Uzasadnienie
P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na to, że zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy znacznie utrudni mu funkcjonowanie w życiu codziennym, a przede wszystkim pozbawi go możliwości zarobkowania. Podkreślono, że skarżący poszukuje pracy, zaś wielu pracodawców oczekuje od pracowników posiadania prawa jazdy. Nadto, skarżący, jeśli jest to możliwe, wyjeżdża do pracy (dorywczo) za granicę, a brak prawa jazdy mu to uniemożliwi, przez co nie będzie mógł spełnić obowiązku alimentacyjnego. Dodatkowo skarżący musi zaspokoić potrzeby pozostałej dwójki małoletnich dzieci, zaś pozbawienie go prawa jazdy pozbawi go tej możliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Po pierwsze należy podkreślić, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 358/12, Lex nr 1166174). Po wtóre użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II FSK 921/12, Lex nr 1137672).
Odnosząc się do treści wniosku, wyjaśnić należy, iż powoływanie się strony skarżącej wyłącznie na okoliczność, że odebranie mu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu utrudni mu funkcjonowanie w życiu codziennym oraz pozbawi go możliwości zarobkowania, samo w sobie nie jest wystarczające do uznania, iż skarżący wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wykazał bowiem jaka jest obecnie jego faktyczna sytuacja materialna i w jaki sposób ulegnie ona pogorszeniu, w związku z jej wykonaniem. Nie wynika to także z akt sprawy. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym skarżący wskazał wprawdzie, że jedynym źródłem utrzymania jego rodziny jest wynagrodzenie za pracę żony w kwocie 1500 złotych brutto. Jednocześnie jednak zaznaczył, że miesięczne wydatki rodziny oscylują wokół kwoty 2000 złotych netto miesięcznie, zaś różnicę między dochodami a wydatkami pokrywają środki finansowe uzyskane od dalszej rodziny.
W ocenie Sądu, niepoparta żadnymi argumentami treść przedmiotowego wniosku oraz niczym niewyjaśniona dysproporcja między uzyskiwanymi dochodami, a wydatkami nie pozwalają na ustalenie obecnej sytuacji materialnej rodziny skarżącego. Tym samym kumulacja owych okoliczności nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący nie wykazał w jaki sposób, odmowa wstrzymania jej wykonania wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.
a.bł.