Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. S. M. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod budowę drogi.
W dniach 23 lutego 2015 r. oraz 23 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżących, złożył do akt sprawy oświadczenia o cofnięciu w całości skargi w przedmiotowej sprawie i wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że skarga została wniesiona omyłkowo od korzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia. Nadto wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wyjaśnić należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe (por. M. Safjan (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. 2, Warszawa 1998, s. 153). W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani też do utrzymania w mocy czynności, która dotknięta byłaby wadą nieważności. Intencją skarżących w niniejszej sprawie było poddanie kontroli sądowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia odszkodowania z uwagi na uznanie tejże decyzji za rozstrzygnięcie niekorzystne. Wskutek wyjaśnienia znaczenia rozstrzygnięcia przez ustawionego w sprawie pełnomocnika skarżący uznali, że dalsze podtrzymywanie skargi nie jest zasadne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. | |O wynagrodzeniu dla radcy prawnego, ustanowionego z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490 ze zm.).
a.bł.