Uzasadnienie
D. B. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W treści skargi jej autorka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż w dniu 16 stycznia 2015 roku inwestorzy, po uzyskaniu przez zaskarżoną decyzję przymiotu ostateczności, rozpoczęli prace budowlane. Prowadzone prace powodują trudne do odwrócenia skutki, a tempo prac wskazuje, iż budynek zostanie wzniesiony w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego. Prace budowlane – jak wskazała autorka skargi – są prowadzone w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę, bowiem doszło do zmiany grubości styropianu w fundamencie z projektowanych 10 cm, do 2 cm. Z informacji posiadanych przez skarżącą wynika, że pracownicy organu nadzoru budowlanego stwierdzili wady projektu budowlanego, a inwestor zobowiązany będzie do złożenia dodatkowej opinii.
Dla strony nie jest zrozumiałe dlaczego organ nadzoru budowlanego w takiej sytuacji nie wstrzymał prowadzenia robót budowlanych. Uwzględnienie skargi pozbawi inwestorów prawa do dokończenia budowy, a nadto zobowiąże ich do przywrócenia wokół nowobudowanego obiektu stanu poprzedniego, co będzie kosztowne. Projekt budowlany jest wadliwy, a organ trzykrotnie wydawał decyzję kasacyjną. W ocenie skarżącej spełnione zatem zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Konstrukcja przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej.
Z treści zacytowanego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie możliwe jest jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku.
Strona skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła, iż projekt budowlany jest wadliwy, zatem podniosła zarzuty merytoryczne zmierzające do zakwestionowania wydanego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem skargi. Jednakże odwołanie się do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowoadministracyjnej jest niecelowe, przedwczesne, bowiem zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi (por. np. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2012 roku, I GZ 106/12). Sąd rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu nie bada merytorycznej zasadności skargi, nie bada legalności zakwestionowanej decyzji (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2011 roku, II SA/Gd 104/11).
Nadto autorka skargi podkreśliła, iż inwestor po uzyskaniu przez kwestionowaną decyzję przymiotu ostateczności, rozpoczął prace budowlane, tymczasem uchylenie tej decyzji pozbawi go tego prawa, a przywrócenie do stanu poprzedniego będzie kosztowne. Odnosząc się do tych argumentów należy wyjaśnić, iż także i one nie mogą stanowić przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie z momentem gdy decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna, inwestor ma prawo rozpocząć prace budowlane. Sprzeciw właściciela sąsiedniej nieruchomości, czy fakt wniesienia skargi nie blokuje możliwości prowadzenia robót budowlanych. A ewentualne negatywne konsekwencje uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę przez sąd administracyjny obciążają jedynie inwestora.
Nadto dostrzec wypada, iż strona we wniosku powołując się na trudne do odwrócenia skutki, nie wskazała na czym miałyby polegać owe skutki. Tymczasem żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy uznać za niewystarczające.
Skarżąca podniosła również okoliczność prowadzenia robót budowlanych z odstępstwami od projektu budowlanego, co powinno – w jej ocenie – prowadzić do wstrzymania robót budowlanych przez organ nadzoru budowlanego, który zresztą powiadomiła o stwierdzonym fakcie. Ustosunkowując się do tej okoliczności należy wyjaśnić, że ocena czy roboty budowlane prowadzone są zgodnie z projektem budowlanym jest zagadnieniem należącym do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Ponadto, taka okoliczność nie świadczy zaistnieniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podsumowując z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie decyzji zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności.
Reasumując, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.
a.bł.