Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. Zarząd Powiatu [...] [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] z dnia [...]r. nr [...], którym to postanowieniem organ I instancji zmienił własne postanowienie z dnia [...]r. nr [...] w zakresie terminu i podmiotu odpowiedzialnego za drogę nr [...] – ulicę A w J., gm. A. – Powiat [...] [...] oraz nałożył "na Powiat [...] [...] obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej dotyczącej ulicy A w okolicach skrzyżowania z ulicami B i C w J., gm. A. (...)". W treści skargi wniesiono o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] z dnia [...]r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku.
Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego przez organ I instancji, bowiem brak jest w treści skargi uzasadnienia wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu skargi, zawierającym zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanym rozstrzygnięciom organów administracji, strona skarżąca wspomniała co prawda, że "Zarząd Powiatu wnosił o uchylenie obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej (...) z uwagi na brak środków zaplanowanych w budżecie roku 2016 na wykonanie ekspertyzy". Niemniej jednak brak uzasadnienia wniosku strony oraz brak stosownych dokumentów w aktach sprawy potwierdzających to stwierdzenie uniemożliwia jego zweryfikowanie, a tym samym merytoryczne rozpoznanie wniosku o ochronę tymczasową.
W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
A. P.