Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 lipca 2015 r. rozłączono, sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 maja 2015 r. nr [...] oraz M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 maja 2015 r. nr [...] w zakresie dotyczącym skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 maja 2015 r. Nr [...] (II SA/Kr 888/15).
O treści zarządzenia prawidłowo poinformowano pełnomocnika skarżącej – M. W. w piśmie z dnia 5 sierpnia 2015 r. doręczonym prawidłowo w dniu 27 sierpnia 2015 r.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej złożyła zażalenie na zarządzenie z dnia 30 lipca 2015 r. i podniosła, iż nie wyraża zgody na rozłączenie spraw, gdyż sprawy dotyczą jednego organu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przewodniczący rozłączył sprawy wniesione w jednej skardze do odrębnych postępowań. Decyzja ta jest prawidłowa i wynika z zasady, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych.
Instytucja zażalenia została uregulowana w Rozdziale 2 Działu IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Analiza treści art. 194 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż zażalenie jest środkiem odwoławczym, które przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz tych wymienionych w jego treści (pkt 1-10). Zażalenie wniesione na postanowienie, co do którego ustawa nie przewiduje takiej możliwości, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z kolei art. 198 p.p.s.a. stanowi, że przepisy Działu IV stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. W tym miejscu wypada przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, że a contrario z art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika wniosek, że jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia lub zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przepisy nie przewidują by zażalenie przysługiwało na zarządzenie przewodniczącego o rozłączeniu spraw.
Z uwagi na powyższe zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.