Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Starosty [...] dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy [..] z dnia [..] zmieniającej decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku handlowo-gastronomicznego z infrastrukturą dla inwestorów S. S. i L. K. w zakresie budowy stacji paliw płynnych i stacji dystrybucji paliw gazowych LPG, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W sprawie organ administracji ustalił następujący stan faktyczny
Starosta [...] decyzją z dnia [..] na podstawie art.145 i 151 § 1 kpa, po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, wydanej przez Wójta Gminy [..] z dnia [..] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi, wydanej dla S. S. i L. K. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. L. Wojewoda [..] decyzją z dnia [..] umorzył postępowanie odwoławcze podkreślił, iż A. L. nie jest stroną w tej sprawie, powołując się na treść art. 28 kpa
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 roku sygn. akt IISA/Łd 873/05 po rozpoznaniu skargi A. L. na powyższą decyzję Wojewody [..], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, iż A. L. miał prawo brać udział w przedmiotowym postępowaniu, celem ochrony własnego interesu prawnego wynikającego z przysługującego mu prawa własności. Sąd wskazał, iż interes prawny oznacza realnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej. Dla uzyskania przymiotu strony wystarczy przy tym, by wynik toczącego się postępowania mógł oddziaływać na sferę uprawnień danego podmiotu, wynikających z określonych przepisów prawa materialnego. Stroną postępowania - podkreślił sąd – jest się nie tylko wówczas, gdy konkretne uprawnienia materialno – prawne zostaną rzeczywiście naruszone, ale i wówczas, gdy istnieje realne zagrożenie ich naruszenia.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [..] decyzją z dnia [..] 20 ponownie umorzył postępowanie odwoławcze, podtrzymując swoje poprzednie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 marca 2007 roku sygn. akt IISA/Łd 1042/06 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [..] z uwagi na to, że organ odwoławczy zignorował ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w wyroku z dnia 15 listopada 2005 roku w sprawie sygn. akt. IISA/Łd 873/05.
Wobec powyższego organ rozpatrując ponownie odwołanie A. L. wydał opisaną wyżej decyzję z dnia 21 sierpnia 2007 roku. W uzasadnieniu tej decyzji organ uznał się za związanego oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu z dnia 7 marca 2007 roku, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy, ale już z czynnym udziałem wszystkich stron postępowania.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli S.S. i L.K., zarzucając jej naruszenie przepisów
- - prawa materialnego tj. art. 28 par.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo Budowlane (dalej powoływanej jako PB) przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację.
- - postępowania tj. art. 127 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 kpa przez dokonanie ich błędnej wykładni, co skutkowało przyznaniem przymiotu strony A.L.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracji w Łodzi, zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny kontroluje legalność wydawanych przez organ administracji publicznej decyzji, tj. ich zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa przez organ.(art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych- Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż sprawa dotycząca odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo- gastronomicznego z infrastrukturą dla inwestorów S.S. i L.K. w zakresie stacji paliw płynnych i stacji dystrybucji paliw gazowych LPG była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W uzasadnieniach obydwu orzeczeń sąd w sposób jednoznaczny wskazał, iż A.L. przysługuje uprawnienie strony w kontrolowanym postępowaniu. Odmienne stanowisko organu, skutkujące odmową przyznania A. L. przymiotu strony stało się przyczyną uchylenia pierwszej z decyzji organu odwoławczego i stwierdzenia nieważności drugiej z nich
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ trafnie uznał się za związanego oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w powołanym wyżej orzeczeniu.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.
Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się "wyjaśnienie (...) istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą" (B. Dobrzański, W. Lisiewski, Z. Resich, W. Siedlecki: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 1, Warszawa 1975, s. 637).
Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97). Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., I SA 977/98 oraz wyrok NSA z 27 listopada 1998 r., I SA 1015/98). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego, a także po uchyleniu wyroku pierwotnego w przewidzianym przez prawo trybie. (wyrok NSA z 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97, niepubl.).
W sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w ostatnim zdaniu. Wojewoda [..] zatem był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z dnia 7 marca 2007 roku i należało uznać jego decyzję za prawidłową.
Także sąd rozpoznając sprawę na obecnym etapie nie jest uprawniony, aby orzec odmiennie. Związanie sądu administracyjnego powyższą oceną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem.
Konsekwentnie skarżący nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Sąd administracyjny bowiem będzie zobowiązany skargę oddalić. Ograniczenie takie jest logiczną konsekwencją postanowień art. 153 p.p.s.a. (por T. Woś, postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s 366)
W przedmiotowej sprawie tymczasem zarzuty skargi S.S. i L.K. sprowadzają się do kwestionowania po stronie A. L. przymiotu strony postępowania administracyjnego. Stanowią zatem polemikę z poglądem wyrażonym w dwóch prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogącą odnieść skutku. Jak wskazano wyżej, ocena prawna wydana przez sąd w tym stanie prawnym i faktycznym jest wiążąca.
Reasumując; Wojewoda [..] wydając zaskarżoną decyzję, miał obowiązek dostosować się do oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku Sądu z dnia 6 marca 2007 roku. Zasadnie także organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną powodującą przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie Sądu tylko w ten sposób istnieje możliwość zagwarantowania A. L. czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zapewnienia mu prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z treścią art. 10 kpa.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.
P.H.