Uzasadnienie
Dnia [...] 2006 r. R.M. i E.Ł. sprzedały Gminie K. udziały wynoszące po [...] części w nieruchomości położonej w K. stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha.
Działka ta na mocy uchwały Rady Miasta K. z dnia [...]. Nr [...] ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" od dnia [...] września 2005 r. znajduje się w przeważającej części na obszarze oznaczonym jako teren dróg publicznych klasy głównej z tramwajem [...], a południowo-wschodni fragment tej działki znajduje się na obszarze usług nauki z terenami komercyjnymi [...]. W okresie od [...] 2003 r. do [...] 2005 r. działka ta nie podlegała ustaleniom żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej) i sporządzeniu operatu szacunkowego, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]. ustalił wobec E.Ł. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu miejscowego w wysokości [...]zł.
Wysokość renty planistycznej ustalono przy założeniu wzrostu wartości tejże nieruchomości związanej z uchwaleniem planu miejscowego wobec faktycznego sposobu wykorzystywania tej nieruchomości przed uchwaleniem planu.
Decyzję tą doręczono stronie w dniu [...].12.2007 r. i dnia [...]01.2008 r. strona ta wniosła od niej odwołanie.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu tej decyzji podtrzymano stanowisko zajęte przez organ I-instancji wskazując, iż dla ustalenia wysokości renty planistycznej przyjęto wartość przedmiotowej nieruchomości po dacie wejścia w życie planu miejscowego w porównaniu z jej wartością przed uchwaleniem tego planu, którą ustalono przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości.
Na tą decyzję skargę wniosła E.Ł., reprezentowana przez adwokata R.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarżąca w dniu [...] lipca 2008 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., doręczoną pełnomocnikowi skarżącej [...] czerwca 2008 r.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 778/07 zwrócił się z do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności z art. 2 i art. 31 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w
Sygn. akt II SA/Kr 766/08 zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacji, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Stosownie do treści art. 193 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Taka sama treść wynika z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.)
W takiej sytuacji, zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił o zawieszeniu postępowania z urzędu, ponieważ rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania wywołanego pytaniem prawnym tutejszego Sądu skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego.
W tej bowiem sprawie decyzje wydano na podstawie ustalenia wartości nieruchomości przy uwzględnieniu jej faktycznego wykorzystywania w okresie po ustaniu mocy planu miejscowego, a przed wejściem w życie planu nowego i tym samym od rozstrzygnięcia ww. pytania prawnego dotyczącego zgodności ar. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uzależnione będzie orzekanie w tej sprawie.
Sąd z urzędu podejmie w tej sprawie zawieszone postępowanie z chwilą ustania przyczyny zawieszenia, czyli z chwilą wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygającego pytanie prawne zawarte w postanowieniu Sądu z dnia 6 lutego 2007 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.