Uzasadnienie
II SA/Łd 1004/04
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Zarząd Miasta Ł., działając na podstawie art. 67 ust. 1, art.72 ust. 1 i 3 pkt 5 oraz art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543) oraz art. 236 § 1 kc i art. 104 kpa, stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez Zakłady Przemysłu Pasmanteryjnego A prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Ł., położonego w Ł. przy ul. A 47/49, oznaczonego jako działka nr 400/11 o powierzchni 10.371 m2, posiadającego urządzoną księgę wieczystą [...]. Prawo użytkowania wieczystego ustalono na okres 99 lat. Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego ustalono wysokości 22.710 zł stanowiącej 3% wartości gruntu wyszafowanej na podstawie jego wartości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Stwierdzono również nabycie odpłatanie za kwotę 390. 000,00 zł własności wymienionych szczegółowo w decyzji budynków i budowli znajdujących się na gruncie.
Od powyższej decyzji, w części dotyczącej odpłatności za nabycie własności budowli i budynków znajdujących się na gruncie, ZPP A Spółka z o.o. wniosły odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W dniu 2 kwietnia 2004 r., Zakłady Przemysłu Pasmanteryjnego A Sp. z o.o. wniosły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Zarządu Miasta Ł. z dnia [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w części obciążenia kwotą 390.000 zł za oddanie na własność budynków i budowli. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż decyzje obu organów administracji wydane zostały z naruszeniem art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2004r., Nr 261, poz. 2603). Pominięto bowiem fakt, iż w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwo państwowe A przekształciło się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa. Skutkiem tego, z dniem przekształcenia, wygasły wszystkie wierzytelności z tytułu nabycia prawa własności budynków i urządzeń na przedmiotowym gruncie.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia [...] Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej datowanej na dzień [...], Nr [...]. Kolegium podkreśliło, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...], utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie, podkreślając rozbieżność poglądów wyrażanych w orzecznictwie w kwestii wygaśnięcia wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w art. 200 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z czym nie można mówić o wyczerpaniu przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Na powyższą decyzję ZPP A Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła powyższym decyzjom naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co stanowi naruszenie art.156 § 1 pkt 2 kpa. Na rozprawie w dniu 30 maja 2005r. strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd.
Z kolei, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie, na rozprawie w dniu 30 maja 2005r. pełnomocnik skarżącej cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania w sprawie, składając również pismo w tym przedmiocie.
W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.