Uzasadnienie
Prezydent Miasta W. decyzją z dnia 7 lipca 1998 r. udzielił Grzegorzowi G. zezwolenia na wykucie otworu okiennego na nieruchomości położonej we W. przy ulicy S. 39 m 7.
Ewa B., Robert O. i Marian B. w odwołaniu od tej decyzji podnieśli, że wszelkie przeróbki we wspólnych częściach budynku mogą być wykonane za zgodą wszystkich współwłaścicieli. Dom ma ponad sto lat i przy wykuwaniu dodatkowych otworów osłabia się ściany zewnętrzne i zakłóca symetrię elewacji domu.
Wojewoda W. decyzją z dnia 30 sierpnia 1998 r. (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Podał, że Grzegorz G. jest właścicielem lokalu nr 7 położonego we W. przy ulicy S. 39, co do którego ustanowiono odrębną własność. To oznacza, że pozostali współwłaściciele budynku nie musieli wyrażać zgody na dysponowanie lokalem na cele budowlane. Został zatem zachowany warunek określony w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 89 poz. 414/.
Ewa B., Marian B. i Robert O. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieśli, że stanowisko organu byłoby słuszne, gdyby nieruchomość była podzielona fizycznie, w wyniku czego mury należałyby do G. G. Dodali, że dom ma 170 lat, jest niepodpiwniczony i usytuowany blisko torów kolejowych.
Wykucie dodatkowych otworów osłabi mury budynku i zakłóci symetrię elewacji.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśniła, że integralną częścią decyzji jest projekt budowlany, a inwestor zobowiązany został do wykonania robót zgodnie z projektem i sztuką budowlaną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że Sąd bada jedynie, czy organy administracji publicznej naruszyły prawo materialne i procesowe. Inne okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy.
Decyzja zaś lub postanowienie po myśli art. 22 ust. 2 ustawy o NSA podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję i przyczyny uchylenia decyzji lub postanowienia nie stwierdził, aby organy obu instancji naruszyły prawo w sposób określony w przytoczonym przepisie.
Aktem notarialnym z dnia 14 kwietnia 1997 r. ustanowiono odrębną własność lokalu nr 7 położonego we W. przy ulicy S. 39, na rzecz Grzegorza i Bożeny małżonków G. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U nr 85 poz. 388 ze zm./ samodzielnym mieszkaniem, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.
Artykuł 3 ust. 2 stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
Tutaj nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, że inwestor nie musiał - ponieważ wykonywał okno w mieszkaniu - uzyskiwać zgody pozostałych właścicieli. Wykonanie nowego okna jest w ocenie Sądu w tym składzie bez wątpienia przebudową nieruchomości wspólnej - budynku. Stosownie zaś do art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U nr 85 poz. 388 ze zm./ jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że do podjęcia czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności.
W aktach sprawy znajduje się dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę uchwała wspólnoty mieszkańców - właścicieli lokali, których większość, 13 z 16, wyraziła zgodę m.in. na wykucie okna, a więc inwestor posiadał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jeżeli skarżący kwestionowali tę uchwałę, to na podstawie art. 25 ust. 1 ww. ustawy mogli zaskarżyć ją do Sądu powszechnego. W tym postępowaniu ta uchwała jest wiążąca dla organów administracji publicznej. Wobec tego ten zarzut skarżących nie mógł być uwzględniony.
Sąd nie uwzględnił również argumentów co do "osłabienia" murów budynku, gdyż w żaden sposób tego twierdzenia nie uprawdopodobnili.
Mając te okoliczności na względzie Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA oddalił skargę.