Uzasadnienie
II SA/Łd 1420/11
Uzasadnienie
H.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie opłaty planistycznej. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż nie dysponuje kwotą odpowiadającą wysokości opłaty planistycznej. Zdaniem strony egzekucja tak dużej kwoty może z pewnością spowodować wyrządzenie znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy realizacji zasady ochrony czasowej w toku sądowej kontroli administracji, przy czym przyjmuje się, iż ocena przesłanek wstrzymania powinna być dokonana z uwzględnieniem nie tylko argumentów podniesionych we wniosku strony skarżącej, ale i całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej podkreślenia wymaga, że przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
Przechodząc do analizy złożonego wniosku w pierwszej kolejności należy wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika. Z tego względu subiektywne obawy skarżącej dotyczące skutków egzekucji w kontekście jej sytuacji materialnej są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r., II FSK 2030/11).
Podkreślenia również wymaga, iż wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 p.p.s.a. Egzekucja administracyjna jest ostatecznym środkiem wykonania decyzji administracyjnej, a w aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych, które wskazywałyby na fakt skierowania egzekucji administracyjnej do majątku skarżącej.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
AG