Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lipca 1997 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi Krzysztofowi O. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na nieruchomości w S. przy ul. R. Decyzja ta stała się ostateczna.
Postanowieniem z dnia 27 marca 1998 r. Prezydent Miasta S. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 23 lipca 1997 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i jednocześnie wstrzymał wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano przepisy art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149 par. 1, art. 150 i art. 152 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, ze organ uzyskał informację, że przez nieruchomość przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia a realizowany budynek znajduje się w zbyt bliskiej odległości od sieci gazowej.
Decyzją z dnia z dnia 28 maja 1999 r. Prezydent Miasta S. umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z dnia 27 marca 1998 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że inwestor wystąpił o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia z dnia 28 maja 1999 r. Prezydent Miasta S. zmienił decyzję z dnia 23 lipca 1997 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdził nową lokalizację planowanego budynku gospodarczego. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 104 i art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Postanowieniem z dnia 18 marca 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 123 Kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że budynek realizowany w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 28 maja 1998 r. Niezgodność ta polega na zbliżeniu budynku w stosunku do przebiegającego przez nieruchomość gazociągu na odległość 12,8 m /według projektu winno być 15 m/.
Po rozpatrzeniu zażalenia Krzysztofa O. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia 11 maja 1999 r. podjętym na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w treści art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r.
Decyzją z dnia 14 maja 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał Krzysztofowi O. doprowadzenie realizowanego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami przez:
- 1. opracowanie projektu technicznego obejmującego pełen zakres prac niezbędnych do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem tj. do zachowania normatywnej odległości od gazociągu,
- 2. uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa O. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia 12 lipca 1999 r. podjętą na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podnosi się, iż inwestor samowolnie odstąpił od warunków ustalonych w pozwoleniu na budowę z dnia 28 maja 1998 r. zbliżając w trakcie prac budynek do istniejącego na nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia. W ocenie organu odwoławczego zarzuty Krzysztofa O. co legalności usytuowania gazociągu na jego nieruchomości pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego Krzysztof O. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący ponownie podkreślił, że organy nie wyjaśniły kwestii legalności budowy na jego nieruchomości gazociągu. Nadto Krzysztof O. zarzucił naruszenie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa przez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lipca 1997 r. W ocenie skarżącego uniemożliwia mu to dochodzenie roszczeń odszkodowawczych.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd ten sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem /legalności/ działalności administracji publicznej /art. 21 ustawy o NSA/. W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach stwierdzić należy, że przed jej wydaniem wystąpiły istotne wady postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kolejne wydawane w sprawie po dniu 28 maja 1998 r. decyzje i postanowienia odnoszą się do stanu prawnego ukształtowanego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia 28 maja 1998 r. o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lipca 1997 r. Zatem dla oceny legalności tych decyzji i postanowień istotne znaczenie ma ocena legalności tej decyzji a także decyzji z tej samej daty o umorzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z dnia 27 marca 1998 r.
Należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalny zbieg trybu weryfikacji decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi z trybem weryfikacji decyzji prawidłowej lub też dotkniętej wadą niekwalifikowaną. Tryb weryfikacji decyzji określony w art. 154 i art. 155 Kpa może być zastosowany po zakończeniu trybu wznowienia postępowania lub trybu stwierdzenia nieważności decyzji /tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 stycznia 1999 r. III RN 101/98 - OSNPU 1999 nr 20 poz. 637/.
Zatem decyzja z dnia 28 maja 1998 r. o umorzeniu wznowionego postępowania tylko z tego powodu, że zostało wszczęte postępowanie o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 Kpa nie ma oparcia w przepisach procedury administracyjnej. Nie można w takiej sytuacji mówić o bezprzedmiotowości postępowania jeśli tryb wznowienia postępowania ma ewidentne pierwszeństwo przed trybem wskazanym w art. 155 Kpa. Z tych samych powodów wadliwa była również decyzja z dnia 28 maja 1998 r. o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Jeśli zatem decyzje Prezydenta Miasta S. z dnia 28 maja 1998 r. naruszały przepisy procedury administracyjnej to kolejne decyzje i postanowienia odwołujące się jednoznacznie do tej decyzji również uznać należy za wadliwe. Zakwestionowanie legalności decyzji z dnia 28 maja 1998 r. skutkuje stwierdzeniem wadliwości kolejnych decyzji i postanowień z tego powodu, iż dokonują one oceny działań inwestora w świetle wadliwej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 29 ustawy o NSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje i postanowienia wydane po dniu 20 maja 1998 r. Konsekwencją takiego orzeczenia jest konieczność kontynuowania postępowania wznowionego postanowieniem Prezydenta Miasta S. z dnia 27 marca 1998 r.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.