Uzasadnienie
II SA/Łd 186/12
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
W dniu 6 lutego 2013r. Wojewoda [...] wystąpił o wykładnię przywołanego wyroku wskazując, iż organ ma wątpliwości, w oparciu o jakie przepisy winien zweryfikować projekt budowlany w zakresie wskazanym w uzasadnieniu orzeczenia. Wyjaśnił, iż wątpliwości swe organ powziął w związku z ustaleniami art. 35 ustawy Prawo budowlane, w którym został ściśle określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawania pozwoleniu na budowę. Przywołując orzeczenia sądów administracyjnych, Wojewoda [...] wywiódł, iż uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki – art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do przepisów art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) w skrócie p.p.s.a., Sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wykładnia wyroku służy wyjaśnieniu takich treści, których wadliwy sposób zredagowania wywołuje ich niezrozumienie lub wieloznaczne rozumienie. W ramach wykładni nie jest dopuszczalne formułowanie przez Sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Za pomocą wykładni wyroku nie jest też możliwe usunięcie merytorycznej wadliwości orzeczenia. Stronie wyrażającej przekonanie co do wadliwości podjętego w sprawie wyroku służy inny środek prawny, tj. skarga kasacyjna, która otwiera drogę do skontrolowania przez sąd II instancji zgodności z prawem wydanego wyroku. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia i zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię wyroku nie może nadto wynikać z odmiennego od wnioskodawcy stanowiska znajdującego oparcie w rozbieżnej linii orzeczniczej wypracowanej na tle określonego stanu prawnego i faktycznego.
Sądy administracyjne nie są ani zobowiązane, ani też uprawnione, aby udzielać stronom wskazówek lub porad prawnych dotyczących ich przyszłych działań i zamierzeń. Sąd nie może też zastępować organu w dokonywaniu ustaleń faktycznych i wyjaśnianiu okoliczności istotnych dla końcowego, merytorycznego rozstrzygnięcia. Jeżeli zachodzi konieczność lub potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności lub też dokonania innych niż uprzednio ustaleń, sąd uchyla oceniane rozstrzygnięcie organu, umożliwiając temuż organowi przeprowadzenie postępowania, mającego na celu dokonanie ustaleń prowadzących do zastosowania prawidłowej normy prawa materialnego, co też w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uczynił w wyroku z dnia 6 listopada 2012r., nie budząca wątpliwości intencja, zawierająca wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania została uwidoczniona chociażby na ostatniej karcie uzasadnienia.
Odnosząc się do uzasadnienie złożonego wniosku o wykładnię wyroku można dojść do przekonania, iż wyobrażenie organu architektoniczno budowlanego o jego powinnościach w zakresie kontroli składanych projektów budowlanych ogranicza się jedynie do formalnych kwestii, policzenia ilości złożonych egzemplarzy projektu, oświadczeń o zgodności projektu z przepisami, uprawnień projektanta i innych dokumentów. Takie pojmowanie obowiązków pracowników organu na gruncie art. 33 ust. 2 prawa budowlanego, jak sugeruje organ zwalniałoby ten organ z merytorycznej oceny złożonego projektu i upoważniało do zatwierdzenia każdego formalnie poprawnego i kompletnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, nawet bez jego czytania i przy oczywistych absurdach przedstawionych w nim rozwiązań..
Co więcej osoby pracujące w organie nie musiałyby się kompletnie znać na procesie budowlanym. W zaistniałej sytuacji jak organy miałyby oceniać czy zamierzenie inwestycyjne jest objęte np. zgłoszeniem czy może obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdzie w niektórych sytuacjach granica jest bardzo cienka. Powyższe uwagi nabierają szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy strona postępowania podnosi i dokumentuje zarzuty do złożonego przez inwestora projektu jak w sprawie niniejszej.
Wobec powyższego stwierdzając, że wyrok nie wymaga wykładni, Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 158 p.p.s.a..
a.bł.