Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 marca 2014 roku oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 roku skarżący F.N. wniósł o ustanowienie adwokata, który będzie reprezentował jego interesy w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wnioskodawca podniósł, iż jest osobą starszą i niezamożną i nie stać go na ponoszenie kosztów postępowania sądowego.
Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2014 roku referendarz sądowy zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy w związku z korzystnym dla niego wyrokiem sądu pierwszej instancji podtrzymuje on swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, czy też go cofa. Jeśli wniosek byłby podtrzymywany skarżący winien w tym celu wypełnić urzędowy formularz "PPF" i odesłać go do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Odnosząc się do wezwania F.N. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 roku poinformował, iż w odstępuje od swojego wniosku, zastrzegając jednocześnie, iż w przypadku zaskarżenia wyroku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prawdopodobnie będzie on zmuszony do ponownego złożenia wniosku o pomoc prawna z urzędu.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Cofnięcie wniosku przez stronę oznacza jej rezygnację z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Skoro zatem skarżący oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i 3 p.p.s.a.