Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2008 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakładające na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w G.– jako właściciela nieruchomości położonej w K.- karę w wysokości 75.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania wiaty magazynowej.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż inwestor A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przystąpił do użytkowania przedmiotowego obiektu z naruszeniem art. 54 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji naruszenia tego przepisu zastosowanie w sprawie ma art. 57 ust. 7 powyższej ustawy.
Zgodnie z treścią art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 tej ustawy, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 powołanej ustawy, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 124 § 1 in fine k.p.a., a także art. 80, art. 81, art. 10 § 1, art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 136 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie ma wykładnia art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustalającego podstawę naliczania wymiaru kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu oraz art. 57 ust. 7 tej ustawy określającego stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59 ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu (w).
Stosownie zaś do art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Konstytucyjność norm prawnych zawartych w powyższych przepisach jest przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. O zbadanie zgodności art. 59f ust. 1 i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) z Konstytucją RP postanowieniem z dnia 18 września 2007 roku, sygn. akt II OSK 568/06, wystąpił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej "B" Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 981/05, wydanego po rozpoznaniu skargi tej Spółki na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 16 czerwca 2005 roku w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych.
Wskazane powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 roku zakresem swym obejmuje następujące pytania prawne:
1/ "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczenia wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP", 2/ "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP ?".
Ocena konstytucyjności powyższych przepisów ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dotyczyć będzie podstawy naliczania wymiaru kary, a także stawki tejże kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem wymogów określonych w art. 54 i 55 Prawa budowlanego, które to zagadnienia z uwagi na kwotę ustalonej przez organy kary mają kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Reasumując, stwierdzić należy, iż wynik sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiocie konstytucyjności wskazanych powyżej przepisów Prawa budowlanego.
(MSi)