Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 listopada 2016 r. Burmistrz B. na wniosek M. D. i na jego rzecz ustalił warunki zabudowy na budowę ośrodka rekreacyjnego jazdy konnej o obsadzie do 5 koni na działce nr [...] w miejscowości J..
Odwołanie od tej decyzji złożyli K. i L.P..
Decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium zwróciło uwagę na konieczność sprecyzowania wniosku, ponieważ postępowanie dotyczy budynku w trakcie procedury legalizacji przed organami nadzoru budowlanego i przedmiot postępowania już istnieje. Należy również prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany, sporządzić prawidłową analizę oraz dokonać uzgodnień z właściwymi organami.
Decyzją z dnia 14 kwietnia 2017 r. Burmistrz B., na wniosek M. D. i na jego rzecz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o obsadzie do 5 koni na działce nr [...] w miejscowości J. - ramach postępowania legalizacyjnego.
Od decyzji tej odwołanie wniósł L.P. wskazując, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji, albowiem taki rodzaj funkcji istnieje tylko na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Odwołujący nie zgodził się z ustaleniami dotyczącymi linii zabudowy i kierunku kalenicy głównej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. nr 198, poz. 1925) postanowiło:
- 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 3.5 pt: "Gabaryty zabudowy" i w tym zakresie orzec:
"Gabaryty zabudowy:
- a. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max.3,90 m,
- b. wysokość kalenicy- max. 6,5 m,
- c. kierunek głównej kalenicy budynku- prostopadły do drogi gminnej,
- d. dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 20 ° do 35 °,
- e. szerokość elewacji frontowej do 9,80 m",
- 2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora M. D. z 30 października 2015 r. Do wniosku inwestor załączył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 2 października 2015 r. znak: [...] zobowiązujące M. i A. D. do wystąpienia do Burmistrza B. w terminie do dnia 30 października 2015 r. o ustalenie warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego zlokalizowanego na działce nr [...], który wybudowany został samowolnie. Zatem niniejsze postępowanie jest częścią postępowania zmierzającego do legalizacji budynku.
W toku postępowania organ zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o udzielenie informacji, czy postępowanie legalizacyjne jest nadal prowadzone. W piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wyjaśnił, iż skoro inwestor nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy, nie została wydana decyzja kończąca postępowanie.
Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
W myśl przepisu art. 61 ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Stosownie do treści art. 61 ust. 7 ustawy, wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Określone w nim wymagania dotyczą ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu.
Z akt sprawy wynika, że organ wyznaczył obszar analizowany, sporządził nową analizę terenu. W analizie wskazano, że teren inwestycji położony jest w terenach wiejskich Gminy B.. Wiodącą funkcją na tym obszarze jest zabudowa mieszkalna - jednorodzinna nierolnicza, przemieszana z zabudową zagrodową. Jak dalej stwierdzono, działka będąca przedmiotem postępowania stanowiła niegdyś siedlisko rolnicze złożone z budynków gospodarczych, inwentarskich oraz budynku mieszkalnego. Według oceny Kolegium, planowane przedsięwzięcie, tak jak ustalił organ l instancji, stanowi kontynuację funkcji, jaka na tym terenie występuje, a jest to głównie funkcja mieszkaniowa i gospodarcza. Objęty wnioskiem budynek gospodarczy wpisuje się w sposób zagospodarowania tego terenu. Przedmiotowy budynek będzie służył do hodowli koni w ilości do 5 sztuk. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie sprzeciwią się realizacji takiej inwestycji.
Hodowla 5 koni nie jest też przedsięwzięciem mogącym pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy powinna uwzględniać ochronę własności i wolność zagospodarowania. (...)
W odwołaniu skarżący podkreśla, że teren sąsiadujący z działką nr [...] jest terenem zabudowy mieszkaniowej. Taka funkcja jest nie do pogodzenia z inwestycją polegającą na realizacji budynku gospodarczego, gdzie będzie znajdowało się do 5 koni. Kolegium nie podziela takiego poglądu. Spełnienie warunku kontynuacji nie musi polegać tylko na powieleniu sposobu zagospodarowania, jaki w obszarze analizowanym występuje. Jak podkreśla się w orzecznictwie w takiej sytuacji wystarczy, że nowa zabudowa nie koliduje w sensie urbanistycznym z zabudową już istniejącą ani nie narusza ładu przestrzennego. W niniejszej sprawie budynek gospodarczy ze swoimi parametrami nie będzie odbiegał od średniej występującej w obszarze analizowanym.
Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną, co wynika z treści art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jeśli wniosek inwestora dotyczy inwestycji, która jest zgodna z przepisami w/w ustawy jak i przepisami odrębnymi, to w zasadzie organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Przy czym odmowa ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, według oceny Kolegium, nie ma przesłanek do uznania decyzji organu l instancji za wadliwą. Burmistrz B. prawidłowo przeprowadził postępowanie, a sporządzona analiza ujawniła, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora.
Szczegółowy sposób ustalenia parametrów zabudowy reguluje przywoływane już wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonej decyzji organ l instancji w analizie dokonał wykazania średnich wartości parametrów, jednak w samej decyzji parametry zabudowy wyznaczył, jako "istniejące", co nie jest prawidłowe. Co prawda w niniejszej sprawie mamy do czynienia z legalizacją budynku, nie zmienia to jednak faktu, że warunki zabudowy powinny być ustalone tak jakby tego budynku nie było. Dlatego też w tym zakresie Kolegium, na podstawie analizy, dokonało merytorycznego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia:
- 1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
- 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami.
- 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się, jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.
- 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Jak wynika z mapy, na wyznaczonym obszarem analizy terenie nie ma w sposób jednoznaczny ukształtowanej linii zabudowy. Zabudowa ta jest raczej rozproszona, dlatego też organ linię tę ustalił, jako istniejącą obecnie. W tym kontekście można skorzystać z dobrodziejstwa wynikającego z ustępu 4 paragrafu 4 rozporządzenia. W ocenie Kolegium tak ustalona linia zabudowy nie zaburzy zastanego w tym miejscu sposobu zagospodarowania.
Zgodnie z § 5 rozporządzenia:
- 1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.
- 2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Jak ustaliło Kolegium na podstawie sporządzonej w analizie tabeli, średni wskaźnik zabudowy wynosi ok. 12 %. W decyzji wskaźnik ten ustalono na maksymalnie 12 %, a zatem zgodnie z cytowanym wyżej przepisem. Z kolei wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono na minimum 67 % powierzchni działki, co też wynika ze średniej występującej w obszarze analizy.
Zgodnie z § 6 rozporządzenia:
- 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.
- 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Średnia szerokość elewacji frontowych budynków na terenie objętym analizą wynosi ok 9,80 m. W swoim podaniu inwestor wnioskuje o wyznaczenie szerokości 4 m. Kolegium w tej materii ustaliło, że szerokość elewacji frontowej nie może przekraczać średniej występującej w obszarze analizy, czyli 9,80 m,
Jak stanowi § 7 rozporządzenia:
- 1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
- 2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.
- 3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.
- 4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Jak ustalono, działka nr [...] sąsiaduje z zabudowanymi działkami nr [...] i [...]. Na działkach tych znajdują się budynki gospodarcze i mieszkaniowe o różnej wysokości elewacji frontowej wahającej się od 3 do 5 m. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi ok. 3,90 m. W decyzji Kolegium, zatem ustaliło maksymalną wysokość elewacji frontowej na 3,9 m, czyli w oparciu o średnią występującą w obszarze analizy.
Stosownie do § 8 w/w rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
Jak stwierdzono, średnia wysokość kalenicy dla budynków w obszarze analizowanym wynosi 6,5 m, W decyzji ustalono, więc wysokość kalenic na maksymalnie 6,5 m, a zatem odpowiednio do wysokości występującej w obszarze ł analizowanym. Średni kąt nachylenia dachów wynosi 24°. W obszarze analizy występują dachy o kącie nachylenia od 20° do 35°. Kolegium wskaźnik ten ustaliło w przedziale od 20° na maksymalnie 35°, co jest zgodnie z wnioskiem inwestora. Tak ustalony kąt dachu nie będzie odbiegał w tym aspekcie od dachów występujących w obszarze analizy. Na podstawie zabudowy znajdującej się w obszarze analizy przyjęto kierunek kalenicy głównej dachu (prostopadły do drogi). W obszarze analizowanym, bowiem większość dachów ma kierunek prostopadły do drogi. Ustalono także, że dach będzie dwuspadowy.
Według oceny Kolegium ustalone w decyzji parametry są prawidłowe, albowiem ustalono je zgodnie przepisami w/w rozporządzenia tj. w oparciu o parametry zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Parametry inwestycji ustalone zostały na podstawie kryteriów wynikających z rozporządzenia, bez uciekania się do zbyt ogólnej i dowolnej interpretacji.
Warunki z art. 61 ust. 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są zdaniem Kolegium również spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej - ul. K.. Działka objęta wnioskiem, jako już zabudowana, posiada dostęp do sieci infrastruktury technicznej, co wynika również z mapy przedłożonej do wniosku M. D.. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 w/w ustawy również jest spełniony z uwagi na fakt, że działka [...] posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze udzieloną do poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnioną architekt M. B., zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Projekt decyzji został uzgodniony z Starostą Powiatu w B. w zakresie gruntów rolnych (postanowienie z dnia 24.03.2017 r. znak: [...]) oraz z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych zakresie ochrony urządzeń melioracji wodnych, który to organ nie zajął stanowiska w tym względzie w terminie 14 dni, co zgodnie z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uważane jest za uzgodnienie projektu decyzji bez uwag.
Uwzględniając powyższe ustalenia, zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora. Jak bowiem stwierdzono, planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. P. i L.P.. Podnieśli, że nie zgadzają się z interpretacją przepisów w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Wskazali, że zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Dodatkowo podnieśli, że przez celowe nieustalenie stanu faktycznego i procedowanie na mapie zawierającej istotne wady (m. in. brak istniejących budynków) został naruszony art. 7 i 8 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku:
- a. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b. naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c. innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, choć z innych względów niż w niej podniesione.
Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Podstawową kwestią w rozpatrywanej sprawie, która nie została podniesiona w skardze a którą sąd administracyjny powinien wsiąść pod uwagę z urzędu jest ocena dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej.
Z akt sprawy oraz decyzji wydanych w obu instancjach wynika, że wystąpienie przez M. D. z wnioskiem z dnia 30 października 2015 r o warunki zabudowy dla inwestycji na działce [...] w miejscowości J. miało związek z postępowaniem legalizacyjnym jakie prowadzone jest przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. a dotyczącego samowolnie wybudowanego na działce ewid.[...] w miejscowości J. budynku o wymiarach zewnętrznych 4,0 m x 15 m zlokalizowanego na działce stanowiącej własność M. i A. D.. Jednakże z akt sprawy w szczególności postanowienia z dnia 2 października 2015 r PINB w B. Nz: [...] wynika, że postępowanie legalizacyjne prowadzone jest w stosunku do M. i A. D., którzy (jako wyłączni współwłaściciele nieruchomości) zostali zobowiązani do wystąpienia do Burmistrza B. w terminie do dnia 30 października 2015 r o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowanej inwestycji - to jest budynku inwentarskiego zlokalizowanego na działce ewid. [...] w miejscowości J..
Zasadą jest, że w procesie inwestycyjno-budowlanym decyzja lokalizacyjna (decyzja o warunkach zabudowy) musi być uzyskana przez inwestora w przypadku braku planu miejscowego, jako warunek konieczny do wystąpienia o pozwolenie na budowę, a zatem przed rozpoczęciem procesu budowlanego. Powyższe wynika w szczególności z postanowień art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
- 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu objętego konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym. Decyzja ta stanowi następnie podstawę dla sporządzenia projektów budowlanych, które są weryfikowane na dalszym etapie przez organ architektoniczno-budowlany (art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). W myśl art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy prawo budowlane - do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przywołane przepisy określają, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już realizowanej. Na gruncie przepisów Prawa budowlanego obowiązuje zasada, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust 1). Jednocześnie nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 (art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego).
Stosownie do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12 (cbois):
"1) W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego
2) Jeżeli zasadą jest, że przystąpienie do realizacji robót budowlanych czyni niemożliwym uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym samym nie jest dopuszczalne wydanie w takiej sytuacji decyzji o warunkach zabudowy.
W razie, gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy.
Zastrzec przy tym trzeba, że z decyzji o warunkach zabudowy musi wynikać wyraźnie, czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie właściwego organu dotyczy zabudowy zrealizowanej, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Konieczne jest ponadto wykazanie, w jakim ewentualnie trybie organ ustalił warunki zabudowy, co do rozpoczętej inwestycji."
W rozpatrywanej sprawie wnioskujący o wydanie warunków zabudowy – M. D. nie był stroną postępowania legalizacyjnego dotyczącego inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem byli nimi Państwo A. D. i M. D.. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów znajdującego się w aktach administracyjnych współwłaścicielami działki [...] położonej w J. są na prawach współwłasności majątkowej małżeńskiej A. D. i M. D.. Tym samym niedopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy na wnioskodawcę M. D.. W stosunku do tej inwestycji stroną postępowania dotyczącego warunków zabudowy mogli być wyłącznie małżonkowie A. D. i M. D., to jest osoby będące stroną postępowania legalizacyjnego. Z tej przyczyny koniecznym było uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym względzie stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo wyjaśniony przez organy administracyjne obu instancji wbrew zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., co nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa wbrew zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 8 k.p.a. na które powołują się skarżący.
W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uwzględnić powyższe uwagi, wyjaśnić czy M. D. w złożonym wniosku z dnia 30 października 2015 r. działał w imieniu własnym i na swoją rzecz czy też, jako pełnomocnik rodziców A. i M. D.. Jeśli działał, jako pełnomocnik strony to adresatem decyzji o warunkach zabudowy powinna być strona postępowania a nie pełnomocnik strony. Z postanowienia PINB w B. z dnia 2 października 2015 r Nz: [...] wynika, że M. i A. D. zostali zobowiązani do wystąpienia do Burmistrza B. w terminie do dnia 30 października 2015 r, a zagadnieniem wstępnym dla tego postępowania jest wydanie przez Burmistrza B. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego na działce [...] w miejscowości J.. Budynek o konstrukcji drewniano murowanej (z pustaka H+H) kryty dachem dwuspadowym z blachy trapezowej jest już wybudowany.
Jednocześnie wbrew twierdzeniom skargi stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto za sporządzoną analizą funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, że działka inwestycyjna położona jest w terenach wiejskich Gminy B.. Wiodącą funkcją na tym obszarze jest zabudowa mieszkalna - jednorodzinna nierolnicza, przemieszana z zabudową zagrodową z towarzyszącymi usługami stopnia podstawowego. Forma architektoniczna istniejącego budynku stanowi kontynuację występujących form architektonicznych. Wnioskowana funkcja hodowlana stanowi kontynuację występującej w obszarze analizowanym funkcji hodowlanej - zagrodowej o wielkości obsady zwierząt, która nie oddziaływuje na środowisko. Jak dalej stwierdzono, działka będąca przedmiotem postępowania stanowiła niegdyś siedlisko rolnicze złożone z budynków gospodarczych, inwentarskich oraz budynku mieszkalnego. Trafna jest, zatem ocena Kolegium, że planowane przedsięwzięcie, tak jak wcześniej ustalił organ l instancji, stanowi kontynuację funkcji, jaka na tym terenie występuje, a jest to głównie funkcja mieszkaniowa i gospodarcza.
Objęty wnioskiem budynek gospodarczy, który będzie służył do hodowli koni w ilości do 5 sztuk, wpisuje się w sposób zagospodarowania tego terenu. Kontynuacja funkcji oznacza, bowiem że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenu. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko a ewentualne wątpliwości trzeba rozstrzygać na rzecz uprawnień właściciela po myśli zasady wolności zagospodarowania terenu.
Wszystkie naprowadzone, motywy sprawiły, że Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.