Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104, 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 4, art. 5 ust. 2, art. 6, art. 8, art. 13, art. 15 a, art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 z późn. zm.), § 3 b Uchwały Nr LXXII/1370/06 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie podniesienia kwot niektórych dodatków do zasiłku rodzinnego (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2006 r. Nr 306, poz. 2368 z późn. zm.), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. nr 129, poz.1058), Zarządzenia Nr 3335/V/09 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie upoważnienia pracowników Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 lipca 2010 r. orzekł o przyznaniu M. Ch.: 1/ zasiłku rodzinnego w wysokości 98 zł. miesięcznie na okres od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r., 2/ dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia w wysokości 160 zł. miesięcznie na okres od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
M. Ch. odwołał się od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku przyznano mu dopiero od 1 lipca 2010r., a nie od 1 listopada 2009 r. Ponadto nie otrzymał zasiłku do dodatku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Powyższe świadczenia powinien otrzymać tak jak jego brat bliźniak.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się. W myśl art. 8 tej ustawy do zasiłku rodzinnego przysługują dodatki, w tym z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego (pkt 8).
Organ powołał się na art. 24 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14 – 17. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu prawo do świadczeń pieniężnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności i ponownego ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, jeżeli osoba spełnia warunki uprawniające do nabycia tych świadczeń oraz złożyła wniosek o ustalenie: 1) niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w terminie miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia, 2) prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia (art. 24 ust. 3 a.).
Z art. 13 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wynika, iż dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku: 1) do ukończenia 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, 2) powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności.
M. C. w dniu 20 lipca 2010 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia. Do wniosku dołączył orzeczenie o niepełnosprawności M.C. (urodzonego 24 grudnia 1991r.). Orzeczenie zostało wydane w dniu 7 stycznia 2008 r. przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. na wniosek M. C. Z jego treści wynika zaliczenie skarżącego do osób niepełnosprawnych o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od urodzenia na czas określony do dnia 31 stycznia 2011 r. Orzeczenie nie stanowi kontynuacji poprzedniego orzeczenia.
Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wnioskiem strony wniesionym w dniu 20 lipca 2010 r. Uwzględnia ona stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Organ I instancji uprawniony był, zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przyznać zasiłek rodzinny i dodatek do tego zasiłku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, czyli od dnia 1 lipca 2010 r. Organ odwoławczy wskazał, iż wnioski skarżącego i jego brata były składane w różnych terminach i dotyczyły odmiennych świadczeń. Dlatego też rozstrzygnięcia organów nie mogły być takie same.
Ponadto całkowicie niezrozumiały jest zarzut dotyczący braku przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, skoro M. C. we wniosku z dnia 20 lipca 2010 r. nie występował o przyznanie takiego świadczenia.
M. C. w skardze (zatytułowanej " zażalenie") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyjaśnił, że po śmierci matki zamieszkał u dziadków, którzy mimo niskich dochodów łożą na jego utrzymanie. Poinformował, iż powtórnie zgłosi się do Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. o udzielenie mu pomocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a.
Sąd rozpoznając skargę nie stwierdził naruszenia przez organy administracji obu instancji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2006 r., Dz.U. Nr 139, poz. 992 z późn. zm. – powoływanej dalej jako " ustawa").
Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego złożonym w dniu 20 lipca 2010 r. We wniosku wyraźnie określono jego zakres, to jest ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. Organy administracji obu instancji wydały decyzje zgodne z treścią wniosku, przyznając zasiłki od dnia 1 lipca 2010 r. Data od jakiej przyznano zasiłki została określona w sposób prawidłowy. Przepis art. 24 ust. 2 ustawy wprowadza zasadę, że prawo do świadczeń rodzinnych organ ustala począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego ustala się prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia wniosku wraz z wymaganymi przez przepisy prawa załącznikami do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne. Organy administracji nie są uprawnione do przyznawania zasiłku za okres wcześniejszy, niż od początku miesiąca, w którym wpłynął wniosek.
Organ odwoławczy trafnie przyjął, iż decyzja wydana w odrębnie rozpoznawanej sprawie, której adresatem był inny podmiot niż skarżący, nie mogła mieć wpływu na treść decyzji wydanej w niniejszej sprawie. Organ administracji wydaje decyzję w przedmiocie uprawnień do świadczeń rodzinnych po rozpoznaniu konkretnego wniosku z uwzględnieniem daty jego wpływu do organu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
ar