Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 16 lutego 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 i art. 108 § 1 K.p.a. odmówił wydania decyzji zezwalającej spółce A S.A. w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obrębie C., gm. G., powiat m., województwo m. składającej się z działki nr [...] o pow. 0,7600 ha, dla której nie ma założonej księgi wieczystej. Przedmiotowa działka stanowi współwłasność trzech osób, z których jedna nie żyje i nie zostało po niej przeprowadzone postępowanie spadkowe a jej udział wynosi 1/3 części, w związku z czym zgodnie z art. 113 ust. 6 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami działka posiada status nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Postępowanie jest prowadzone w związku z inwestycją przebudowy linii elektroenergetycznej i dotyczy założenia i przeprowadzenia na w/w nieruchomości napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] W. – M., w pasie technologicznym o szerokości 9 m (po 2 x 4,5m od osi linii w każdą stronę) i powierzchni 0,0265 ha poprzez podwieszenie przewodów o długości około 30 m oraz posadowienia jednego słupa.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust.
1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 § 1 K.p.a mówi natomiast, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia żądać od strony stosownego zabezpieczenia. Uzasadniając złożenie wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości inwestor powołał się na "umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie" a także "zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia powyższego spowoduje niezwykle duże straty". Podkreślone zostały także znaczenie prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych dla działania organów państwa oraz gospodarki a także rola właścicieli takich instalacji w świetle przepisów z dnia 26 kwietnia 2007 roku o zarządzaniu kryzysowym. Pismem z dnia 20.11.2015 r. inwestor uzupełnił pierwotny wniosek poprzez przesłanie wytycznych programowych na opracowanie dokumentacji technicznej, prawnej i przebudowę linii 110 kV [...] W. –M., opracowanych we wrześniu 2013 roku. W ogólnej charakterystyce linii podano, że została ona wybudowana w roku 1964 i przebiega przez tereny zagrożone występowaniem bardzo intensywnych zjawisk sadziowych. Problem ten dotyczy zwłaszcza odcinka od stacji [...] W. do stanowiska słupowego nr [...], które znajduje się na terenie wsi T. Na tym fragmencie linii sadź osadzająca się na przewodach wielokrotnie już przekraczała sadź katastrofalną a ostatnie takie zjawisko nastąpiło 22.01.2013 r. Należy przypuszczać, że spowodowało to w konsekwencji nieodwracalne zmiany w strukturze materiału przewodów oraz przeciążeń konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych. Zgodnie z treścią tego dokumentu stan techniczny przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV [...] W.-M. na odcinku od stanowiska słupowego nr [...] do stacji M., zabudowanych w roku 1964 został oceniony jako dostateczny. Podkreślono, że przewody utraciły pierwotne parametry mechaniczne, ponieważ w czasie eksploatacji były poddawane licznym niekorzystnym warunkom atmosferycznym. Stan przewodów na odcinku od stanowiska słupowego nr [...] do nr [...], zabudowanych w roku 2006 oceniono jako dobry. Stan techniczny izolacji, konstrukcji słupowych oraz fundamentów także oceniono jako dobry. We wnioskach wytycznych programowych stwierdzono, że "Przebudowa linii 110 kV [...] W.- M. jest konieczna ze względu na wiek linii, stan techniczny przewodów roboczych, zwiększenia pewności i niezawodności dostaw energii elektrycznej oraz zagrożeń związanych z występowaniem sadzi katastrofalnej na przedmiotowym terenie." Organ I instancji stwierdził, że inwestycja przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] W.-M. jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego a jej realizacja wpłynie pozytywnie na możliwości zaopatrzenie w energię elektryczną regionu. Potwierdzeniem tego faktu jest wydanie przez Starostę decyzji z dnia 18.01.2016 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust.
1. Wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. Niezwłoczność zajęcia nieruchomości dyktowana jest intencją uniknięcia sytuacji, w której zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby realizację celu publicznego. Omawiane zezwolenie może być zatem wydane tylko wtedy, gdy bez niezwłocznego rozpoczęcia realizacji celu publicznego cel ten w ogóle nie mógłby być już zrealizowany. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości służy zatem wykluczeniu zaistnienia bezprzedmiotowości zezwolenia na czasowe zajęcia nieruchomości, wydanego na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami po tym, gdy decyzja ta stanie się decyzją wykonalną ale istniejące warunki faktyczne uniemożliwią zrealizowanie (osiągniecie) celu publicznego, dla którego wydano zezwolenie na podstawie art. 124 ust.
1. Organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Uzasadniając swój wniosek A powołał się na "umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie" a także "zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia powyższego spowoduje niezwykle duże straty". Podkreślone zostały także znaczenie prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych dla działania organów państwa oraz gospodarki a także rola właścicieli takich instalacji w świetle przepisów z dnia 26 kwietnia 2007 roku o zarządzaniu kryzysowym. Jednakże analiza zebranych w trakcie postępowania materiałów nie potwierdza realności zagrożeń dla ciągłości dostaw energii elektrycznej choć w przypadku wystąpienia wyjątkowo niekorzystnych warunków atmosferycznych bądź innych okoliczności zagrożenie takie jest możliwe. Są to jednak zdarzenia losowe i nie mogą służyć jako uzasadnienie realności zagrożenia. Zgodnie z przedłożonymi przez wnioskodawcę wytycznymi programowymi na opracowanie dokumentacji technicznej, prawnej i przebudowę linii 110 kV [...] W.-M. stan techniczny większości elementów linii jest określony jako dobry, w części dostateczny. Wytyczne te zostały opracowane we wrześniu 2013 roku, natomiast wnioski o wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 i 1 a wpłynęły do Starosty w październiku 2015 r. W tej sytuacji mając na względzie okres czasu, jaki upłynął od opracowania wytycznych do złożenia wniosków trudno uznać argument konieczności szybkiego działania ze względu na zagrożenia ciągłości dostaw energii elektrycznej. Przedstawione okoliczności skłaniają do stwierdzenia, że decyzja zezwalająca na natychmiastowe zajęcie nieruchomości ma służyć przyspieszeniu procesu inwestycyjnego, a takie działanie w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych jest niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi także obawa, że odmowa wydania decyzji zezwalającej na natychmiastowe zajęcie nieruchomości spowoduje brak możliwości realizacji celu publicznego w związku z decyzją wydaną na mocy art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami po uzyskaniu przez nią klauzuli ostateczności.
Od tej decyzji odwołanie złożyła A S. A. w K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez dowolność w ocenie zebranego materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania, brak wszechstronnej analizy materiału dowodowego, nieuwzględnienie również faktów powszechnie znanych, nie wymagających dowodów, skutkujące przyjęciem przez organ braku natychmiastowej konieczności wykonania prac, podczas gdy z materiałów zebranych w sprawie i okoliczności powszechnie znanych wynika, że linia wymaga pilnie wykonania wnioskowanych prac, z uwagi na poważne zagrożenie awarią, tj. ze względu na istotne zagrożenie słusznego interesu społeczeństwa.
Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, podczas gdy w istocie przesłanki takie istnieją w postaci ważnego interesu społecznego oraz wyjątkowo ważnego interesu strony, co wynika ze zgromadzonych w sprawie akt oraz faktów powszechnie znanych.
Wojewoda decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 16 lutego 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje, że mamy do czynienia z dwiema decyzjami - pierwotną (wywłaszczeniową lub zezwalającą na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał na następujące przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości - zgodnie z przepisem art. 124 ust. l a ustawy o gospodarce nieruchomościami: 1) wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości następuje na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny;
2) decyzja wydana w oparciu o omawiany przepis jest następstwem wydanej w stosunku do tej samej nieruchomości (lub jej części) decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (lub jej części), stanowiącej własność osoby trzeciej (art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) lub też w stosunku do nieruchomości (części nieruchomości) o nieuregulowanym stanie prawnym (art. 124a ustawy);
3) zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 108 K.p.a., tj. gdy: jest to niezbędne ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego, jest to niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, jest to niezbędne ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, (która będzie realizowała cel publiczny), albo gdy o jest to uzasadnione ważnym interesem gospodarczym (jest to samodzielna przesłanka określona stricte w art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami). W kontekście powyższego należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja została wydana na wniosek inwestora. Ponadto zaskarżona decyzja organu l instancji została poprzedzona wydaną w przedmiotowej sprawie - na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami- decyzją z 18 stycznia 2016 r. w której Starosta orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], udzielając zezwolenia spółce A S.A. w K., na założenie i przeprowadzenie na powyżej wskazanej nieruchomości, napowietrznej, jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 W relacji [...] W.-M. w pasie technologicznym o szerokości 9 m (2 x po 4,5 m od osi linii w każdą stronę) i powierzchni 0,0265 ha poprzez podwieszenie przewodów o długości około 30 m oraz posadowienie jednego słupa. W tym miejscu należy zauważyć, iż decyzja Starosty z 18 stycznia 2016 r. orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z 23 czerwca 2016 r. Z kolei, odnośnie spełnienia określonych w art. 108 K.p.a., powyżej opisanych przesłanek warunkujących możliwość udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, to w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem Wojewody, organ I instancji słusznie wskazał, iż brak podstaw do wydania decyzji zezwalającej spółce A S.A. w K. na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, w trybie art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ stwierdził, że argumenty podnoszone zarówno we wniosku spółki A jak również w późniejszych pismach kierowanych zarówno do organu I instancji, oraz w trakcie postępowania odwoławczego, do organu II instancji - nie dostarczyły przekonujących dowodów w tym zakresie. W powyższych pismach inwestor uzasadniał swój wniosek w sposób ogólnikowy, wskazując w nich, m.in., na zły stan techniczny linii elektroenergetycznej, wynikający z faktu wybudowania przedmiotowej linii w 1964 r. oraz wystąpieniem w dniach: 28 stycznia 2010 r. i 22 stycznia 2013 r. zjawiska "sadzi katastrofalnej", następstwem którego są nieodwracalne zmiany w strukturze materiału przewodów oraz przeciążenia konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych. Takie zmiany strukturalne materiału zwiększają zagrożenie wystąpienia awarii w obrębie tych elementów linii. Niemniej, zwrócenia uwagi wymaga, iż według załączonej dokumentacji, na przeznaczonej do przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV [...] W.-M., nie występowały awarie będące wynikiem powyższych zmian strukturalnych elementów tej linii. Zatem, przebudowa powyższej linii elektroenergetycznej rozpatrywana winna być, raczej jako planowa wymiana przewodów energetycznych i słupów nośnych z uwagi na ich techniczne zużycie, i nie wynika z nagłej awarii, skutkującej wystąpieniem przesłanek ujętych w art. 108 K.p.a. W kontekście powyższego zauważyć należy, iż podniesione w odwołaniu od decyzji Starosty zarzuty spółki A S.A. dotyczące zagrożenia dla: ważnego interesu gospodarczego, interesu społecznego oraz zdrowia i życia ludzkiego w realiach stwierdzonego stanu faktycznego mają charakter jedynie potencjalny i teoretyczny, nie zaś realny.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A S.A. w K. zarzucając naruszenie:
1/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym braku wszechstronnej analizy materiału dowodowego skutkującego odmową wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości;
2/art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji odmowę zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, podczas gdy za wydaniem takiego zezwolenia w niniejszej sprawie przemawia ważny interes społeczny i gospodarczy polegający na zapewnieniu nieprzerwanej dostawy energii oraz wyjątkowo ważny interes strony będącej przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo – obronnym kraju oraz błędną wykładnię tego przepisu poprzez przyjęcie jakoby miał zastosowanie do sytuacji nagłych i wymagających natychmiastowego – bezzwłocznego działania, podczas gdy przesłanki materialnoprawne art. 124 ust. 1 a ustawy zostały przez ustawodawcę unormowane w sposób całkowicie odmienny niż przy regulacji wynikającej z treści art. 126 ustawy. W uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że wykazała, iż za zezwoleniem na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przemawia interes społeczny polegający na zapewnieniu nieprzerwanej dostawy energii, w tym polegający na poprawie niezawodności zasilania energię elektryczną regionu, a także ważny interes spółki będącej przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo – obronnym kraju. W konkluzji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadami zarzucanymi w skardze lub innymi naruszeniami prawa, które jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) a prowadzącymi do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja odmawiająca zezwolenia A S.A. w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obrębie C. składającej się z działki nr [...] o pow. 0,7600 ha w związku z inwestycją przebudowy linii elektroenergetycznej w celu założenia i przeprowadzenia na powyższej nieruchomości napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV.
Przede wszystkim wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwym jest, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że w razie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami organ ma obowiązek wydania takiego zezwolenia, natomiast w przypadku stwierdzenia braku przesłanek, ma obowiązek takiego zezwolenia odmówić.
Zgodnie zatem z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie zaś z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust.
1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast przypadki określone w art. 108 K.p.a. to niezbędność ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.
W niniejszej sprawie organy właściwie wskazały przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Decyzja taka może zostać wydana po złożeniu wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny, a uprzednio musi zostać wydana decyzja z art. 124 ust. 1 ustawy, tj. decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest rozstrzygnięcie czy wystąpiła konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, względnie ważny interes gospodarczy.
Wskazać należy, że decyzją z dnia 18 stycznia 2016 r. Starosta orzekł między innymi o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 13 udzielając zezwolenia A S.A. w K. na założenie i przeprowadzenie na powyżej wskazanej nieruchomości napowietrznej, jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] W.-M. Trzeba mieć na uwadze, że art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wydanie decyzji na tej podstawie jest jednak ograniczone tylko do szczególnych przypadków opisanych we wskazanym przepisie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. II SA/Po 216/16). Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest przejawem ograniczenia prawa własności, swoistym przyśpieszeniem jego wywłaszczenia.
Artykuł 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter uregulowania szczególnego, które – tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych – musi być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest więc formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2008 r., I OSK 1165/07, LEX nr 483193). Decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami służy więc temu, by bez konieczności odebrania własności lub użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej.
Po wydaniu decyzji na podstawie art. 124 ust. 1ustawy, tj. decyzji zezwalającej na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac, może zostać wydana kolejna decyzja, na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Taka właśnie decyzja jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Trafnie organ stwierdził, że decyzja zezwalająca na natychmiastowe zajęcie nieruchomości w sposób istotny ogranicza właściciela nieruchomości, wobec czego okoliczności wydania takiej decyzji powinny być szczególnie jasne i nie budzić żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie zasadnie wskazały, że spółka nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 108 K.p.a., ani też istnienia ważnego interesu gospodarczego. Słusznie podkreślono, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. Jedną z przesłanek, w zakresie w jakim art. 124 ust. 1a u.g.n. odsyła do art. 108 K.p.a., jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Tymczasem argumenty podnoszone zarówno we wniosku spółki, jak również w późniejszych pismach oraz skardze do sądu, nie dostarczyły przekonujących dowodów w tym zakresie. Prawidłowo ocenił organ argumentację skarżącej spółki jako ogólnikową. Zły stan techniczny linii elektroenergetycznej, wynikający z faktu wybudowania jej w 1964 r. nie jest okolicznością wystarczającą do natychmiastowego ograniczenia prawa własności współwłaścicieli przedmiotowej działki. Stwierdzić należy, że przebudowa powyższej linii elektroenergetycznej rozpatrywana winna być raczej jako planowa wymiana przewodów energetycznych i słupów nośnych, z uwagi na ich techniczne zużycie i nie wynika z nagłej awarii, skutkującej wystąpieniem przesłanek ujętych w art. 108 K.p.a. i art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki pogląd na sporną kwestię potwierdza również fakt nieprzerwanego dostarczania energii elektrycznej omawianą linią elektroenergetyczną bez zakłóceń.
Planowanie przez wnioskodawcę modernizacji linii, czy też utrzymanie obiektu w należytym stanie, nie spełnia w niniejszej sprawie ustanowionej przez ustawodawcę przesłanki niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Trafnie organ wskazał, że zagrożenie dla interesu gospodarczego oraz społecznego jest obecnie tylko teoretyczne (tym bardziej nie można mówić o zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzkiego). Brak jest więc podstaw do zastosowania art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który co do zasady ma zastosowanie do sytuacji nagłych i wymagających natychmiastowego, bezzwłocznego działania.
Ponadto organ słusznie uznał brak wykazania interesu gospodarczego, z uwagi na potencjalny i teoretyczny, nie zaś realny charakter możliwości wystąpienia awarii obecnie funkcjonującej linii energetycznej.
Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że organy obu instancji właściwie zebrały i rozpatrzyły mający znaczenie dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przez co mógł on stanowić dla Sądu podstawę orzekania. Nie naruszyły przy tym art. 7, 77 i 80 K.p.a. Właściwie zinterpretowano i zastosowano zarówno przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami będące podstawą orzekania w niniejszej sprawie.
Z przedstawionych powodów skarga została przez Sąd oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.