Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił wniosek G. P. S. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów od orzekania w sprawie poprzez: wskazanie imiennie sędziów, których wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie oraz powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego z sędziów, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący, w piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. poddając jedynie krytyce sposób procedowania przez składy orzekające w jego sprawie w dniu 16 maja 2017 r. oraz w dniu 15 czerwca 2017 r., nie usunął braków wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem starszego referendarza sądowego, G. P. S. złożył sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, iż instytucja wyłączenia sędziego jest jedną z gwarancji procesowych, mającą zapewnić jego bezstronność i niemożność wywierania na niego jakichkolwiek nacisków w celu uzyskania orzeczenia określonej treści. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenie jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie muszą być realne i obiektywne. Nie wystarczy zatem samo subiektywne przekonanie strony co do utraty przekonania co do bezstronności sędziego. Konieczne jest wskazanie powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania, co do bezstronności sędziego. Wobec powyższego przedmiotowe wątpliwość muszą być uzasadnione, co wiąże się z obowiązkiem przedstawienia we wniosku odpowiedniej argumentacji.
Nadto wyjaśnić należy, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wzorem kodeksu postępowania cywilnego, przewiduje wyłączenie poszczególnego sędziego, a nie sądu jako całości. Możliwe jest wyłączenie wszystkich sędziów danego sądu i praktycznie wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów danego sądu jest wnioskiem o wyłączenie sądu (zob. NSA w postanowieniu z dnia 20 maja 2011 r., II OZ 387/11, LEX nr 795485), ale powinnością strony składającej wniosek jest przedstawienie przyczyn mających swe źródło w niepewności co do bezstronności konkretnych sędziów, a zatem każdego sędziego z osobna, jak też odniesienie przyczyn wyłączenia do każdego z nich z osobna. Precyzyjne określenie z imienia i nazwiska sędziego lub sędziów w ramach złożonego wniosku o wyłączenie ma na celu umożliwienie precyzyjnego rozpatrzenia wniosku w tym przedmiocie w świetle ewentualnych podstaw wyłączenia. Wniosek o wyłączenie sędziego, który nie zawiera wymogów powołanych powyżej nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, a tym samym podlega on, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., na wezwanie przewodniczącego uzupełnieniu lub poprawieniu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W rozpoznawanej sprawie, wnioskodawca nie uzupełnił braków złożonego wniosku w tym zakresie, ponieważ nie określił osób sędziów, których wyłączenia się domaga ani nie zindywidualizował przyczyn ich wyłączenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego, o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.
AC