Uzasadnienie
II SA/Łd 282/17
M.W., G.M. i M.M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych.
Postanowieniem Starszego referendarza sądowego z dnia 10 maja 2017 r. M.W. przyznane zostało prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, którym wyznaczona została Z.B.
Na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. adwokat Z.B. poinformowała Sąd, że skarżący M.W. zmarł. Jednocześnie wystąpiła o z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317).
Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie Referendarza sądowego, biorąc pod uwagę zakres czynności podjętych przez pełnomocnika, nie sposób uznać, by udzielił on skarżącemu rzeczywistej pomocy prawnej. Faktyczna pomoc prawna polega bowiem na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu wniosków procesowych, opinii prawnych, czy też występowaniu przed sądem. Musi to być pomoc niezbędna i efektywna. Tymczasem pełnomocnik ograniczył się do wykonania w dniu 21 lipca 2017 r. fotokopii akt sprawy oraz do obecności na rozprawie w dniu 5 października 2017 r., na której nie prezentowała merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, a jedynie ograniczyła się do poinformowania Sądu o śmierci skarżącego.
W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf