właściciel nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w K., który uczestniczy w niniejszym postępowaniu jako strona postępowania.

Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji został przeanalizowany przez projektanta i wyniki analizy przedstawiono na str. 53 Projektu budowlanego. Organ 1 instancji dokonał weryfikacji tego obszaru i nie uwzględnił terenu działki nr [...] jako znajdującego się w tym obszarze. Organ odwoławczy uznaje za słuszne pominięcie tej działki, z uwagi na jej położenie w stosunku do przewidzianych do realizacji obiektów budowlanych, na działkach nr [...]

Przystępując do analizy treści złożonych przez strony postępowania odwołań, należy wyjaśni, że brak zgody na przedmiotową inwestycję nie jest przeszkodą uniemożliwiającą wydanie inwestorowi decyzji zezwalającej na wykonanie robót budowlanych. Warunki dla uzyskania pozwolenia na budowę, które musi spełnić inwestor określone zostały w art. 32 Pb i nie ma wśród nich warunku uzyskania zgody sąsiadów. Naruszenie przepisów WT, określających wymogi w zakresie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia zostały w postępowaniu odwoławczym ponownie analizowane. W tym celu skierowano do organu l instancji wezwanie, na podstawie art. 136 kpa (procedura uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie), którym między innymi zobowiązano do opracowania nowej, czytelnej linijki słońca. Pismem z 12.03.2019 r. strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, po dokonanym uzupełnieniu projektu budowlanego.

Przedstawione analizy i wyjaśnienia projektanta wskazują, że nastąpi ograniczenie czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach położonych przy [...] w K.. Jednak ograniczenie tego czasu nie przekroczy norm określonych w § 60 WT, zatem nie potwierdza się zarzut naruszenia, przez projektowaną inwestycję, tego przepisu. Należy tu zwrócić uwagę, że negatywne oddziaływanie nie jest pojęciem tożsamym z jakimkolwiek oddziaływaniem - nowa inwestycja może generować czynniki, które będą zauważalne na nieruchomości sąsiedniej np. zacienienie działki, czy pewne, nie przekraczające norm, skrócenie czasu nasłonecznienia pokoi 3 mieszkalnych. Nie są to jednak okoliczności, które mogłyby uzasadniać odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, czyli stanowiłyby niedopuszczalne naruszenie przepisów prawa. Co do zarzutu nierzetelnego wykonania analizy zacieniania, bez uwzględnienia różnicy odległości położenia budynków nr [...], a budynku nr [...], położonego o kilka metrów bliżej projektowanej inwestycji, należy wskazać, że zarzut ten jest bezpodstawny - analiza uwzględnia odległości pomiędzy budynkami.

Co do zarzutu wadliwości analizy zacieniania i wobec tego niemożności wykorzystania jej do wydania decyzji z tego powodu, że nie uwzględnia stanu faktycznego obecnie występującego zacieniania wyjaśniono, że analizy o których mowa w § 60 WT wykonywane są dla warunków występujących w okresach równonocy w marcu i wrześniu. W innych dniach zacienianie, wywoływane przez obiekty budowlane się zmienia i w okresie zimowym jest znacznie większe. W odwołaniach podważono prawidłowość pomiarów odległości budynku nr [...] przy ul. [...] wskazując, że odległość tego budynku do granicy działki inwestycyjnej wynosi 16,5 m. Wyjaśnia się zatem, że odległość ta (istniejących budynków sąsiednich od granic działek inwestycyjnych), nie jest istotna z punktu widzenia możliwości inwestowania, natomiast istotne jest zachowanie wymaganych odległości projektowanych na działce obiektów budowlanych. W tym zakresie poddano weryfikacji projekt budowlany i nie stwierdzono naruszenia przepisów.

Natomiast odnośnie do zastrzeżeń wobec wyjaśnień inwestora o rzekomym braku oddziaływania Inwestycji na infrastrukturę drogową, oraz stwierdzeń o braku uciążliwości dla osób trzecich powodowanych przez hałas i wibracje wyjaśniono, że każda inwestycja nie pozostaje bez wpływu na bezpośrednie otoczenie. Jednak tylko ponadnormatywne uciążliwości mogą wpłynąć na ograniczenie zakresu inwestycji lub całkowity brak możliwości jej realizacji. Ocena dopuszczalności realizowania w danym miejscu obiektu budowlanego dokonywana jest na etapie rozstrzygnięć planistycznych, czyli w niniejszym przypadku procedury wydawania decyzji WZ. Warunki określone w tej decyzji, o czym mowa we wcześniejszej części niniejszej decyzji, dopuszczają możliwość realizacji budynku o określonych parametrach i wymaganiach - co zostało spełnione w projekcie obiektu. Zarzut naruszenia charakteru zabudowy znajdującej się wzdłuż ulicy [...] (obecnie są to budynki jednorodzinne) nie dotyczy zakresu 4 kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ zagadnienie to zostało rozstrzygnięte, poprzez określenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w decyzji WZ wydanej przez Prezydenta Miasta K..

Wzmożenie ruchu pojazdów, wywołane budową tego budynku było wzięte pod uwagę przed wydaniem tej decyzji. W punkcie 4d (str. 30 projektu budowlanego) opisane zostały warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej - cyt. istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego....

Zarzut prawdopodobnego naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych, określających minimalne odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni jest nieuzasadniony w świetle udzielonej inwestorowi zgody, przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (pismo z 19.07.2018 r. znak [...] 41 projektu budowlanego), na lokalizację obiektu kubaturowego w odległości nie mniejszej niż 3,42 m do krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...].

Natomiast co do zarzutu braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych wyjaśnia. się, że w toku postępowania uzupełniającego, zleconego przez organ II instancji, projektant opracował szczegółową analizę ilości miejsc postojowych (str. 52 projektu budowlanego) dla zaprojektowanych mieszkań, biorąc pod uwagę wskaźnik 1,2 miejsca na 1 mieszkanie -zgodnie z zaleceniami decyzji WZ - oraz 30 miejsc na 1000 m2 usług. Przyjmując takie wskaźniki niezbędnych jest 26 miejsc postojowych i tyle zostało zaprojektowanych. Dodatkowo zamieszczono informację, że w przypadku konieczności zwiększenia ilości miejsc istnieje możliwość montażu platform przesuwnych.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. B. i K. B., zarzucając jej

1. l. Naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
2. 1) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez:

1. a. brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu;
2. b. dowolne interpretowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji brak istotnych dla sprawy ustaleń, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie;
3. 2) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia do decyzji w sposób uniemożliwiający realizację ogólnej zasady przekonywania.
4. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
5. 1) art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w zw. z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29.08.2012 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę mimo braku spełnienia przez Inwestora warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18.04.2018 r. w zakresie ilości miejsc postojowych w przypadku wprowadzenia usług handlu;

1. 2) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy, projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami powszechnie obowiązującymi.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że przede wszystkim organ II instancji nie odniósł się do zarzutu skarżących dotyczących niezachowania odległości pomiędzy linią zabudowy, a ich budynkiem przy ul. [...] w K., która winna wynosić 21 m. Skarżący podnieśli, że według przeprowadzonej przez nich wizji lokalnej odległość ta jest zdecydowanie niniejsza. Organ II instancji nie zweryfikował tego zarzutu w sposób rzetelny i budzący zaufanie obywateli do organu. Nie sposób się zgodzić z tą częścią uzasadnienia, bowiem za działanie wbrew prawom wszelkiej logiki należy uznać takie działania Organu II instancji, który na zarzut Skarżących, że odległość wskazana w projekcie budowlanym nie odpowiada odległości rzeczywistej w terenie, ogranicza się 6 jedynie do analizy projektu budowlanego.

W dalszej kolejności Skarżący sformułowali zarzut dotyczący braku minimalnego, trzygodzinnego nasłonecznienia. Z analizy dokonanej przez Skarżących wynika, że faktyczne nasłonecznienie nieruchomości Skarżących już w tym momencie jest narażone w dużym stopniu na zacienienie i brak nasłonecznienia przez wymagany trzygodzinny okres w ciągu dnia. Obserwacja stanu faktycznego dokonana przez Skarżących pozwala wysunąć jednoznaczny wniosek, że realizacja planowanej inwestycji wpłynie negatywnie na nieruchomości Skarżących, pogłębiając zacienienie, a co za tym idzie nie zostanie spełniony warunek wynikający z § 60 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym został przewidziany wymóg co najmniej trzygodzinnego nasłonecznienia. Zarzut ten również nie został przez Organ II instancji uwzględniony, który wskazał, że analiza zacienienia wykonywana jest w dniach równonocy, w marcu oraz wrześniu, a faktyczne zacienienie w miesiącach zimowych może być większe.

Podkreślono, że w ocenie Skarżących wymóg zacienienia nie jest spełniony również w dniach równonocy, w marcu oraz wrześniu, a będąca podstawą rozstrzygnięć analiza znajdująca się w aktach sprawy nie przedstawia faktycznego poziomu nasłonecznienia/zacienienia.

W dalszej kolejności Skarżący odnieśli się do kwestii związanej z przewidzianą w planowanej inwestycji ilością miejsc parkingowych. Zgodnie bowiem z projektem budowlanym, usługi w planowym budynku będą zajmować 114,93 m2 (w zaokrągleniu 115 m2). Biorąc pod uwagę, iż w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18.04.2018 r., organ określił wskaźnik wynoszący 30 miejsc postojowych na 1000 m2 usług, należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie, Inwestor powinien na ten cel zapewnić co najmniej 3,45 miejsca postojowego (11,5% z 1000 = 115 m2; 11,5% z 30 = 3,45 miejsca postojowego). Zaokrąglając ilość miejsc postojowych w górę do pełnej wartości, należałoby przyjąć, że Inwestor powinien zapewnić dodatkowe 4 miejsca postojowe, które byłyby przeznaczone z uwagi na lokalizację działalności usługowej w budynku. W projekcie budowlanym natomiast przewidziane jest 26 miejsc parkingowych, podczas gdy konieczne jest zapewnienie co najmniej 28 miejsc parkingowych, na które składać 7 się będą 24 miejsca parkingowe przeznaczone dla mieszkań (20 mieszkań x wskaźnik 1,2 miejsca parkingowego na mieszkanie = 24 miejsca parkingowe) oraz 4 miejsca parkingowe dla usług (obliczone zgodnie z wyżej przywołanymi zasadami).

Organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że 24 miejsca parkingowe przewidziane w projekcie budowlanym są zgodne wymogami Warunków Zabudowy, co jest niezgodne z prawdą, a przede wszystkim podstawowymi zasadami rachowania -Organ II instancji uznał bowiem, że 24 miejsca parkingowe wystarczają, podczas gdy wymagane jest co najmniej 28 miejsc parkingowych.

Na samym końcu, Skarżący odnieśli się do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który przewiduje w terenie zabudowy minimalny odstęp obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni na poziomie 6 m. Organ II instancji uznał ten zarzut za nieuzasadniony, wskazując jedynie, że Inwestor otrzymał zgodę ZIKiT na lokalizację obiektu w odległości nie mniejszej niż 3,42 m od krawędzi drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...] w K.. Skarżący podnieśli, że minimalne odległości wyznaczone przez przepisy ustawy zostały ustanowione przede wszystkim celem zapewnienia uczestnikom ruchu drogowego, w tym również pieszym, ale również mieszkańcom budynków usytuowanych przy drodze, bezpieczeństwa. Co prawda, ust. 2 wyżej przywołanego przepisu stanowi o możliwości odstępstwa od tej odległości, nie mniej warunkuje to odstępstwo szczególnymi przypadkami. Z pewnością takim przypadkiem nie jest sam zamiar gospodarczy Inwestora, który stoi w sprzeczności z interesem obywateli - mieszkańców okolicznych domostw, w tym Skarżących, których nieruchomość usytuowana jest bezpośrednio przy drodze zlokalizowanej naprzeciwko planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej 8 stanu epidemii (Dz. U. póz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. póz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. póz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. póz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. 9 póz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 1333), zwana dalej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

1. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
2. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
3. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.,

Przepis ten określa zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zakres 10 ten został ograniczony do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). Oczywiście, jeśli w toku postępowania pojawią się uzasadnione wątpliwości, co do zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami techniczno-budowlanymi, to organ administracji wątpliwości te powinien przed udzieleniem pozwolenia na budowę wyjaśnić. Na istnienie takich wątpliwości może też wskazywać strona postępowania.

Uzasadniony okazał się zarzut skargi dotyczący ustalenia ilości miejsc postojowych.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że "w toku postępowania uzupełniającego, zleconego przez organ H instancji, projektant opracował szczegółową analizę ilości miejsc postojowych (str. 52 projektu budowlanego) dla zaprojektowanych mieszkań, biorąc pod uwagę wskaźnik 1,2 miejsca na 1 mieszkanie -zgodnie z zaleceniami decyzji WZ - oraz 30 miejsc na 1000 m2 usług. Przyjmując takie wskaźniki niezbędnych jest 26 miejsc postojowych i tyle zostało zaprojektowanych."

Skarżący zaś podnoszą, że usługi w planowanym budynku będą zajmować 114,93 m2 (w zaokrągleniu 115 m2). Biorąc pod uwagę, iż w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18.04.2018 r., organ określił wskaźnik wynoszący 30 miejsc postojowych na 1000 m2 usług, w niniejszej sprawie, Inwestor powinien na ten cel zapewnić co najmniej 3,45 miejsca postojowego (11,5% z 1000 =115 m2; 11,5% z 30 = 3,45 miejsca postojowego). Zaokrąglając ilość miejsc postojowych w górę do pełnej wartości, należałoby przyjąć, że Inwestor powinien zapewnić dodatkowe 4 miejsca postojowe, które byłyby przeznaczone dla działalności usługowej w budynku. W 11 projekcie budowlanym natomiast przewidziane jest 26 miejsc parkingowych, podczas gdy konieczne jest zapewnienie co najmniej 28 miejsc parkingowych, na które składać się będą 24 miejsca parkingowe przeznaczone dla mieszkań (20 mieszkań x wskaźnik 1,2 miejsca parkingowego na mieszkanie = 24 miejsca parkingowe) oraz 4 miejsca parkingowe dla usług (obliczone zgodnie z wyżej przywołanymi zasadami).

Rację należy przyznać skarżącym. Na k. 52 projektu budowlanego, w tabeli, wykazano powierzchnię użytkową usług - 114,93 m2, natomiast na dole tej samej karty projektu (doklejenie zawierające bilans miejsc postojowych) projektant wskazuje, że "docelowa powierzchnia użytkowa lokalu usługowego wyniesie około 65 m2, reszta to zaplecza". Stoi to w oczywistej sprzeczności zarówno z powierzchnią usług opisaną w tabeli jak i z częścią rysunkową projektu, tj. rzutem parteru (k.74), z którego wynika, z powierzchnia usługowa wynosić będzie jednak 114,93 m2 (lokal usługowy 103,69 m2+ zaplecze z we. 6.01m2 + zaplecze 5,23 m2 = 114,93 m2.) W żadnym wypadku nie można twierdzić, że powierzchnia usługowa budynku to tylko "docelowa powierzchnia lokalu usługowego" a wszelkie "zaplecza" już do powierzchni usługowej nie należą.

W ten sposób można zaprojektować dowolnie dużą powierzchnię usługową i jednocześnie twierdzić, że "w rzeczywistości" będzie ona znacznie mniejsza. Rzeczywistość znajduje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, szczególnie w części rysunkowej. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych i logicznych do takich twierdzeń jakie zaprezentował projektant i zaakceptował organ. Konsekwencją ich przyjęcia są błędy w obliczeniu wymaganej decyzją o warunkach zabudowy ilości miejsc postojowych, tj. zaniżenie ich liczby dla powierzchni usług, a zatem w tym zakresie projekt pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy.

Sąd uchylił wyłącznie decyzję organu II Instancji, jako że zaprojektowanie właściwej ilości miejsc i uzupełnienie projektu w tym zakresie może się odbyć przed organem II Instancji, bez uchybienia zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 470 z późn. zm.), poprzez 12 lokalizację planowanego budynku w odległości nie mniejszej niż 3,42 m od krawędzi drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...] w K..

Zgodnie art. 43 ust. 1 tej ustawy, w terenie zabudowy minimalny odstęp obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni na poziomie 6 m. Zgodnie natomiast z ust. 2, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 Ip. 3 tabeli (droga krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna), w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (6 metrów od drogi gminnej), może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Odpowiednie zastosowanie art. 38 ust. 3, wskazuje, że wyrażenie zgody przez zarządcę drogi powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie inwestor otrzymał zgodę ZIKiT z dnia 19 lipca 2018 r., która znajduje się na k. 41 projektu budowlanego, na "lokalizację obiektu w odległości nie mniejszej niż 3,42 m od ściany zewnętrznej planowanego budynku mierząc w świetle do krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...]". ZiKIT wskazuje też, że analizując możliwość takiego odstępstwa uwzględniono fakt, że projektowana linia zabudowy spełnia warunki decyzji z 18 kwietnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Analiza przytoczonych powyżej przepisów ustawy o drogach publicznych wskazuje, że z jednej strony wyrażenie zgody na usytuowanie obiektu budowlanego w mniejszej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni musi wynikać ze szczególnie uzasadnionych okoliczności, z drugiej zaś - nie wymaga ani wydania decyzji administracyjnej ani formalnego uzasadnienia. Jedynie odmowa wyrażenia zgody przybiera postać decyzji administracyjnej. Skoro zatem ustawodawca nie nałożył na zarządcę drogi obowiązku wyrażenia zgody w formie decyzji, przyjmując nawet koncepcję "milczącej zgody", to należy uznać, że nieskuteczne jest zarzucanie braku dostatecznego uzasadnienia udzielenia zgody. Zgoda taka ma zresztą na celu ustalenie, 13 że zbliżenie zabudowy do krawędzi jezdni nie będzie zagrażało ruchowi drogowemu. W tej konkretnej sprawie chodzi natomiast skarżącym raczej o to, aby nowy budynek został jak najdalej odsunięty od ich zabudowań.

Niemniej pismo to (zgoda ZIKIT) znajdujące się w projekcie budowlanym, nie może być oceniane czy kontrolowane przez Sąd na obecnym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast rozważanie czy w ogóle podlegałoby kognicji sądów administracyjnych wykracza poza ramy niniejszego postępowania.

Nie są również uzasadnione zarzuty skargi dotyczące braku weryfikacji przez organ w terenie odległości planowanego budynku od budynku skarżących. W postępowaniu o pozwolenie na budowę, jak to już wyżej wskazano, odpowiedzialność za merytoryczną stronę projektu budowlanego, a więc także za wyznaczenie na mapach konkretnych odległości, ponosi projektant. Organ administracyjny nie ma uprawnień do tego aby prowadzić dowód z oględzin w postępowaniu o pozwoleniem na budowę, nawet na zarzut strony postępowania. Skarżący zaś nie przedstawili własnego dowodu (np. pomiaru geodezyjnego), dowodzącego, że opisana w projekcie zagospodarowania terenu odległość 21 metrów jest nieprawdziwa.

Nie jest też uzasadniony zarzut dotyczący braku minimalnego, trzygodzinnego nasłonecznienia.

Zgodnie z § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. póz. 1065):

Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°-1600. natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-1700.

W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, 14 do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

W projekcie budowlanym na k. 53b-54d znajduje się analiza zacieniania wykonana na czas równonocy tj. na dzień 20 marca i 23 września 2018 r. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, pomiaru minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń dokonuje się tylko na dni równonocy, a nie na każdy inny dzień roku. Tym samym rację ma organ, że w okresie zimowym np. w grudniu, nasłonecznienie to może być mniejsze, jednak w świetle przywołanych rozwiązań prawnych nie oznacza to, że jest ono niewystarczające. Natomiast ocena skarżących, że wymóg z § 60 rozporządzenia nie jest spełniony również w dniach równonocy, jest gołosłowny, bo przedstawiona w projekcie analiza nie zawiera żadnych oczywistych błędów.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona, wyłącznie w celu skorygowania projektowanej ilości miejsc postojowych, natomiast pozostałe zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Dlatego orzeczono jak w pkt. l sentencji wyroku, na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt. II sentencji wyroku, na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu.