Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził, iż zażalenie A. R. z dnia 13 września 2012r., P. R. z dnia 12 września 2012r. oraz J. R. z dnia 12 września 2012r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
W dniu 14 grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga J. R. i A. R. na przywołane postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].
W toku rozprawy w dniu 24 maja 2013r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżących z dnia 23 maja 2013r. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl przepisu art. 161 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skuteczne cofnięcie skargi powoduje, iż dalsze prowadzenie postępowania sądowego i wydanie wyroku staje się zbędne. Oczywiście jedynie w sytuacji, gdy cofnięcie skargi nie prowadzi do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Zgodnie bowiem z art. 60 p.p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Badając dopuszczalność cofnięcia przedmiotowej skargi Sąd nie dostrzegł okoliczności przemawiających za uznaniem, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. uprawniony był orzec jak w sentencji.
O wynagrodzeniu dla radcy prawnego, ustanowionego z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
LS