Uzasadnienie
II SA/Łd 298/14
W dniu 5 lutego 2014 r. U. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 72/13 w przedmiocie legalności budowy stawu. Wraz ze skargą strona złożyła dokumenty potwierdzające, iż przed wystąpieniem do sądu wezwała na piśmie właściwy organ do wykonania wyroku.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 marca 2014 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowe wezwanie skarżąca odebrała osobiście w dniu 20 marca 2014 r.
W dniu 25 marca 2014 r. do sądu wpłynęło pismo skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu wniosku w związku z wydaniem przez organ decyzji w sprawie. Jak wynika z adnotacji na piśmie, strona przesłała organowi do wiadomości kopię powyższego pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu.
Istotne jest, iż jak wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nadto, zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż strona skarżąca nie uiściła w zakreślonym przez sąd terminie wpisu sądowego. Przy czym, w terminie otwartym do usunięcia braków wniosku złożyła pisemne oświadczenie o cofnięciu wniosku. Niemniej jednak oświadczenie to nie jest prawnie skuteczne i nie podlega merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem wyłącznie wniosek skutecznie wniesiony, a więc wolny od braków formalnych i fiskalnych. Z uwagi na powyższe nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem wniosku, a nie umorzeniem postępowania z powodu jego cofnięcia.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (vide postanowienia NSA: z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn.akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn.akt II OSK 923/08; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn.akt II OSK 2453/10; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn.akt II OSK 3150/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
a.bł.