Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1544/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 i art. 66 ust. 3a i ust 4, art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.) Prezydent Miasta Ł. odmówił wydania skierowania na nadanie i wybicie cech identyfikacyjnych pojazdu marki Tarpan Nr rej [...], stanowiącego własność J. K..
Prezydent Miasta Ł. w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zgodnie z art. 66a ust.3a ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy indentyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy oraz silnika.
Jednocześnie organ I instancji wskazał, że w przedmiotowym samochodzie dokonano wymiany ramy na ramę bez cech identyfikacyjnych –(według zapisu w książce pojazdu samochodowego serii Ł nr 22826), co uniemożliwiło identyfikację pojazdu oraz skierowanie pojazdu do uprawnionej stacji kontroli pojazdów celem nadania i wybicia cech identyfikacyjnych pojazdu, bowiem stan faktyczny nie wypełnia przesłanek art. 66a ustawy. Ponadto organ stwierdził, że w obecnym stanie prawnym, wynikającym z art. 66 ust.4 pkt. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania się wymiany zespołów posiadających cechy identyfikacyjne.
Od powyższej decyzji odwołanie w dniu 9 lipca 2002 roku złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. J. K., wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł..
W uzasadnieniu odwołania J. K. wyjaśnił, że samochód kupił w 1982 roku na przetargu już bez numeru identyfikacyjnego na ramie – co udokumentowane jest w “Książce pojazdu", natomiast numer silnika, który jest zgodny z numerem zapisanym w dokumentach. Ponadto J. K. stwierdził, że w 1982 r. nie obowiązywał zakaz wymiany nadwozia, podwozia i ramy posiadających cechy identyfikacyjnych. Zakaz taki wprowadzono dopiero w styczniu 2002 roku, zatem nie może mieć on zastosowania do jego sytuacji. Odwołujący się podał, że samochód naprawiał samodzielnie w miarę posiadanych środków finansowych aż doprowadził jego stan techniczny do zgodności z wymogami prawa.
Dlatego wniosek o wydanie skierowania na nadanie i nabicie numeru znamionowego na ramie pojazdu złożył dopiero 25 czerwca 2002 r.
Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. odmawiającą skierowania na nadanie i wybicie cech identyfikacyjnych pojazdu marki Tarpan, nr rej. [...].
Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.(Dz. U. Nr 98 poz.602z późn. zm.) oraz art. 73 ust.1, art. 66 ust.3 i 4 art. 66a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.).
Organ odwoławczy wyjaśnił, że do wniosku złożonego przez J. K. należy stosować przepisy obowiązujące w dacie jego złożenia. Zatem zgodnie z ustawą z dnia 19 sierpnia 1997 roku Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy oraz numer silnika (art.66 ust.3a). Zgodnie z art. 66 ust.4i 5 powołanej ustawy zabrania się wymiany podzespołów posiadających numery identyfikacyjne. W przypadkach określonych w z art. 66a powołanej ustawy Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu:
- 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM";
- 2) w którym dokonano wymiany ramy, podwozia lub silnika na odpowiednio ramę, podwozie lub silnik bez numeracji fabrycznej;
- 3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;
- 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;
- 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;
- 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy.
W ocenie organu odwoławczego, zezwolenie na nadanie i wybicie numeru identyfikacyjnego ramy mogło mieć miejsce tylko wówczas gdyby odwołujący się zbudował pojazd przy wykorzystaniu ramy konstrukcji własnej lub gdyby zachodził któryś z cytowanych wyżej przypadków-co w rozpoznanej sprawie nie miało miejsca.
Od powyższego rozstrzygnięcia, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik J. K., zarzucając zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie prawa procesowego przez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, o braku możliwości identyfikacji pojazdu w sytuacji w której materiał dowodowy wskazuje, iż przedmiotowy pojazd został zakupiony bez nadania numeru identyfikacyjnego ramy.
- - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy a to paragrafu 28 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 roku w sprawie rejestracji o oznaczenia pojazdów (DZ. U. Nr 59 poz. 632 z późn. zm.) w związku z art.66a pkt.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez nieprawidłowe przyjęcie, iż “ organ może wydać skierowanie" podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisu nie umożliwia wydania rozstrzygnięć w ramach uznania administracyjnego w przypadku spełnienia przesłanek wynikających z dyspozycji art. 66a w/w ustawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że pojazd marki Tarpan nr rej [...], nabyty przez skarżącego był wyposażony w cechy pozwalające na identyfikację samochodu. Ponadto z zaświadczenia Stowarzyszenia Rzeczoznawców Samochodowych wynika, że numery nadwozia oraz numery silnika w pojeździe są numerami oryginalnymi, a na przedmiotowej ramie wprawdzie brak jest numerów oryginalnych ale pole nie nosi znamion żadnych przeróbek. Wobec czego skarżący spełnił przesłanki wymienione w art.66a pkt.6 w/w ustawy.
W konkluzji pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego przez dowolną ocenę całokształtu materiału dowodowego, podniosło, że z zebranego w sprawie materiału wynika jednoznacznie, iż nie zachodzi żaden z wypadków określonych w art. 66 ust.2 ustawy-Prawo o ruchu drogowym jak i w przepisach wykonawczych.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego popierał skargę i oświadczył, podstawą prawną do nadania i wybicia numerów identyfikacyjnych na ramie pojazdu jest art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r.), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).
W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../(Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.
Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) Sąd bada, czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów postępowania. Dla oceny tej decydujący jest stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa, które uzasadniłoby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 66 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm., tekst ostatniej zmiany 1.07.2002 r. – Dz. U. Nr 89, poz. 804), pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne:
1/ numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, 2/ numer silnika.
Stosownie do art. 66a ust. 1 cech identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.
Jednocześnie, w myśl art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy zabrania się wymiany zespołów posiadających cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1.
Przypadki, w których starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych ustawodawca określił w art. 66a ust. 2 ustawy (cytowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).
W rozpoznawanej sprawie, żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie zachodzi.
Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy administracji nie budzą żadnych wątpliwości, wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego.
W szczególności nie zachodził w sprawie przypadek określony w art. 66a ust. 2 pkt 6 – wskazywany przez pełnomocnika skarżącego jako podstawa prawna do wydania przez Prezydenta decyzji o nadaniu ramie cech identyfikacyjnych.
Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy.
Taka sytuacja w przypadku samochodu skarżącego nie miała miejsca, gdyż sam jak twierdzi samochód nabyty przez niego w 1983 r. (ok. 19 lat wcześniej) miał już zamontowaną ramę bez numeru identyfikacyjnego. Również w skardze pełnomocnik podnosi, że z zaświadczenia Stowarzyszenia Rzeczoznawców Samochodowych wynika, że w samochodzie numery nadwozia i silnika są numerami oryginalnymi, a na ramie brak jest numerów, a pole nie nosi znamion żadnych przeróbek.
Nie zachodziła więc tak sytuacja aby numery na ramie uległy skorodowaniu lub uległy zniszczeniu podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy.
Jednoznaczne brzmienie przepisów ustawy w dacie orzekania przez organy I i II instancji uniemożliwiało pozytywnie załatwienie wniosku skarżącego.
Prawidłowa była też, w ocenie Sądu forma rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Przepis art. 66 a ust. 2 wskazanej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidział bowiem załatwienie sprawy decyzją administracyjną.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.