Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022 wydanym na podstawie art. 37 § 1 pkt 1, pkt 2 i § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania sądowego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uznało ponaglenie S.N. za nieuzasadnione.
Pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. zatytułowanym "Skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r." S.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r. nr KO.491.61.2022 w sprawie ponaglenia wniesionego w sprawie wniosku o przyznanie dodatku węglowego.
Skarżący stwierdził, że w związku z pismem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 grudnia 2022 r., nr KO.491.66.2022 jeszcze raz wysyła ponaglenie i skargę do WSA w Łodzi. Skarżący stwierdził, że pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. organ dokonał kolejnych manipulacji w celu dalszego odwleczenia sprawy. Skarżący przytaczając treść pisma z dnia 8 grudnia 2022 r. oznajmił, że w tym piśmie stanowiącym ponaglenie wskazał, że organ miał obowiązek procedować. Kolegium nie podjęło czynności w związku z czym wniósł skargę, która jest skargą po ponagleniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Organ stwierdził, że na postanowienie o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione nie przysługuje żaden środek zaskarżenia o czym skarżący został poinformowany w jego treści.
Zarządzeniem z dnia 17 marca 2023 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia czy pismo z dnia 16 stycznia 2023 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022 o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione, skargę na przewlekłość Burmistrza Wolborza w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego, skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego czy innego rodzaju pismo pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022.
W odpowiedzi z dnia 3 kwietnia 2023 r. na ww. wezwanie S.N. oraz B.N. stwierdzili, że pismo z dnia 16 stycznia 2023 r. stanowi pierwszą skargę na pismo Kolegium z dnia 18 listopada 2022 r.
Wobec rozbieżności treści skargi oraz pisma z dnia 3 kwietnia 2023 r. wezwano S.N. do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Jednocześnie wobec podpisania pisma również przez B.N. wezwano B.N. do wyjaśnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania czy skarga została wniesiona również przez B.N. pod rygorem uznania, że skargę wniósł wyłącznie S.N.
W odpowiedzi na ww. wezwania skarżący stwierdzili, że skarga została wniesiona również przez B.N. Jednocześnie skarżący wskazali, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W tym celu omówienia wymagają przepisy prawa regulujące właściwość działania sądów administracyjnych.
Stosownie do art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Powyższe regulacje stanowią określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynikają z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Zgodnie z Konstytucją wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przy czym zasadą jest, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że ustrojodawca ustanowił generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Wyjątkiem są natomiast sprawy, które ustawowo zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów – w tym sądów administracyjnych.
Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne czy ich brak wskazane w ustawie.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii aktów lub czynności, podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych albowiem jak wynika z treści przywołanych przepisów, zakres skargi wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.
Koniecznym staje się wyjaśnienie, że pismem z dnia 21 października 2022 r. zatytułowanym "odwołanie od pozostawienia wniosku o przyznanie dodatku węglowego bez rozpatrzenia" S.N. wniósł, w związku z zawiadomieniem z dnia 7 października 2022 r. o pozostawieniu jego wniosku z dnia 22 sierpnia 2022 r. o dodatek węglowy bez rozpatrzenia, o bezzwłoczne rozpatrzenie ww. wniosku. W ocenie skarżącego S.N. i B.N. przysługują dwa oddzielne dodatki węglowe. Skarżący domagał się ze względu na opóźnioną wypłatę, brak rozpatrzenia wniosku, rosnącą hiperinflację dodatkowo 270 000 zł. Skarżący stwierdził, że odwołanie jest jednocześnie skargą na przewlekłe postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022 uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Kolegium wyjaśniło, że o ile organ I instancji nie powiadomił skarżącego o przyczynach zwłoki w rozpatrzeniu jego wniosku i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy to nie pozostawał bezczynny. Załatwienie sprawy nastąpiło poprzez powiadomienie skarżącego pismem (zawiadomieniem) z dnia 7 października 2022 r. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Zdaniem Kolegium nie można było także zarzucić organowi działania w sposób przewlekły, bowiem przekroczenie miesięcznego terminu rozpoznania sprawy było wynikiem celowego i zamierzonego działania organu, a zwłoka była niewielka. Jednocześnie pouczono skarżącego, że na postanowienie nie służy żaden środek zaskarżenia.
W piśmie z dnia 8 grudnia 2022 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim skarżący wniósł pismo zatytułowane "Skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r." stwierdzając, że MOPS był obowiązany wydać decyzję w sprawie, a informacja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania może być oparta tylko w oparciu o zapadłą decyzję pozostawiającą wniosek bez rozpoznania, w związku z czym Kolegium miało obowiązek rozpoznać zażalenie od wydanej przez MOPS decyzji. Wobec powyższego w ocenie skarżących Kolegium miało obowiązek rozpoznać ich zażalenie od wydanej decyzji. Skarżący stwierdził, że od zastosowanej procedury prawnej zawsze przysługuje odwołanie czy skarga, również w przypadku rzekomego braku możliwości odwołania się od decyzji o przyznaniu dodatku węglowego.
Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego średniego wynagrodzenia, tj. 5x7 000 zł od każdego urzędnika oddzielnie na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. i wymierzenie urzędnikom grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia, tj. 70 000 zł dla każdego urzędnika oddzielnie na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r. Kolegium wyjaśniło, że wniesienie ponaglenia stanowiło wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., zatem skarżący może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Wolborza bezpośrednio do WSA w Łodzi.
W skardze z dnia 16 stycznia 2023 r. zatytułowanym "Skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r." skarżący stwierdził, że jeszcze raz wysyła ponaglenie i skargę do WSA w Łodzi. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. organ dokonał kolejnych manipulacji w celu dalszego odwleczenia sprawy. Skarżący przytaczając treść pisma z dnia 8 grudnia 2022 r. oznajmił, że w tym piśmie stanowiącym ponaglenie wskazał, że organ miał obowiązek procedować. Kolegium nie podjęło czynności w związku z czym wysłał skargę, która jest skargą po ponagleniu.
Z uwagi na brak precyzyjnego określenia przedmiotu zaskarżenia zarządzeniem z dnia 17 marca 2023 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia czy pismo z dnia 16 stycznia 2023 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022 o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione, skargę na przewlekłość Burmistrza Wolborza w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego, skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego czy innego rodzaju pismo pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022.
W odpowiedzi z dnia 3 kwietnia 2023 r. na ww. wezwanie S.N. oraz B.N. stwierdzili, że pismo z dnia 16 stycznia 2023 r. stanowi pierwszą skargę na pismo Kolegium z dnia 18 listopada 2022 r.
Wobec rozbieżności treści skargi oraz pisma z dnia 3 kwietnia 2023 r. wezwano S.N. do wskazania numeru zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Jednocześnie wezwano B.N. do wyjaśnienia czy skarga została wniesiona również przez B.N.
W odpowiedzi na ww. wezwania skarżący stwierdzili, że skarga została wniesiona również przez B.N. Jednocześnie skarżący stwierdzili, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022.
Wobec jednoznacznie zakreślonego przedmiotu skargi sąd stwierdza, że skarga złożona przez skarżących jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż kwestionowane postanowienie mające swoją podstawę w art. 123 w zw. z art. 37 § 1 i § 6 k.p.a. nie mieści się w katalogu spraw na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) (pkt 1); postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) (pkt 2).
Zgodnie zaś z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Z treści art. 37 k.p.a. wynika, że ponaglenie jest podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Skuteczne wniesienie ponaglenia wszczyna jedynie incydentalne postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności lub w sprawie stwierdzenia przewlekłości, które kończy wydanie postanowienia. Ponaglenie nie jest środkiem zaskarżenia, nawet o szczególnym charakterze (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 3).
Stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 k.p.a. przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 bądź pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09, WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2751/22, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA").
W świetle powyższego wskazać należy, że zaskarżone postanowienie wydane na podstawie 37 § 1 i § 6 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i w związku z tym skarga podlega odrzuceniu.
Jednocześnie stwierdzić należy, że skarga B.N. podlega odrzuceniu również z uwagi na brak interesu prawnego do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do wniesienia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego co oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie nie dotyczyło bezpośrednio B.N., ponieważ nie była jego adresatem. Stroną postępowania był jedynie S.N. – drugi ze skarżących. Wobec powyższego należy stwierdzić, że B.N. nie posiada interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością, pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie. Po stronie B.N. zachodzi oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi, bowiem nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem, a w rezultacie skarga B.N. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna również z tej przyczyny.
Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wskazujących na ewentualną bezczynność lub przewlekłość organu sąd ponownie podkreśla, że skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość oznacza złożenie ponaglenia o jakim mowa w art. 37 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., co zresztą skarżący uczynił pismem z dnia 21 października 2022 r. Jednakże z uwagi na jednoznaczne wskazanie w piśmie z dnia 8 maja 2023 r., że przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium z dnia 18 listopada 2022 r., nr KO.491.61.2022 sąd nie był uprawniony do badania bezczynności lub przewlekłości organu.
Na marginesie warto zaznaczyć, że niniejsze postanowienie nie zamyka skarżącemu możliwości skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ skarżący uprawniony jest do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
Odnosząc się zaś do wniosków o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyznanie od organu sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7).
Instytucja sumy pieniężnej przyznawanej stronie od organu podobnie jak i grzywna, która jest podstawowym środkiem stosowanym w sprawie dotyczącej niewykonania wyroku, pełni funkcję kompensacyjną oraz prewencyjną i ma na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Powyższe przepisy mają zastosowanie w sytuacji wniesienia skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i mają na celu przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany.
W konsekwencji niewykonanie wyroku oznacza pozostawanie przez organ w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Wobec tego, że w sprawie skarżących nie zostało wydane żadne orzeczenie stwierdzające bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zawarte w skardze wnioski o ukaranie grzywną i przyznanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Z uwagi na przytoczone powyżej okoliczności sąd uznał skargę za niedopuszczalną.
Z powyższych względów sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. o czym orzekł jak w postanowieniu.
k.ż.