Uzasadnienie
G. K. skierował do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności ponaglenia w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie zasiłku stałego. W skardze jej autor podniósł zarzuty związane z toczącym się postępowaniem w sprawie przyznania zasiłku stałego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż rozstrzygnięcie, którego dotyczy skarga jest niezaskarżalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że rodzaj postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest ściśle określony i jest to katalog zamknięty.
Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W treści tego postanowienia organ stwierdził bezzasadność ponaglenia na niezałatwienie przez Prezydent Miasta P. w terminie sprawy dotyczącej przyznania zasiłku stałego.
Ponaglenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 K.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 K.p.a.). Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Strona nie ma zatem uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo (por. np. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 roku, sygn. I SA/Wa 2174/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 roku, sygn. I SA/Wa 941/04; wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. IV SA 572/99; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela.
W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. ał