Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W dniu 20 marca 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo radcy prawnego B.R., ustanowionego w ramach prawa pomocy, zatytułowane "Opinia o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej" wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów za sporządzenie opinii. W uzasadnieniu pisma wnioskodawca wskazał, że po ogłoszeniu wyroku złożył wniosek o jego uzasadnienie, a po jego otrzymaniu podjął kolejną próbę skontaktowania się ze skarżącym. W odpowiedzi otrzymał informację, że skarżący nie chce wnosić skargi kasacyjnej. Pełnomocnik strony stwierdził przy tym, że wobec faktu, że uzasadnienie wyroku jest wyczerpujące i przekonuje co do zasadności rozstrzygnięcia, nie widzi podstaw prawnych możliwości skutecznego zakwestionowania ww. wyroku w drodze przysługujących skarżącemu środków prawnych.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r., I FSK 1648/08, zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wprowadzenie zewnętrznego odesłania do odrębnych przepisów oznacza, że art. 250 p.p.s.a. nie stanowi uregulowania pełnego. Stąd konieczne jest sięgnięcie do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - dalej rozporządzenie. Z treści przepisów zawartych w ww. rozporządzeniu wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post.
NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie referendarza sadowego w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony tak rozumianej pomocy prawnej skarżącemu nie udzielił.
Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu, co należy rozumieć pod pojęciem "opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej", o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 23 marca 2011 r., II OZ 106/11, zwrócił uwagę, że stawki określone w § 18 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia odnoszą się do postępowania w drugiej instancji, a więc przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Po drugie, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a pełnomocnik zgodnie z najlepsza wiedzą dochodzi do wniosku, że nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia Sądu I instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Taka analiza sprawy oraz przyjęte w wyniku tej analizy przez radcę prawnego stanowisko, że nie ma podstaw do wnoszenia skargi kasacyjnej pozwala ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi na uchylenie się od sporządzenia i wnoszenia skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy w jego ocenie brak jest ku temu podstaw. Tak więc to rozwiązanie ma służyć także radcy prawnemu, który tą opinią przekonuje stronę, której jest pełnomocnikiem, że wnoszenie skargi kasacyjnej nie ma podstaw. Z tym właśnie działaniem związane jest wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Tymczasem jak wynika z uzasadnienia pisma radcy prawnego B.R., to sam skarżący poinformował swego pełnomocnika o braku zamiaru kwestionowania wyroku Sądu z dnia 23 stycznia 2013 r. w drodze skargi kasacyjnej. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że strona nie oczekiwała od pełnomocnika dalszej pomocy prawnej. W takim przypadku nie może być mowy o odmowie udzielenia pomocy prawnej w rozumieniu art. 22 ustawy z dnia 6 lipca 1992 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), co oznacza, że pismo sporządzone przez wnioskodawcę nie jest opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismo, które zostało nazwane "opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej" jest w istocie rzeczy skierowaną do Sądu informacją o braku zamiaru zaskarżenia orzeczenia z dnia 23 stycznia 2013 r., a treści w nim zawarte nie wskazują, by istniała wymagająca rozstrzygnięcia kwestia, czy sporządzić i wnieść skargę kasacyjną w tej sprawie, czy jednak od tego odstąpić.
Z tych względów należy uznać, że pełnomocnik skarżącego sporządził pismo, które nie jest opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, a więc nie jest czynnością, za której wykonanie przysługuje odrębne wynagrodzenie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf