Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A.L.-W. i J. L., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] nr [...].
Jak wynika z akt administracyjnych, wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2011r. A.L, J.L., M.L., J.L. i W.L. wystąpili o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ul. A nr 10, oznaczonej w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr 268/12 o pow. 3146 m2. Wnioskodawcy podnieśli, iż przedmiotem wniosku jest grunt nabyty przez Skarb Państwa w trybie przymusowym w celu realizacji konkretnego celu publicznego i wskazali, że po zrealizowaniu celu przedmiotowa działka od około kilkunastu lat jest niezabudowana i w żaden sposób niezagospodarowana, co powoduje, że stała się zbędna na cel wywłaszczenia, o czym świadczy zamiar jej sprzedaży w drodze przetargu.
Postanowieniem z dnia [...]Wojewoda [...] wyłączył Prezydenta Miasta [...]wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej od rozpatrzenia powyższej sprawy i jednocześnie wyznaczył Starostę [...] [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej do jej rozpatrzenia.
Starosta [...][...]i, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] nr [...]odmówił zwrotu nieruchomości położonej w Ł. obecnie przy ul. A nr 10, stanowiącej działkę nr ewid. 268/12 o pow. 0,3146ha z obrębu ewidencyjnego [...], stanowiącej własność Gminy Miasto Ł., oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako nieruchomość położona w Ł., dawniej przy ul. B nr 229, stanowiącej dawniej działkę nr 268/2 o powierzchni 0,4025ha z wyrysu ewidencyjnego zaewidencjonowanego w [...] Ośrodku Geodezji pod nr [...] z dnia 10 października 1977r., która jednocześnie zgodnie z wyrysem nr [...]stanowiła część działki nr 122/6.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli W.L.,M. L., J.L. oraz A.L. –W. i J.L..
W. L., M.L. oraz J.L. zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie art. 136 i art. 137 stawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r. poz. 518 ze zm., dalej powoływana jako: "u.g.n.") oraz art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., dalej powoływana jako "K.p.a."), wnosząc o zmianę decyzji organu I instancji poprzez orzeczenie o zwrocie nieruchomości, której dotyczy wniosek lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Ich zdaniem organ poprzestał na wykazaniu dokumentami urzędowymi, że pozwolono na wybudowanie baraku nr 1, nr 2 i nr 3, tymczasem w decyzji wywłaszczeniowej podano, że wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich obejmował jako cel wywłaszczenia budowę czterech baraków biurowych. Zdaniem odwołujących z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, kiedy zrealizowano cel wywłaszczenia, poprzez wybudowanie czterech baraków biurowych.
Jedynie z zeznań świadka wynika, że w chwili przejęcia nieruchomości przez Kółko Rolnicze w 1991r. istniały trzy baraki biurowe i jeden budynek wykorzystywany dla celów gospodarczych. W ocenie odwołujących organ pominął oświadczenie świadka, że w budynku tym była rozlewnia wód gazowanych, czyli, jak wynika z doświadczenia życiowego, budynek składający się z dużych powierzchni, a nie barak biurowy. Autorzy odwołania wskazali także, że z treści zaskarżonej decyzji można wywnioskować, iż na budynek produkcyjny nie było pozwolenia na budowę i pozwolenia na jego użytkowanie. W konkluzji odwołujący zarzucili Staroście brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego rzeczywisty stan sprawy oraz wybiórcze przyjęcie jako dowód w sprawie niektórych zeznań świadka. Poza tym w protokole z oględzin widnieje zapis protokolanta jakoby wnioskodawcy oświadczyli, że na nieruchomości był barak biurowy, co – w ich ocenie – nie odpowiada prawdzie. Odwołujący wskazali, że sposób wykorzystania istniejących baraków nie był znany wnioskodawcom, stąd oświadczenie dotyczyło istnienia baraków bez dookreślenia biurowych.
A.L.-W. oraz J.L. w swoim odwołaniu zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 136 i art. 137 u.g.n. oraz art. 6, 7, 8 i 77 K.p.a. i wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o zwrocie nieruchomości, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zdaniem odwołujących zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przesądza o realizacji celu wywłaszczenia i nie wynika z niego kiedy ta realizacja miałaby nastąpić. W żadnej mierze faktu tego nie potwierdza wygaśnięcie prawa użytkowania na mocy decyzji z dnia [...]. nr [...]. W dalszej części odwołania A.L.-W. i J.L. podnieśli, iż organ I instancji pominął istotną okoliczność, że musi nastąpić tożsamość celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu ze sposobem dalszego korzystania z nieruchomości i nie badał sposobu faktycznego korzystania z wywłaszczonej nieruchomości. Autorzy odwołania podnieśli, że będąca podstawą orzekania mapa z dnia 17 października 1977r. zawierająca 3 obiekty budowlane, w tym na działce nr 268/2 pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].
Poza tym zwrócili uwagę, że pozwolenie na budowę wydano dla Biura Projektów Wodnych i Melioracji, które nie miało tytułu prawnego do działki, na którą wystąpiło o pozwolenie na budowę. Odwołujący zauważyli także, że z treści pisma opatrzonego datą 11 czerwca 1985r. wynika, że w 1985r. na wywłaszczonej nieruchomości znajdują się trzy pawilony, ale są one usytuowane na działce nr 268/1, do której tytuł prawny miało Biuro Projektów Wodnych i Melioracji. W świetle powyższego – zdaniem odwołujących – mapa z dnia 17 października 1977r. i inne zgromadzone dokumenty nie mogą stanowić dowodu realizacji celu wywłaszczenia na nieruchomości, której dotyczy wniosek.
Tym samym – w ich ocenie – nie jest możliwa konkluzja, że czwarty pawilon to pawilon biurowy, pobudowany na działce nr 268/2 w ustawowym terminie. Odwołujący zwrócili również uwagę, że wniosek o zwrot nieruchomości dotyczył tylko "części z części wywłaszczonej nieruchomości", stąd organ powinien ustalić granice terenu przeznaczonego na cel publiczny zawężając rozstrzygnięcie do obszaru objętego wnioskiem. Organ I instancji wyjaśnił stan faktyczny całej wywłaszczonej nieruchomości, pomijając okoliczność, że wniosek dotyczy tylko części wywłaszczonej nieruchomości, a tym samym oceniał zgromadzony materiał dowodowy dla całej tej nieruchomości, a nie dla nieruchomości objętej wnioskiem. Nie ustalając zakresu przestrzennego zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia i granic obszaru, który by podlegał zwrotowi organ popełnił błąd, który wpłynął na wynik sprawy.
Ponadto według odwołujących organ I instancji pominął umowę z dnia 18 października 1976r., z której wynika, że miała być specjalnie pobudowana studnia głębinowa dla produkcji wody gazowanej i zlecono badania hydrologiczne, co oznacza wykorzystanie studni do celów komercyjnych. Odwołujący podnieśli następnie, że świadek L.O. zeznał, iż w baraku była wytwórnia wód gazowanych oraz studnia głębinowa i umiejscowił wytwórnię wód gazowanych w pawilonie na spornej nieruchomości. Powyższe jednoznacznie wskazuje więc, że nie nastąpiła realizacja celu wywłaszczenia na działce objętej wnioskiem. Strony wskazały także, że dla działki nr 268/2 jest w aktach sprawy mapa z dnia 10 marca 1982r. i dla obu działek z dnia 19 grudnia 1983r., gdzie wykreślono 4 obiekty. Odwołujący zarzucili organowi I instancji, że nie zgromadził żadnego dokumentu dotyczącego pozwolenia na budowę czy rozpoczęcia budowy pawilonu/baraku biurowego na objętej wnioskiem nieruchomości.
Rozpatrując odwołania Wojewoda [...] wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał brzmienie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 i art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. wywodząc, że podstawową okolicznością, jaką organ administracji powinien badać w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest jej zbędność z punktu widzenia celu na jaki została nabyta. Organ odwoławczy wskazał również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 marca 2014r. w sprawie P 38/11 stwierdził, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP.
Wojewoda wskazał następnie, że z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Miasta Ł., Wydział Gospodarki Przestrzennej, Oddział Architektury zatwierdził plan realizacyjny – ogólny zagospodarowania terenu inwestycji zaplecza administracyjnego dla przedsiębiorstw wykonawczych w Dzielnicy A ul. C nr 3 w Ł. w granicach oznaczonych kolorem czerwonym. Początkowo charakter inwestycji obejmował budowę 8 baraków biurowych wg projektu [...]opracowanego przez firmę A wraz z urządzeniami sieciowymi, w tym: kanalizacją sanitarną, deszczową, kanałem ciepłowniczym, wodociągiem, kablem elektrycznym oraz kablem telefonicznym.
Organ stwierdził, że z dokumentacji wywłaszczeniowej, w tym z wniosku Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III z dnia 21 listopada 1975r. wynika, że Dyrekcja Rozbudowy Miast i Osiedli początkowo wnosiła o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w Ł., przy ul. B nr 229 – działka nr 122/6 wraz z siedliskiem o pow. 24.480 m2 (tak również wskazuje protokół z rozprawy przeprowadzonej w dniu 12 listopada 1975r.). Zgodnie z przedmiotowym wnioskiem poza granicami lokalizacji pozostawała część o pow. 13.6282 m2. Z treści przedmiotowego wniosku wynikało również, iż przedmiotowa nieruchomość jest niezbędna pod budowę baraków biurowych w Dzielnicy A, których realizacja była przewidziana w I kwartale 1976r. W uzasadnieniu wniosku powołana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji Urzędu Miasta Ł. Gospodarki Przestrzennej Oddziału Architektury Nr [...]z dnia [...] pomiędzy właścicielami nieruchomości a przedstawicielem inwestora potwierdzająca również jaka część terenu była niezbędna dla potrzeb realizacji inwestycji – budowy baraków biurowych.
Następnie Dyrekcja Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III wnioskiem z dnia [...] nr[...] wystąpiła o objęcie prowadzonym postępowaniem wywłaszczeniowym również części nieruchomości zabudowanej leżącej w granicach lokalizacji baraków biurowych oraz o rozszerzenie swojego wniosku z dnia [...] nr [...] o dalsze 28.290 m2 niezbędne pod budowę ulicy C nr 3.
Organ wskazał, że z dokumentacji wywłaszczeniowej wynika, iż ostatecznie Dyrekcja Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III w Ł. po skorygowaniu planu geodezyjnego wskazującego granice lokalizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego, skorygowała wniosek w sprawie wywłaszczenia omawianej nieruchomości i wystąpiła do Urzędu Dzielnicowego Ł. Ś. o objęcie wywłaszczeniem działek nr 122/19 i nr 122/20 o pow. łącznej 21.545 m2, gdyż taka powierzchnia niezbędna była do realizacji inwestycji. Ostatecznie decyzją z dnia [...]. Naczelnik Dzielnicy Ł. – Ś. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B nr 229 o pow. 2,1545ha z całości 16ha oznaczonej na planie zaewidencjonowanym w składnicy geodezyjnej za nr [...] z dnia 26 października 1976r. jako działki nr 122/19 i 120/20 zgodnie z planem geodezyjnym zaewidencjonowanym w składnicy geodezyjnej pod nr [...] z dnia 8 stycznia 1975r. jako działka nr 122/5 i nr 122/6. Powyższą decyzją orzeczono także o ustaleniu odszkodowania na rzecz: J.L. w kwocie 188.277 zł, W. J. L. w kwocie 188.277 zł.
Organ stwierdził, że wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na rzecz Państwa na wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III w Ł. z przeznaczeniem jej pod budowę czterech zastępczych pawilonów biurowych (pismo Dyrekcji Rozbudowy Miast Osiedli Wiejskich III z dnia 19 listopada 1976r.). W chwili wywłaszczenia nieruchomość uregulowana była w księdze wieczystej KW Nr [...]. Zgodnie z postanowieniem Sądu Państwowego dla miasta Ł. sygn. akt [...] z dnia [...] nieruchomość w dacie wywłaszczenia stanowiła własność: J.L. w wysokości 1/2 udziału i W.J.L. w wysokości 1/2 udziału.
Wojewoda podkreślił, że decyzja w sprawie wywłaszczenia części nieruchomości i ustalenia odszkodowania została zmieniona decyzją Urzędu Dzielnicowego z dnia [...]. w części dotyczącej wysokości odszkodowania, w ten sposób, że wysokość odszkodowania została ustalona na rzecz: J.L. i W.J.L. w kwotach po 193. 905 zł.
Organ II instancji wskazał następnie, że zgodnie z planem ewidencyjnym zaewidencjonowanym w składnicy geodezyjnej pod nr [...] z dnia 8 stycznia 1975r., powołanym w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu, wywłaszczona nieruchomość stanowiła działki nr 122/5 i nr 122/6, które powstały z działki nr 122/1 zgodnie z wyrysem z mapy ewidencji gruntów nr 131 d/74 z dnia 3 kwietnia 1975r. Nadto Wojewoda zauważył, że z akt archiwalnych wynika, iż na wniosek J.L. i W.L. prowadzone było postępowanie o zwrot innej niż obecnie części wywłaszczonej nieruchomości, która stanowiła grunt niezagospodarowany. Z uwagi na fakt, iż jeden z wnioskodawców – J.L. wycofał wniosek o zwrot niezagospodarowanej części nieruchomości, decyzją z dnia [...] znak: [...] Naczelnika Dzielnicowego orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu w trybie art. 34 ustawy wywłaszczeniowej części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B nr 229 o pow. 7.288 m2, wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa decyzją z dnia [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż ta część nieruchomości nie została wykorzystana zgodnie ze swoim przeznaczeniem i na mocy decyzji z dnia [...] nr [...] ta część została przekazana na rzecz Związku Spółdzielni A w odpłatne użytkowanie na czas określony.
Według Wojewody z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika również, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. z dnia [...]. w sprawie II [...] spadek po W. L. nabyli M.L., J.L. oraz W.L. Natomiast na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]-[...]z dnia [...] w sprawie [...] spadek po J.L.nabyli A.L.-W. i J.L.
Wojewoda podkreślił, że wnioskodawcy wystąpili o zwrot części nieruchomości, która objęta była lokalizacją inwestycji celu publicznego i stanowiła w dacie wywłaszczenia działkę nr 122/6 i ta część nieruchomości nie była przedmiotem postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Obecna część działki nr ew. 268/12 z obrębu ewidencyjnego B-8 stanowiła część dawnej działki nr 122/6 z wyrysu nr 131/74 (pismo [...] OG z dnia [...] nr [...]). Działka nr ewid. 268/12 o pow. 0,3146ha położona w Ł., obecnie przy ul. A nr 10, jest sklasyfikowana jako użytek Bi – inne tereny budowlane. Omawiana nieruchomość ma uregulowany stan prawny i obecnie zgodnie z księgą wieczystą nr [...] stanowi własność Gminy Miasto Ł. Wojewoda stwierdził następnie, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 2 kwietnia 2012r. ustalono, że teren działki nr 268/12 jest niezbudowany i niezagospodarowany, natomiast znajdują się tam pozostałości fundamentów murowanych.
Co prawda w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zdaniem wnioskodawców fundamenty pozostały po wybudowaniu w następstwie wywłaszczenia baraków biurowych, jednakże wnioskodawcy w odwołaniu od decyzji zakwestionowali jakoby doprecyzowali podczas oględzin, iż chodzi o barak biurowy. W trakcie oględzin wnioskodawcy podnieśli, że przywołany barak został zlikwidowany w latach 90-tych. W wyniku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania ustalono ostatecznie, że na wywłaszczonych nieruchomościach planowane było zrealizowanie czterech baraków biurowych.
Organ odwoławczy stwierdził, że z poczynionych przez Starostę ustaleń – które uznał za prawidłowe – wynika, że Biuro Projektów Wodnych Melioracji pismem z dnia 8 lutego 1977r. wystąpiło do Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III o wydanie pozwolenia na budowę dwóch pawilonów biurowych nr 1 i nr 2 przy ul. B nr 229 zgodnie z projektem typ [...]. Następnie decyzją Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...]. po rozpatrzeniu wniosku Biura Projektów Wodnych Melioracji w Ł. udzielono pozwolenia na budowę dwóch pawilonów biurowych na terenie położonym w Ł., przy ul. B nr 229. Na podstawie wspomnianej decyzji protokołem z dnia 2 maja 1977r. przekazany został na rzecz Biura Projektów Melioracji Wodnych teren pod budowę pawilonu nr 1 i nr 3 o pow. łącznej 6.120 m2. Z protokołu wynika ponadto, iż przekazano wcześniej również część wywłaszczonego terenu o pow. 3.060 m2 przeznaczonego pod pawilon nr 2, co stanowi łącznie powierzchnię 9.180 m2. Z przedstawionej dokumentacji wynika, iż pawilony biurowe nr 1 i nr 2 zostały wybudowane w terminach, o których mowa w treści art. 137 u.g.n.
W ocenie Wojewody potwierdzenie powyższej tezy stanowi pismo Biura Projektów Wodnych Melioracji, z którego wynika, iż planowany do wybudowania pawilon nr 3 będzie ogrzewany przez wybudowaną kotłownię lokalną w pawilonie nr 2. Akta archiwalne wskazują ponadto, iż Biuro Projektów Wodnych Melioracji pismem z dnia 28 listopada 1977r. wystąpiło o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu biurowego nr 3. Decyzją nr [...]z dnia [...] udzielono pozwolenia na budowę pawilonu nr 3, na terenie nieruchomości położonej w Ł., przy ul. B nr 229. Zatem pozwolenie na budowę dla pawilonu nr 1 i nr 2 zostało wydane w dniu [...], zaś dla pawilonu nr 3 w dniu [...].
Zdaniem Wojewody prawidłowo również organ I instancji wskazał, że z pisma Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 12 kwietnia 1983r. w sprawie udzielenia opinii w zakresie zajmowanej lokalizacji Biura przy ul. B nr 231d wynika, iż nieruchomość została przekazana pod budowę pawilonów tymczasowych rotacyjnych i pawilony takie zostały wybudowane. Adres ul. B nr 231d, został ustalony dla nieruchomości będącej w użytkowaniu Wojewódzkiej Spółdzielni Budownictwa Wiejskiego zawiadomieniem znak: [...] z dnia [...] [...] Ośrodek Geodezji w piśmie nr [...] wskazał, że w chwili obecnej nieruchomość ta stanowi działki nr ew. 268/2 o powierzchni 0,3146ha, nr 268/11 o powierzchni 0,0138ha i nr 268/4 o pow. 0,0741ha.
W przekonaniu Wojewody fakt wybudowania pawilonów potwierdzają także pismo Zarządu Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 1983r. w sprawie pozytywnego zaopiniowania w zakresie doprowadzenia uzbrojenia do istniejących pawilonów przy ul. B nr 231d oraz wystąpienie Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 11 czerwca 1985r. do Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w sprawie przeznaczenia "(...) istniejących tam trzech pawilonów biurowych do stałej adaptacji (...)".
Reasumując organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że na wywłaszczonej nieruchomości wybudowano trzy pawilony. Organ wskazał, że sporną kwestią pozostaje zaś wybudowanie czwartego pawilonu. W tym zakresie Wojewoda podał, że z zeznań świadka L.O., który sprawował funkcję Prezesa Kółka Rolniczego A wynika, że od kiedy on pamięta na wywłaszczonym terenie znajdowały się cztery baraki biurowe, jeden zajmowany przez Kółko Rolnicze A i trzy pozostałe.
Wojewoda odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji pominął zeznania świadka wskazujące, że jeden z budynków przeznaczony był dla celów gospodarczych i znajdowała się tam rozlewnia wód gazowanych wskazał, że zgodnie z zeznaniami L.O. budynek dopiero w późniejszym okresie wykorzystywany był na działalność gospodarczą, zaś na działalność statutową Kółka Rolniczego A przekazany został barak biurowy. Jednocześnie świadek wyraźnie zaznaczył, że kiedy był jeszcze członkiem Kółka Rolniczego A to barak wykorzystywany był na cele biurowe. Zdaniem organu odwoławczego Starosta prawidłowo ustalił, iż z zeznań świadka wynika zrealizowanie na wywłaszczonych działkach celu wywłaszczenia w postaci baraków biurowych.
Wojewoda ustosunkowując się do zarzutu odwołania o pominięciu przez organ I instancji okoliczności, że wniosek o zwrot dotyczy tylko części wywłaszczonej nieruchomości stwierdził, że skoro cała wywłaszczona nieruchomość przeznaczona została pod budowę 4 baraków, to ustalenie przez organ I instancji, iż przedmiotowe baraki biurowe w wyznaczonych terminach zostały wybudowane prowadzi do konkluzji, że nie jest możliwy zwrot części nieruchomości objętej wnioskiem. Nadto oględziny przeprowadzone na działce objętej wnioskiem o zwrot wykazały, że znajdują się tam pozostałości fundamentów murowanych, które jak potwierdza zgromadzony materiał dowodowy stanowią pozostałości zrealizowanego celu wywłaszczenia.
Jeśli zaś chodzi o zarzut braku ustalenia przez organ I instancji terminów realizacji celu wywłaszczenia, o których mowa w art. 137 u.g.n. oraz sposobu faktycznego korzystania z wywłaszczonej nieruchomości Wojewoda stwierdził, że zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdza powstanie przedmiotowych pawilonów w przywołanych terminach. Z cytowanego pisma Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 12 kwietnia 1983r. czy też pisma Zarządu Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 1983 r. wynika wprost, że już wówczas, czyli przed upływem terminów wskazanych w art. 137 u.g.n. istniały trzy pawilony. Zeznania świadka L. O. – Prezesa Kółka Rolniczego A potwierdzają z kolei okoliczność, że na wywłaszczonej nieruchomości wybudowany został również czwarty barak, zaś trzy baraki istniały już w drugiej połowie lat 70.
Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a ustalony stan faktyczny i prawny uzasadniał podjęcie przez Starostę decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości z uwagi na zrealizowanie w terminach określonych w art. 137 u.g.n. celu wywłaszczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.L.-W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź ewentualnie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem:
przepisów prawa materialnego tj. art. 136 i art. 137 u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości bez uprzedniego ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w tychże artykułach oraz błędne przyjęcie, że na nieruchomości, której dotyczy wniosek zrealizowano cel wywłaszczenia, przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy wobec rozpoznania sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nieprzeprowadzenie przez organ II instancji własnego postępowania dowodowego, nieobiektywną ocenę materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy tożsamość celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu ze sposobem dalszego korzystania z nieruchomości nie była przedmiotem wnikliwego badania organów administracji. Organ I instancji oparł się w tym zakresie wyłącznie na zeznaniu jedynego świadka i podobnie uczynił organ II instancji. Organy pominęły natomiast możliwość przeprowadzenia dowodu z uzupełniających zeznań świadka. Skarżąca zauważyła, że w aktach sprawy nie ma dokumentu, z którego wynikałby sposób korzystania z wywłaszczonej nieruchomości bezpośrednio po jej wywłaszczeniu.
Tym samym nie można stwierdzić, czy i kiedy cel wywłaszczenia został zrealizowany. Skarżąca nadto podkreśliła, że zmiana celu wywłaszczenia, jak również jego rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna ze względu na wyjątkowy cel wywłaszczenia. Zarzuciła, że wiedza faktyczna świadka o barakach zaczyna się od 1998r., kiedy to został prezesem Kółka Rolniczego A. Nadto w jej ocenie z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że barak pozostawał od 1991r. w zasobach Kółka Rolniczego A, którego siedziba mieściła się przy ulicy D. Z zeznań świadka wynika, że na zebraniach Kółka omawiano działalność gospodarczą prowadzoną w baraku przy ulicy B nr 231d polegającą na najmie na potrzeby szwalni i baru.
Zatem zdaniem skarżącej taka działalność mogła być prowadzona w przedmiotowych barakach w latach 90-tych. Błędne jest twierdzenie, że zeznania świadka potwierdzają, że baraki istniały już w drugiej połowie lat 70-tych. Organ II instancji nie odniósł się także do zarzutu odwołania dotyczącego pominięcia znaczenia dowodu w postaci umowy z dnia [...] na okoliczność wybudowania studni głębinowej do produkcji wody gazowanej i zlecenia badań hydrologicznych, co oznaczałoby wykorzystanie studni do celów komercyjnych. W ocenie A.L.-W. organ nie wyjaśnił także kwestii twierdzenia świadka, iż w baraku była wytwórnia wód gazowanych, studnia głębinowa oraz, iż umiejscowił produkcję wód gazowanych w pawilonie na spornej nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że celem wywłaszczenia była realizacja zastępczych pawilonów biurowych.
Zatem realizację celu wywłaszczenia należy badać w przedziale lat 1985 – 1990, bowiem w decyzji z dnia [...] zatwierdzającej plan realizacyjny określono, że likwidacja baraków ma nastąpić właśnie tym okresie. W ramach przeprowadzonego postępowania nie zgromadzono żadnego dowodu świadczącego o realizacji celu wywłaszczenia do roku 1990. Poza tym skarżąca podniosła, że organ odwoławczy oparł własne rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, a w zaskarżonej decyzji brak odniesienia do zarzutów odwołania.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że w toku postępowania odwoławczego A. L.-W.i J.L. wskazali, że nie kwestionują, iż barak, którego fundamenty są do tej pory widoczne powstał, natomiast kwestionowali wykorzystanie budynku zgodnie z celem wywłaszczenia oraz wskazywali na brak ustaleń w zakresie daty jego powstania. W ocenie organu odwoławczego skarżąca błędnie przyjęła jakoby z zeznań świadka wynikało, że faktyczna wiedza L.O. dotycząca baraków sięga jedynie 1998r., kiedy to świadek został prezesem Kółka Rolniczego A. L. O. wskazał, że jest członkiem kółka od 70-tych lat ubiegłego wieku, a jednocześnie z zeznań świadka wynika, że baraki powstały właśnie w latach 70-tych ubiegłego wieku. Świadek oświadczył wyraźnie, że w okresie kiedy był jeszcze członkiem Kółka Rolniczego A, to na jego działalność statutową przekazano barak, który był wykorzystywany na cele biurowe, natomiast w późniejszym okresie został on przeznaczony na działalność gospodarczą.
W ocenie organu odwoławczego dokumenty archiwalne dotyczące nieruchomości położonej przy ul. B nr 231d wskazują, że budynek miał charakter biurowy, czego dowodem jest m.in. pismo z dnia 22 października 1991r oraz opinia techniczna wraz z szacunkowym wyliczeniem części spalonej baraku stwierdzająca, że rok budowy baraku to "lata siedemdziesiąte" (str. 8 opinii). Nadto w ocenie organu odwoławczego okoliczność, iż na spornej działce funkcjonowała wytwórnia wód, nie stoi w sprzeczności z ustaleniami, że na nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia w postaci baraków biurowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że działka nr ewid. 268/12, której zwrotu domaga się skarżąca, została wywłaszczona decyzją Naczelnika Dzielnicy Ł-Ś. z dnia [...]. nr [...] orzekającą o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B nrj 229 o pow. 2,1545ha z całości 16ha, oznaczonej na planie zaewidencjonowanym w składnicy geodezyjnej za nr [...] z dnia 26 października 1976r. jako działki nr 122/19 i 122/20, zgodnie z planem geodezyjnym zaewidencjonowanym w składnicy geodezyjnej pod nr [...] z dnia 8 stycznia 1975r. jako działki nr 122/5 i nr 122/6. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
Dalej należy wskazać, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwrot nieruchomości o pow. 0,3146ha z obrębu ewidencyjnego [...], stanowiącej własność Gminy Miasto Ł., która w dacie wywłaszczenia oznaczona była jako nieruchomość położona w Ł., przy ul. B nr 229 i stanowiła działkę nr 268/2 o powierzchni 0,4025ha z wyrysu ewidencyjnego zaewidencjonowanego w [...] Ośrodku Geodezji pod nr [...] z dnia [...]., która jednocześnie zgodnie z wyrysem nr 131/74 stanowiła część działki nr 122/6.
Wyjaśnić również należy, że w dniu wywłaszczenia sporna nieruchomość stanowiła własność I.L.. Na podstawie postanowienia sądowego z dnia [...] sygn. akt [...] spadek po I. L. nabyli J. L. oraz W. L. Natomiast na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]-[...] z dnia [...] sygn. [...] spadek po J.L. nabyli A.L.-W. i J. L..
Podkreślić należy, że przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. regulujące zasady i tryb zwrotu wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa m.in. na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. Nr 10, poz. 64 ze zm.).
Nadto należy wywieźć, iż na gruncie art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Stosownie natomiast do art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
Analizując powołane wyżej przepisy stwierdzić przyjdzie, że podstawą oceny zbędności i co za tym idzie żądania zwrotu nieruchomości jest wyłącznie fakt zrealizowania celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej. Jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany, to nie istnieje możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i to niezależnie od terminów wskazanych w art. 137 u.g.n. Przepis ten ma zastosowanie tylko wtedy, jeżeli w ogóle nie został zrealizowany cel wywłaszczenia. Nie da się bowiem pogodzić z zasadą stabilności porządku prawnego sytuacji, gdy wywłaszczenie miało miejsce kilkadziesiąt lat przed wszczęciem postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, a w toku postępowania ustalono, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, ale po upływie terminów wskazanych w art. 137 ust. 1 u.g.n., co powodowałoby konieczność wydania decyzji o zwrocie. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych i wypada je podzielić. (vide wyroki NSA: z dnia 28 marca 2013r. w sprawie I OSK 1858/11, z dnia 3 listopada 2011r. w sprawie I OSK 1924/10; wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 21 listopada 2013r. w sprawie IV SA/Po 927/13, w Łodzi z dnia 7 lipca 2013r. w sprawie II SA/Łd 372/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest w pierwszym rzędzie ustalenie celu wywłaszczenia. Mimo, iż w sentencji decyzji wywłaszczeniowej nie wskazano celu wywłaszczenia, to uzasadnienie tejże decyzji wyraźnie wskazuje, że wywłaszczenia dokonuje się na wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III w Ł.w celu realizacji czterech zastępczych pawilonów biurowych. Cel wywłaszczenia potwierdzają również inne dokumenty poprzedzające proces wywłaszczenia. O celu tymże świadczy wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III z dnia 19 listopada 1976r. o objęcie wywłaszczeniem działek nr 122/19 i 122/20 o pow. 21.545 m2, stanowiących własność J.i W.L., pod cztery zastępcze pawilony biurowe, jak również pierwotny wniosek z dnia 21 listopada 1975r., w którym wskazano na niezbędność wywłaszczenia nieruchomości pod budowę baraków biurowych w dzielnicy A, przewidzianych do realizacji w I kwartale 1976r.
Należy mieć również na uwadze, że w decyzji z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny – ogólny zagospodarowania terenu inwestycji wskazano, że budowa ma docelowo obejmować budowę 8 baraków biurowych wraz z urządzeniami sieciowymi, w tym: kanalizacją sanitarną, deszczową, kanałem ciepłowniczym, wodociągiem, kablem elektrycznym, kablem telefonicznym. Likwidacja baraków zgodnie z rzeczonym planem realizacyjnym miała nastąpić w latach 1985 – 1990. Zatem powyższe dokumenty jednoznacznie precyzują cel wywłaszczenia działki nr ewid. 268/12.
Następnie zbadać należy, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany na działce, której zwrotu domaga się skarżąca. Z poczynionych ustaleń dokonanych przez organy orzekające w niniejszej sprawie bezspornie wynika, że baraki oznaczone nr 1, 2 oraz 3 zostały zrealizowane na wywłaszczonej nieruchomości. Na powyższe wskazuje wniosek Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 8 lutego 1977r. o wydanie pozwolenia na budowę dwóch pawilonów biurowych nr 1 i nr 2 przy ul. B nrj 229 zgodnie z projektem typ [...] oraz wniosek z dnia 28 listopada 1977r. o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu biurowego nr 3. Decyzją z dnia [...]. udzielono pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem z dnia 8 lutego 1977r., zaś decyzją z dnia [...] – zgodnie z wnioskiem z dnia 28 listopada 1977r. Na realizację inwestycji wskazuje również protokół przekazania terenu pod budowę pawilonów biurowych nr 1, 2 i 3 przy ul. B nr 229 z dnia [...].
Fakt wybudowania pawilonu wynika również z informacji zawartej we wniosku Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 28 listopada 1977r. wskazującej, iż trzeci pawilon ogrzewany będzie przez wybudowaną już kotłownię lokalną w pawilonie nr 2.
Nadto należy uwzględnić treść pisma Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 12 kwietnia 1983r., w którym wskazano, iż wywłaszczona nieruchomość została przekazana pod budowę tymczasowych pawilonów biurowych rotacyjnych i pawilony te zostały wybudowane. Z kolei pismem z dnia 16 maja 1983r. Zarząd Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego poinformował Biuro Projektów Wodnych Melioracji, iż opiniuje pozytywnie doprowadzenie uzbrojenia do istniejących pawilonów. Potwierdzeniem realizacji inwestycji jest również pismo Biura Projektów Wodnych Melioracji z dnia 11 czerwca 1985r. do Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w sprawie przeznaczenia istniejących trzech pawilonów biurowych znajdujących się przy ul. B nr 231d do stałej adaptacji.
Dowód na wybudowanie i wykorzystywanie na cele biurowe rzeczonych baraków stanowi również decyzja Naczelnika Dzielnicy Ł. –B. z dnia [...][...] orzekająca o wygaśnięciu prawa użytkowania przez Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III w Ł. nieruchomości zabudowanej, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w Ł. przy ulicy B nr 229 oznaczonej jako działki nr 268/1, nr 269, nr 268/2, nr 268/3 oraz przekazująca jednocześnie w odpłatne użytkowanie do 1990r. Biuru Projektów Wodnych Melioracji – część nieruchomości oznaczonej na mapie geodezyjnej jako działki nr 268/1 o pow. 8785 m2 oraz nr 269 o pow. 1447 m2; Okręgowej Spółdzielni Budownictwa Wiejskiego w Ł. – część nieruchomości oznaczonej na mapie geodezyjnej jako działka nr 268/2; Zarządowi Gospodarki Terenami m. Ł.– nieruchomość oznaczoną na mapie geodezyjnej jako działka nr 268/3. Nieruchomości zostały przekazane w użytkowanie z zastrzeżeniem użytkowania ich zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Z uzasadnienia tejże decyzji wynika również, że teren zagospodarowany został przez Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich III zgodnie z celem wywłaszczenia, tj. pod budowę pawilonów biurowych, które po zagospodarowaniu przekazano w użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem Biuru Projektów Wodnych Melioracji oraz Okręgowej Spółdzielni Budownictwa Wiejskiego. Powyższe potwierdza niespornie wybudowanie i wykorzystanie na cele biurowe trzech baraków.
Odnośnie czwartego baraku, co do którego nie odnaleziono dokumentów precyzyjnie wskazujących na jego wybudowanie i sposób wykorzystywania należy zauważyć, że działka na której barak ten został wybudowany, oznaczona obecnie nr ewid. 268/12, została przejęta w dniu 29 lutego 2008r. przez Wydział Gospodarowania Majątkiem Urzędu Miasta Ł. od Kółka Rolniczego A, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu zdawczo-odbiorczego. Nadto na podstawie zeznań Prezesa Kołka Rolniczego A L.O. i przekazanej przez niego dokumentacji dotyczącej użytkowania baraku wypada przyjąć, że barak nr 4 powstał zgodnie z założeniami planu realizacyjnego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy A. Jak wynika z zeznań tegoż świadka na wywłaszczonym terenie znajdowały się cztery baraki biurowe: jeden zajmowany przez Kółko Rolnicze A oraz trzy pozostałe. Barak zajmowany przez Kółko Rolnicze A znajdował się najdalej od ulicy B, co wskazuje, że stanowił czwarty pawilon.
Co istotne, L.O. wyraźnie sprecyzował, że przedmiotowy barak przekazany został na działalność statutową Kółka Rolniczego A, a dopiero w późniejszym okresie wykorzystywany był na działalność gospodarczą. Świadek oświadczył, że przed rokiem 1998r. – w czasie gdy był jeszcze członkiem Kółka Rolniczego A – przedmiotowy barak był wykorzystywany na cele biurowe. W późniejszym zaś okresie barak wynajmowany był na działalność szwalniczą oraz gastronomiczną.
Powyższe wskazuje na prawidłowość wniosku organów, że zaraz po wzniesieniu baraki wykorzystywane były zgodnie z celem wywłaszczenia, a więc na cele biurowe. Dopiero w późniejszym okresie prowadzona była w barakach działalność gospodarcza. Poniesiona w skardze okoliczność istnienia studni głębinowej i funkcjonowania na terenie wywłaszczonej nieruchomości wytwórni wód nie podważa faktu zrealizowania celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej.
Skoro więc na przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia, to późniejsze wykorzystywanie nieruchomości w innych celach nie uprawnia do żądania zwrotu nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem podgląd, że w sytuacji realizacji celu wywłaszczenia, późniejsze inne rozporządzenie nieruchomością wywłaszczoną nie oznacza w żadnym razie spełnienia przesłanki zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W następstwie wykorzystania nieruchomości na cel wywłaszczenia ustaje bowiem definitywnie więź prawna łącząca poprzedniego właściciela i podmiot, na rzecz którego dokonano wywłaszczenia i powstaje swoboda rozporządzania przedmiotem wywłaszczenia przez aktualnego właściciela (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Gl 93/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2013r. w sprawie IV SA/Po 737/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niewątpliwe zauważyć trzeba, że spełniona została przesłanka tymczasowości powstałych obiektów, bowiem szereg dokumentów zgromadzonych w sprawie potwierdza, że baraki przestały istnieć. Sami wnoszący o zwrot przedmiotowej nieruchomości w trakcie oględzin z dnia 2 kwietnia 2012r. przyznali fakt likwidacji baraku wybudowanego na działce nr 268/12 w latach 90. Z opinii technicznej wraz z szacunkowym wyliczeniem części spalonej baraku wynajmowanego przez Kółko Rolnicze A z dnia 16 czerwca 1995r. jednoznacznie wynika, że budynek powstał w latach siedemdziesiątych i eksploatowany był do lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.
Ponadto z dokumentacji fotograficznej przekazanej przez Urząd Miasta Ł. przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2013r. oraz z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 12 maja 2015r. wynika, że obecnie na terenie działki objętej wnioskiem o zwrot zlokalizowane są jedynie pozostałości fundamentów murowanych pawilonów. Dokumentacja przekazana przez Urząd Miasta Ł. przy piśmie z dnia 23 kwietnia 2012r., potwierdza, że na nieruchomości przejętej od Kółka Rolniczego A w 2008r. w chwili przejęcia znajdowały się ruiny po spalonym pawilonie, które stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia ludzi, a na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. nr [...] dokonano rozbiórki przedmiotowych ruin.
Na aprobatę nie zasługują twierdzenia skarżącej, że faktyczna wiedza świadka L.O. zaczyna się od momentu, w którym został prezesem Kółka Rolniczego A, tj. od roku 1998r., co oznaczałoby że nie posiadał wiedzy na temat powstania baraków. Z protokołu rozprawy z dnia 28 października 2013r. wynika coś przeciwnego, a mianowicie, że L.O. był członkiem kółka rolniczego od 1972r. i uczestniczył w zebraniach kółka na wywłaszczonej nieruchomości. Zasadnie zatem organy uznały za wiarygodne jego zeznania w zakresie daty powstania baraku w drugiej połowie lat 70. i działalności prowadzonej przez Kółko Rolnicze A na wywłaszczonej nieruchomości.
Uwzględnieniu nie podlegają również zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy i nieprzeprowadzeniu przez organ II instancji własnego postępowania dowodowego. Wskazać bowiem należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji poprzedzone zostały wnikliwym postępowaniem dowodowym mającym na celu jak najpełniejsze odtworzenie dokumentacji archiwalnej dotyczącej przedmiotu niniejszego postępowania. W tym celu organ zwrócił się o nadesłanie odnalezionej dokumentacji m.in. do Kółka Rolniczego A; Archiwum Zakładowego przy [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł.; Archiwum Zakładowego przy Urzędzie Miasta [...]; Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł.; Archiwum Państwowego w Ł., Wojewódzkiego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych; Miejskiego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych; [...] Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych; Regionalnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych.
Uzyskane dowody, mimo iż mają charakter szczątkowy, bowiem nie udało się odnaleźć pełnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowych baraków, są jednak wystarczające dla ustalenia okoliczności tyczącej przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 268/12.
Dysponując owymi szczątkowymi dowodami organy obu instancji doszły do wniosków, które zasługują na akceptację, a tym samym przeprowadzone przez organy postępowanie w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego uznać wypada za odpowiadające przepisom prawa (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że nie można obowiązku zebrania całego materiału dowodowego sprawy utożsamiać z obowiązkiem nieograniczonego poszukiwania przez organ administracji dowodów potwierdzających argumentację strony postępowania. Stronie przysługuje bowiem prawo czynnego udziału w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności strona ma prawo zgłaszania żądań przeprowadzania określonych dowodów. Jest zatem równoprawnym z organem podmiotem w zakresie inicjowania przeprowadzenia dowodów (art. 7 K.p.a.). Z uwagi na fakt, że nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do rezultatów niekorzystnych, uczestnik postępowania, który z danej okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne winien przedstawić wiarygodne dowody na poparcie swych twierdzeń.
W niniejszej sprawie strona takich dowodów nie przedstawiła, choć miała świadomość niekorzystnych skutków takiego zaniechania. Skarżąca podnosiła liczne zarzuty odnośnie postępowania przed organami obu instancji, nie przedstawiła jednak dowodów, które przesądzałyby o konieczności odmiennego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił ustalić kluczowe kwestie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc cel wywłaszczenia i realizację tegoż celu na działce, której zwrotu domaga się skarżąca. Tym samym zasadnie konkludował organ odwoławczy o zbędności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przed tym organem, które miałoby w istocie polegać na ponownym przesłuchaniu świadka, w sytuacji, gdy dowody zebrane na wcześniejszym etapie postępowania (w tym dowód z zeznań tegoż świadka) świadczyły wyraźnie o realizacji celu wywłaszczenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę A.L.-W. w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
IB