Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę L. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] roku nr [...] wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 207 z 2003 roku, poz. 2016 ze zm.) w przedmiocie nałożenia obowiązku wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku handlowego.
Odpis powyższego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 kwietnia 2010 roku.
W dniu 12 maja 2010 roku pełnomocnik skarżącego – adwokat M. P.wniosła o uzupełnienie postanowienia WSA w Ł. z dnia 23 kwietnia 2010 roku o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Wnioskodawczyni podniosła, iż w dniu 12 kwietnia 2010 roku otrzymała pismo informujące delegacji do zastępowania z urzędu. Następnie dnia 14 kwietnia 2010 roku skarżący udzielił jej pełnomocnictwa. Wskazała, iż podjęła czynności związane z udzielonym pełnomocnictwem: spotkała się z mocodawcą, przejrzała akta i sporządziła kserokopie z akt sprawy. Oświadczyła również, że koszty powyższe nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 166 p.p.s.a. unormowania te mają odpowiednie zastosowanie do postanowień, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Sądu rozpatrywany wniosek został złożony w ustawowym terminie i jest dopuszczalny.
Na mocy art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z kolei na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie to - jako przesłanka do przyjęcia, że praca pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie została wynagrodzona – znalazło się w treści rozpatrywanego wniosku.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi I instancji w sprawie innej, niż której przedmiotem zaskarżenia jest należność, wynosi 240 zł. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata (§ 2 ust.1 cyt. rozporządzenia). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że sprawa nie miała zawiłego charakteru a wynagrodzenie w ramach stawki minimalnej będzie adekwatne do wkładu pracy wykonanej przez pełnomocnika z urzędu w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W świetle art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata, ustanowionego w ramach prawa pomocy, należy również zaliczyć podatek od towarów i usług, wynikający z § 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia.
Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji.
m.ch.