Uzasadnienie
G.D. skierowała skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 roku, Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy. W skardze strona podniosła zarzuty związane z toczącym się postępowaniem w sprawie wywłaszczenia zabudowanej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż rozstrzygnięcie, którego dotyczy skarga jest niezaskarżalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3).
Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie Wojewody [...] wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W treści tego postanowienia organ uznał za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie sprawy.
Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku (I OSK 306/05; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 roku, I SA/Wa 2174/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 roku, I SA/Wa 941/04; wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku, IV SA 572/99 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela.
W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.
DC