Uzasadnienie
3 II SA/Łd 330/02
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania W. N. dodatku mieszkaniowego. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazano przepisy art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zainteresowany zajmuje lokal o powierzchni użytkowe większej od przysługującej normy. Normatywna powierzchnia użytkowa dla lokalu mieszkalnego zajmowanego przez rodzinę składającą się z trzech osób wynosi 45 m 2 a tymczasem lokal zainteresowanego ma powierzchnię użytkową 65,60 m 2 a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni lokalu przekracza 60 %.
Od powyższej decyzji złożył odwołanie W. N. wnosząc o jej zmianę i przyznanie dodatku do wysokości, którą przewiduje norma. Odwołujący się podkreśla, że jest inwalidą I grupy i z uwagi na stan zdrowia konieczne jest zajmowanie przez niego oddzielnego pokoju.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [..] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do przyznania W. N. dodatku mieszkaniowego z uwagi na treść art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734). Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu organ odwoławczy podniósł, że odwołujący się nie udokumentował uprawnienia do zajmowania oddzielnego pokoju.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. N. wniósł o jej uchylenie i ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ podniósł, że skarżący nie przedstawił stosownego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby konieczność zajmowania przez niego oddzielnego pokoju.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy). W ramach tej kontroli sądy administracyjne badają, czy zaskarżona decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie materialnym, i czy w ramach postępowania administracyjnego nie naruszono przepisów regulujących to postępowanie.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło, w ocenie sądu do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Już w postępowaniu przed organem I instancji skarżący złożył wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o stwierdzeniu u niego całkowitej niezdolności do pracy a także niezdolności do samodzielnej egzystencji. W ocenie organów orzeczenie to było niewystarczające do uznania, że skarżący ma prawo zajmować oddzielny pokój i odwołały się w tym zakresie do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734). Powołany przepis nie wymaga przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego uprawnienie osoby niepełnosprawnej do zajmowania oddzielnego pokoju.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 września 2002 r. w sprawie OPK 27/02 (ONSA 2003 / 2 / 56) stwierdził, że: "W sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego do ustalenia, że osoba niepełnosprawna wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, stosownie do przepisu art. 5 ust. 3 ustawy (...), nie jest konieczne orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w tym zakresie". Skład orzekający w pełni podziela ten pogląd oraz wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały.
W uzupełnieniu argumentacji prawnej zawartej w przytoczonej uchwale można podkreślić, że w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) osobą niepełnosprawną jest osoba, która uzyskała orzeczenie o:
- - zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności,
- - całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy – na podstawie odrębnych przepisów,
- - niepełnosprawności przed ukończeniem 16 roku życia.
O ile w orzeczeniu o zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności może (choć nie musi) znajdować się wskazanie co do potrzeby zajmowania oddzielnego pokoju to takiego wskazania nie zawierają orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Brak jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia do przyjęcia poglądu, że osoba niepełnosprawna uznana za całkowicie niezdolną do pracy winna uzyskać jeszcze orzeczenie o zaliczeniu do określonego stopnia niepełnosprawności zawierającego wskazanie, że winna zajmować oddzielny pokój. Okoliczność ta może być udowodniona według ogólnych reguł postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Jeśli strona nie przedkłada stosownego zaświadczenia lekarskiego to obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Zaniechanie przeprowadzenia takiego dowodu musi być ocenione jako uchybienie przepisom postępowania nakładającym na organ obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie kwestionowane decyzje.
W przedmiocie wykonania zaskarżonych decyzji i o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.