Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [..] Nr [...] utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Miasta Ł. z dnia [....] Nr [...]
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Zarząd Miasta Ł. decyzją datowaną na dzień [...] stwierdził nabycie przez A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Ł. oraz prawa własności budynków znajdujących się na tym gruncie. Z treści decyzji wynika, iż A nabyły prawo użytkowania wieczystego gruntu zlokalizowanego w Ł. przy ul. A 28, oznaczonego w ewidencji gruntów w obrębie geodezyjnym P – 09 jako działka [...] o powierzchni 700 m2, dla której w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Ś. w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...]. Na mocy przedmiotowej decyzji nastąpiło również nabycie własności budynków znajdujących się na nieruchomości, tj. budynku frontowego, piętrowego, murowanego o powierzchni użytkowej 392 m2, budynku warsztatowo – garażowego, parterowego, murowanego o powierzchni użytkowej 120 m2.
W toku postępowania odwoławczego decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (decyzja z dnia[...]).
W dniu 2 kwietnia 2004 roku A wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Miasta Ł. z dnia [....] W motywach swojego wniosku strona podała, iż w wyniku komercjalizacji, przedsiębiorstwo państwowe "A" przekształciło się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, zatem spełnione zostały przesłanki określone w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2000 roku Nr 46, poz. 543).
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji datowanej na dzień 6 lutego 2002 roku. W uzasadnieniu organ podał, iż treść decyzji z dnia [...] nie pozostaje w sprzeczności z unormowaniem art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowił jego materialno – prawną podstawę.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. datowanej na dzień 2 września 2004 roku oraz punktu 2 decyzji Zarządu Miasta Ł. z dnia[...]. W motywach skargi strona wywodziła, iż kontestowanym rozstrzygnięciom zarzuca obrazę prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez nieuwzględnienie przepisu art. 200 ust. 3 pkt 1, co stanowi naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wnosząc o przyjęcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako integralnej części odpowiedzi na skargę.
W piśmie z dnia 16 maja 2005 roku strona skarżąca podała, iż cofa skargę na powyższą decyzję i wnosi o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli unormowania art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, 160 i 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.