Uzasadnienie
W dniu 19 lutego 2013 r. Wójt Gminy P. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenia miejscowości B. z drogą krajową nr [...]".
W dniu 22 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wydało postanowienie znak:[...], którym stwierdzono wniesienie uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.
Skargę na postanowienie Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. R.B.. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jak i decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak: [...] W uzasadnieniu wniosku podano, że realizacja inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego oraz spowoduje wyrządzenie znacznej szkody. Skarżący szczegółowo i obszernie przestawił sytuację faktyczną skarżącego w razie realizacji inwestycji, jak i wskazał na znaczne koszty po stronie inwestora. Podniósł, że po uzyskaniu w trybie przyspieszonym pozwolenia na budowę inwestor zapewne będzie chciał samą inwestycję jak najszybciej zrealizować, co tym samym spowoduje szkodę i trudne do odwrócenia skutki po stronie skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna, czy postanowienie korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Podnieść należy, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05; wszystkie dostępnie w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. Stanowi ono jedynie formalne potwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zatem rozstrzygniecie proceduralne i jako takie nie wywiera skutku w sferze wykonalności decyzji, od której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu. Nie powoduje ono powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. W rezultacie takiego rozstrzygnięcia w obrocie pozostaje nadal decyzja podlegająca wykonaniu. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., to nie może do niego mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w omówionym przepisie.
Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sprowadzałoby się bowiem do zawieszenia mocy zaskarżonego aktu nie wywołującego skutków materialnoprawnych.
Uzasadniając natomiast odmowę wstrzymania decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenia miejscowości B. z drogą krajową nr [...]" wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11).
W związku z tym, zakresem art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty w stosunku do których toczy się postępowanie trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym. Jak powszechnie wskazuje się w doktrynie (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s.
51) na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Niniejsze postępowanie wszczęte skargą R.B. dotyczy sprawy, której przedmiotem jest stwierdzenie wniesienia odwołań od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] z uchybieniem terminu. Zatem w tym postępowaniu Sąd będzie badał jedynie okoliczność, czy odwołania złożone zostały w terminie, natomiast poza kognicją Sądu pozostaje badanie słuszności merytorycznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] Tym samym skoro w postępowaniu wszczętym na skutek skargi skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ogóle nie może merytorycznie badać legalności wydania decyzji przez organ I. instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danej inwestycji, to także nie może wstrzymywać wykonywanie takiej decyzji.
Jeszcze raz należy podkreślić, że w ocenie Sądu nie zachodzi tożsamość przedmiotowa niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną decyzją Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak[...], zatem nie można uznać by tworzyły tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Brak też tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [...] nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu.
Mając na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia