Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Komitetu A w Ł. na postanowienie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...]. SKO na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 1-3, 5, al. B 60/62.
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2011 roku, którym odmówiono Komitetowi A w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd winien ocenić wniosek strony skarżącej w świetle przesłanek, o jakich mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., a więc jako wniosek osób fizycznych.
W wykonaniu powyższego postanowienia, zarządzeniem z dnia 15 lipca 2011 roku (doręczonym22 lipca 2011 roku) przesłano B. B. formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. B., działając nadal jako Komitet A w Ł. złożyła w dniu 28 lipca 2011 roku wypełniony formularz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 roku w sprawie określenia wzoru oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby fizycznej ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 27, poz. 200 ze zm).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). Stąd, zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 16 czerwca 2011 roku, wniosek Komitetu o zwolnienie od kosztów sądowych należało rozpoznać jako wniosek osób fizycznych, tenże Komitet tworzących.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, bowiem zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się o na urzędowym formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r., nr 227, poz. 2245). Zgodnie z § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia.
Stosownie natomiast do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie, B. B. pomimo wezwania, wraz z którym przesłano jej do wypełnienia właściwy formularz "PPF", złożyła "oświadczenie", które stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 200 ze zm.) i jest stosowane w postępowaniu w sprawach cywilnych na podstawie art. 102 ust. 1 i art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Oznacza to, że wnioskodawczyni nie uzupełniła wniosku.
W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 p.p.s.a. Natomiast rozstrzygnięcie to nie zamyka drogi do ponownego złożenia wniosku na prawidłowym formularzu.
m.o.