Uzasadnienie
II SA/Łd 1239/10
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 31 sierpnia 2010 r. w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku. Następnie wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach M.C. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dziadkami, u których mieszka. Skarżący utrzymuje się z renty rodzinnej wynoszącej 353,15 zł oraz alimentów od ojca w kwocie 150 zł (których jednak od trzech miesięcy nie otrzymał). Dziadkowie otrzymują renty w łącznej wysokości 1530 zł. Skarżący nie wykazał żadnego majątku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest utrzymywany przez dziadków. Uczęszcza do prywatnej szkoły, w której czesne wynosi 110 zł miesięcznie. Dziadkowie ponoszą koszty utrzymania: gaz – 60 zł, energia – 53 zł, komorne – 186 zł, leki – 280 zł. Skarżący oświadczył też, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Problematyka zwolnienia od kosztów sądowych uregulowana jest w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. W art. 239 tego aktu określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z pkt 1 lit. a) powołanego przepisu, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest zasiłek rodzinny i dodatek do niego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) wskazywanej ustawy, a wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta już ze zwolnienia od konieczności ich poniesienia. Z tego też względu wniosek skarżącego w tym zakresie należało oddalić jako bezzasadny.
Z kolei w myśl art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego za zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ww. ustawy osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Zgodnie zaś z art. 245 § 3 prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. tylko ustanowienie pełnomocnika.
Mając na uwadze sytuację rodzinną oraz materialną przedstawioną przez skarżącego, za uzasadnione należy uznać przyznanie mu prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2, o czym świadczy przede wszystkim sytuacja i materialna, którą kształtują w znacznej mierze niewielkie dochody.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
lf