Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 28 listopada 2016 r.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi - w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 28 grudnia 2016 r.
Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 27 grudnia 2016 r (data stempla) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, do którego wpłynęła w 29 grudnia 2016 r. Sąd 9 stycznia 2017 r. (data nadania przesyłki poleconej) przesłał skargę do organu, za pośrednictwem którego winna zostać wniesiona, a ten złożył skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy 19 stycznia 2017 r.
Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r., tego samego dnia nadanym przesyłką poleconą do WSA za pośrednictwem organu odwoławczego, strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazano w nim, że pełnomocnik strony skarżącej przygotował skargę, jednak mimo prawidłowego skierowania skargi, koperta w której została nadana, została błędnie zaadresowana i przez to skarga zamiast za pośrednictwem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. została wysłana bezpośrednio do Sądu.
O powyższej omyłce pełnomocnik skarżącego powziął wiedzę z pisma informującego o przekazaniu do organu, które zostało doręczone w dniu 11 stycznia 2017 r. Dlatego termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany.
Sytuacja powyższa nastąpiła z przyczyn, które nie są zawinione przez pełnomocnika. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym błędy popełnione przez pracowników podległych profesjonalnemu pełnomocnikowi strony należy oceniać jako błędy pełnomocnika. Nieprawidłowe zaś zaadresowanie koperty przez pracownika pełnomocnika i w konsekwencji przesłanie skargi bezpośrednio do sądu, stanowi okoliczność, za która odpowiedzialność ponosi pełnomocnik.
W niniejszej sprawie sytuacja jest jednak odmienna, gdyż skarga nie była nadawana przez kancelarię, przez pracowników, za których odpowiedzialność ponosi pełnomocnik, ale bezpośrednio przez pracowników skarżącego, dla których niuanse związane z wysyłaniem skargi za pośrednictwem organu nie są oczywiste. Skierowanie przez nich skargi bezpośrednio do sądu, przez który skarga powinna być rozpoznana wydaje się być sytuacją usprawiedliwioną.
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. W przedmiotowym przypadku uzasadnione jest przyjęcie, że uchybienie terminowi do złożenia skargi nie wynikło z przyczyn zawinionych, co przedmiotowy wniosek czyni uzasadnionym. Przekroczenie terminu spowodowane przesłaniem bezpośrednio na adres sądu, jest niezawinioną omyłką, za którą odpowiedzialności nie ponosi pełnomocnik. Skarga została sporządzona prawidłowo i wysłana we właściwym terminie, jedynie omyłka sprawiła, że skarga została wysłana bezpośrednio do sądu.
Strona przeciwna w piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. wniosła o orzeczenie o odmowie przywrócenia terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Art. 87 stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W niniejszej sprawie strona skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem wniosek ten złożyła za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a równocześnie z wnioskiem przedłożyła skargę.
Brak jest jednak okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o wniesieniu skargi do WSA za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Na dokumencie skargi znajduje się prawidłowy adres. Natomiast koperta, w której nadano skargę w urzędzie pocztowym została zaadresowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W takiej sytuacji przyjmuje się, że datą wniesienia skargi jest data nadania przez WSA przesyłki zawierającej skargę na adres organu administracji. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie nastąpiło to po przekroczeniu terminu do wniesienia skargi.
W ocenie Sądu wadliwe zaadresowanie koperty nie może zostać uznane za niezawinione doprowadzenie do uchybienia terminu - i to niezależnie od tego, czy takiego wadliwego zaadresowania dokonał pracownik kancelarii fachowego pełnomocnika, czy też pracownik skarżącego. Usprawiedliwieniem uchybienia terminu nie może być zwłaszcza okoliczność, że "niuanse związane z wysyłaniem skargi za pośrednictwem organu nie są oczywiste" dla pracowników skarżącego. Zarówno pełnomocnik strony skarżącej i sama strona nie dochowali wymaganej, należytej staranności w dbałości o własne interesy.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. II GZ 416/14 (LEX nr 1497895) przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Na uwagę zasługuje również pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. I GZ 205/14 (LEX nr 1489928): wszelkie uchybienia, w tym niestaranność, których dopuścił się pracownik nie zwalniają od odpowiedzialności osoby prowadzącej działalność gospodarczą - pracodawcy, który odpowiada za należytą pracę swoich pracowników.
Niewątpliwie błędne zaadresowanie skargi stanowi błąd, jednakże trudno uznać, że błąd ten jest usprawiedliwiony tylko z tego powodu, że osoba, która wysyłała pismo nie wiedziała, że należy zaadresować go inaczej.
Uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.