Uzasadnienie
II SA/Łd 160/08
W dniu 21 czerwca 2007 r. inwestor A. Spółka z o.o. wystąpił do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. z wnioskiem o zezwolenie na wejście, na teren sąsiedniej nieruchomości przy ulicy A. w Ł. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. odmówił zezwolenia na wejście na teren przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że inwestor nie podał dostatecznych powodów i zagrożeń, które wskazywałyby na konieczność prowadzenia robót budowlanych z przedmiotowej nieruchomości. Organ administracji stwierdził również, że zatwierdzony projekt budowlany i pozwolenie na budowę nie zawierały w swej treści możliwości wejścia z budową na sąsiednią nieruchomość.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor, żądając jej uchylenia, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 35, 77 K.p.a. w związku z art. 47 ustawy Prawo budowlane. Ponadto Inwestor wskazał na konieczność, jednoznacznego ustalenia czy A.B. może reprezentować spółkę B. Sp. z o.o., gdyż w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa. Odwołująca się spółka podniosła również, że w związku z brakiem możliwości korzystania z działki przy ul. A. wykonanie stropu nad garażem i budynku basenu oraz stropu nad bramą wjazdową, nie jest możliwe bez zamknięcia ruchu na ul. B., na co nie może uzyskać zgody. Inwestor stwierdził także, że brak dostępu do tej działki spowodował już 6 - miesięczne opóźnienie w budowie, co wiąże się z karami wynikającymi z podpisanych umów z klientami.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszył art. 6, 7, 8, 9, 12 § 1, 33 § 1-3, 35, 77 § 1 K.p.a. oraz art. 47 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie odniósł się do złożonej przez inwestora dokumentacji oraz nie rozpatrzył przedmiotowej sprawy we wskazanym przez prawo terminie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik B. wniósł o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 8 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w postępowaniu przed organem I instancji postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone jedynie w nieznacznej części lub w ogóle, skutkując zignorowaniem słusznego interesu Skarżącego oraz ruszenie art. 136 K.p.a. w zw. z art. 11, 12 oraz art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w tym nie wskazanie podstaw dla niezastosowania trybu przewidzianego w art. 136 K.p.a., zbędne wydłużenie i skomplikowanie sprawy, które w rezultacie doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo cofające skargę z uwagi na to, iż po wydaniu decyzji kasacyjnej organ I instancji w dniu [...] r. wydał kolejną decyzję Nr [...] odmawiającą A. wejścia na teren spornej nieruchomości, która jest już ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę - art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż cofa skargę.
Sąd uznając oświadczenie za skuteczne i nie pozostające w sprzeczności z prawem orzekł jak sentencji postanowienia w trybie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
B.C.