Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] nr [...] o wznowieniu postępowania oraz orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...]. nr [...] znak: [...].
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w I. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą (drogą dojazdową z placem manewrowym, zjazdem z drogi gminnej) - obiekt kategorii VIII i IV na działce o nr 81, 82, 78 obręb [...] położonych w S.. Na podstawie wniosku inwestora z dnia 3 listopada 2010r. Starosta decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] przeniósł decyzję z dnia [...] nr [...] na rzecz B Sp. z.o.o. w J., następnie po rozpatrzeniu kolejnego wniosku z dnia 26 listopada 2011r. decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] przeniósł decyzję z dnia [...] na rzecz C Sp. z o.o. z siedzibą w W..
J. L. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wniósł o wznowienie postępowania, domagając się uznania go za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą w miejscowości S. na działkach nr 81, 82, 78, (decyzja nr [...] znak: [...]), uchylenia tej decyzji oraz wstrzymania jej wykonania. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 16 listopada 2011r. W uzasadnieniu wniosku J. L. wskazał, iż jest właścicielem działek nr 100/1, 102/2, 103/3, 139 obręb [...] i nr 96 obręb [...], na których znajduje się siedlisko oraz gospodarstwo rolne. O fakcie, że w sąsiedztwie realizowana jest budowa elektorowni wiatrowej wnioskodawca dowiedział się 3 tygodnie wcześniej, gdy na pole przewiezione zostały elementy wiatraka.
Wnioskodawca stwierdził, że o wydaniu przez Starostę [...] decyzji o pozwoleniu na przedmiotową budowę dowiedział się z pisma Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...]. Wobec powyższego J. L. poniósł, iż domaga się wznowienia z przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż nie brał udziału w sprawie jako strona, czym organ naruszył podstawową zasadę postępowania administracyjnego, tj. czynnego udziału strony wyrażoną w art. 10 § 1 K.p.a. Z kolei wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazał, iż w sprawie istnieją nowe okoliczności i dowody nieznane organowi w dniu wydania zezwolenia. Nieruchomość będąca własnością wnioskodawcy znajduje się w odległości około 400 m od działki nr 81 i 82, na której buduje się elektrownię wiatrową, co powoduje, iż nieruchomość ta znajduje się pod bezpośrednim szkodliwym oddziaływaniem turbin wiatrowych. Starosta wydając decyzję nie wiedział, iż badania i opracowania naukowców dowodzą szkodliwego wpływu elektrowni wiatrowych dla siedlisk ludzkich, oraz że wnioskodawca jest właścicielem działek, na których prowadzi wysoko wyspecjalizowane gospodarstwo rolne, uznane za wizytówkę powiatu [...].
Wnioskodawca wskazał, że domaga się przeprowadzenia faktycznych badań oddziaływania powyższej inwestycji na środowisko, które wykazałyby z dużym prawdopodobieństwem negatywny wpływ inwestycji na zdrowie i życie okolicznych mieszkańców, w tym mieszkańców siedliska wnioskodawcy.
Ponadto w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wniosek o wznowienie postępowania złożył również B. W., domagając się uchylenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą w miejscowości S. na działkach o nr 81, 82, 78 udzielonego decyzją nr [...][...], wstrzymania wykonania ww. decyzji, uznania go za stronę w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 18 listopada 2011r. Wnioskodawca wyjaśnił, że o fakcie realizacji inwestycji dowiedział się 20 dni wcześniej. Podniósł, że brak jego udziału w sprawie jako strony narusza podstawową zasadę postępowania administracyjnego tj. art. 10 § 1 K.p.a., tj. czynnego udziału strony. Domagając się zaś wznowienia postępowania z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazał, iż w sprawie istnieją nowe okoliczności i dowody nieznane organowi w dniu wydania zezwolenia.
Starosta wydając decyzję nie wiedział bowiem, iż badania i opracowania naukowców dowodzą szkodliwego wpływu elektrowni wiatrowych dla siedlisk ludzkich. Wnioskodawca wyjaśnił, iż jest właścicielem działek nr 71 obręb [...] oraz nr 11 obręb [...], które znajdują się w zasięgu oddziaływania budowanych wiatraków. Podniósł, że domaga się przeprowadzenia faktycznych badań oddziaływania powyższej inwestycji na środowisko, które wykazałyby z dużym prawdopodobieństwem negatywny wpływ inwestycji na zdrowie i życie okolicznych mieszkańców, w tym mieszkańców siedliska wnioskodawcy.
Postanowieniem z [...] nr [...] Starosta [...] wznowił postępowanie z wniosku J. L. oraz z wniosku B. W. z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] znak: [...]. Z kolei postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. L. i B. W., odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] nr [...] uznając, że J. L. oraz B. W. nie udowodnili, iż mają przymiot strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr v w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] nr [...] i poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] nr [...] o wznowieniu postępowania i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Jednocześnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wszczęcia na wniosek J. L. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 293/13.
W dalszej kolejności organ I instancji zakończył postępowanie z wniosku B. W. postanowieniem z dnia [...] nr [...], którym Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...]. Postanowienie to stało się ostateczne.
Z kolei postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. L., Starosta [...] na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...].
Decyzją z dnia [...]. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] nr [...], uznając, że J. L. nie udowodnił, iż ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. L., zarzucając organowi I instancji:
- - naruszenie przepisów postępowania, polegających na błędnym ustaleniu, iż nieruchomości skarżącego nie pozostają w zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej oraz pominięciu okoliczności, iż na działce nr 82, 69 oraz 98 w miejscowości S. znajdują się również elektrownie wiatrowe i te elektrownie oddziałują na działki skarżącego poprzez emisje hałasu, hałas ten kumuluje się z hałasem emitowanym przez elektrownie będące przedmiotem niniejszego postępowania i przekracza wartości wskazane przez inwestora na mapie zawierającej izolinie poziomu dźwięku w otoczeniu elektrowni wiatrowej usytuowanej na działce nr 81, w konsekwencji nieprzyznaniu przymiotu strony właścicielowi działek sąsiednich w postępowaniu o pozwoleniu na przedmiotową budowę, co wypełnia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;
- - naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr. bud.", poprzez uznanie, że nieruchomości skarżącego leżą poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji;
- - naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:
wydaniu zaskarżonej decyzji bez zgromadzenia i rozważenia całości materiału dowodowego w sprawie;
pominięciu części dowodów przedstawionych w sprawie przez skarżącego.
Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. L., uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] nr [...] o wznowieniu postępowania oraz orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zachowanie terminu miesięcznego do wniesienia podania o wznowienie postępowania musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji publicznej swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Zdaniem organu wnioskodawca dowodów w tym względzie nie przedstawił. Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji pismem z dnia 9 grudnia 2015r. wezwał J. L. do przedłożenia dowodów zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. lub w przypadku ich braku do złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
J. L. w dniu 13 stycznia 2016r. złożył oświadczenie w trybie art. 75 § 2 K.p.a. w którym stwierdził, iż o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, dowiadywał się stopniowo, począwszy od dnia 2 listopada 2011r., kiedy to podczas wizyty w Urzędzie Gminy i Miasta S., powziął informację o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej, nie później niż w dniu 16 listopada 2011r., kiedy złożył podanie o wznowienie postępowania. Przed zapoznaniem się z decyzjami budowlanymi wydanymi w przedmiotowych sprawach nie posiadał żadnej wiedzy na temat postępowań, o których wznowienie wnosi, oraz nie miał informacji na temat działań Gminy zmierzających do powstania w okolicy elektrowni wiatrowych.
W treści pisma z dnia 11 stycznia 2016r. pełnomocnik J. L. stwierdziła, iż wnioskodawca zachował termin odnośnie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wyjaśniła, że wnioskodawca informację o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę powziął podczas wizyty w Urzędzie Gminy i Miasta S. w dniu 2 listopada 2011r. naocznie, 3 tygodnie przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, czyli przed dniem 16 listopada 2011r. Gdy zauważył, iż na działkę sąsiadującą z jego nieruchomościami przywożone są duże elementy budowlane, udał się do Urzędu Gminy. Po powzięciu informacji o powyższym syn wnioskodawcy J. L. ustalał szczegóły dotyczące postępowania w urzędach oraz szukał dowodów.
Organ odwoławczy stwierdził następnie, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] nr v, czym naruszył ww. przepisy. W ocenie Wojewody [...] umknęło organowi I instancji, iż okoliczność, iż J. L. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...], została zbadana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej szczebla wojewódzkiego. Wojewoda [...] przypomniał, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wszczęcia na wniosek J. L. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zaś postanowieniem z [...] znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 965/12 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] nr [....
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 293/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 965/12 i oddalił skargę J. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania, w uzasadnieniu wyjaśniając, iż skarżącemu w tej sprawie nie przysługuje przymiot strony.
Wojewoda [...] podkreślił następnie, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 16 listopada 2011r., którym J. L. domaga się od Starosty [...] wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przyznania wnioskodawcy przymiotu strony i uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...] znak: [...], powinno zostać zakończone rozstrzygnięciem stosownym do powagi rzeczy osądzonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 293/13. W ocenie organu odwoławczego kwestia braku legitymacji J. L., składającego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] jest bezsporna. Wojewoda [...] w konsekwencji stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie organu brak przymiotu strony jest faktem oczywistym, przesądzonym bowiem prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. o sygn. akt II OSK 293/13. Zatem okoliczność ta wypełnia przesłankę zawartą w art. 149 § 3 K.p.a., bowiem nie wymagała przeprowadzenia postępowania w trybie art. 149 § 2 K.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wywiódł J. L.. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie z naruszeniem przepisów art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 171 P.p.s.a. polegającym na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej w aspekcie przyznania skarżącemu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, którą organ orzekający jest związany, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. i odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...].
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, wskazując że wyrok, na który powołuje się Wojewoda [...] został wydany w konsekwencji rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności postępowania, która nie jest tożsama z przedmiotową sprawą. W ocenie J. L. ustalenia ww. wyroku nie są wiążące w niniejszej sprawie, w której przymiot strony powinien zostać oceniony przez organ na podstawie zebranego materiału dowodowego, który obszernie został przedstawiony przez skarżącego i potwierdza jego twierdzenia co do posiadania przez niego przymiotu strony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ jednocześnie podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym sytuacja prawna wnioskodawcy nie uległa zmianie i jest taka sama jak w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestia badania przymiotu strony oparta jest o art. 28 ust. 2 Pr. bud. w związku z art. 3 pkt 20 Pr. bud. W postępowaniu tym należało zatem uwzględnić prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 293/13, w którym przesądzono brak przymiotu strony wnioskodawcy w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na przedmiotową budowę elektrowni wiatrowej.
W ocenie organu odwoławczego postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 171 P.p.s.a. pozbawiony jest racji, jak również zarzut naruszenia art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i 5 K.p.a., który nie znajduje potwierdzenia w dowodach związanych z przedmiotowym postępowaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 292/13. Stosownie bowiem do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W tym miejscu wyjaśnić godzi się, że przepis ten statuuje moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Polega ona na tym, że inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są więc związane faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd. Rezultatem związania prawomocnym wyrokiem jest konstatacja, że sąd administracyjny w kolejnym postępowaniu ma obowiązek przyjęcia, iż zagadnienia, istotne z punktu widzenia oceny legalności poddanego kontroli aktu lub czynności, kształtują się tak, jak to zostało przyjęte w prawomocnym wyroku. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą.
Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (vide wyroki NSA: z dnia 14 września 2016r. sygn. akt I FSK 328/15, z dnia 31 maja 2016r. sygn. akt II OSK 2295/14; WSA: w Łodzi z dnia 23 lutego 2017r. sygn. akt I SA/Łd 1040/16, w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016r. sygn. akt VI SA/Wa 332/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przypomnieć należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. sygn. akt II OSK 292/13 przesądzono, że J. L. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. Zauważyć trzeba, że kwestia przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym tej samej decyzji Starosty [...] kształtuje się w ten sam sposób. W obydwu bowiem przypadkach w celu oceny legitymacji strony należy stosować art. 28 ust. 2 Pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. Zarówno stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, jak i postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia.
We wskazanym już wyżej wyroku z dnia 11 lipca 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie organu II instancji utrzymujące je w mocy co do zasady odpowiadają prawu, bowiem błędna jest jedynie forma rozstrzygnięcia. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że we wskazanych postanowieniach organy orzekające po przeprowadzeniu wszechstronnego postępowania wyjaśniającego uznały, że nieruchomości należące do J. L. nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. Z rozstrzygnięć tychże wynika, że nieruchomości należące do skarżącego nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, jak również sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działek o nr 100/1, 102/1, 139/1, 105, 103/3 i 96 należących do J. L..
Wobec powyższego w niniejszej spawie Sąd i organy orzekające były zobowiązane przyjąć, że kwestia legitymacji J. L. w postępowaniu wznowieniowym kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2014r. W postępowaniu z wniosku o wznowienie, w którym pojawia się ta sama kwestia, nie może być ona ponownie badana. Sąd zatem uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, mając na względzie że Wojewoda [...] słusznie przyjął, iż kwestia braku legitymacji J. L. składającego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] jest bezsporna. Powyższe zaś prawidłowo skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., który to przepis ma zastosowanie w sytuacjach gdy brak przymiotu stronu ma charakter ewidentny, niebudzący wątpliwości.
Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za niezasadne, na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
JK