Uzasadnienie
W dniu 20 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku demontażu stanowiska słupowego.
Formułując szereg wniosków procesowych, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik przywołał szereg okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących merytorycznej poprawności samego zaskarżonego aktu i wskazując na nie podsumował, iż wykonanie zaskarżonego aktu może powodować zachwianie sytuacji skarżącej. W szczególności może wpłynąć na możliwość realizacji jej ustawowych obowiązków co czyni zasadnym złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przytoczonych regulacji wywieść należy, iż to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania aktu musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej (postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn.akt II OZ 201/05; z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn.akt FZ 496/04 – dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To strona występująca o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna uprawdopodobnić istnienie przesłanek z powołanej normy prawnej. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.
Sąd, w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08).
W ocenie sądu, strona skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek strony skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest nader lakoniczny i w istocie nie przywołuje żadnych okoliczności, które mogłyby być analizowane w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za takie nie można bowiem uznać okoliczności faktycznych i prawnych, które dotyczą już samej merytorycznej prawidłowości zaskarżonego aktu, te będą przedmiotem analizy dopiero w toku rozpoznania skargi. Podobnie w żaden sposób nie uzasadniony, nie poparty żadnymi dokumentami argument, iż wykonanie zaskarżonego aktu może wpłynąć na możliwość realizacji ustawowych obowiązków strony skarżącej, nie jest wystraczający dla oceny wniosku. Tak uzasadnione żądanie strony uniemożliwia stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych wszystkich względów sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
LS