Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2023 r., nr 40/2023, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 29 września 2022 r., nr 115/2022, którym na podstawie art. 48 ust. 1-4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymano prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych ok 6, 00 m x 5,00 m, na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia budowy oraz poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. budynku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 sierpnia 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo P. S.A. informujące, iż na nieruchomości położonej w miejscowości R., dz. ewid. nr [...], nad którą przebiega linia 220 Kv A.-Z., prowadzone są prace budowlane. Ponadto w piśmie tym poinformowano, iż powstająca zabudowa, jak również wykonywanie prac budowlanych na przedmiotowej działce, w strefie skrzyżowaniowej z linią 220 Kv nie były uzgadnianie z P. S.A. (właścicielem linii NN), a sytuacja ta może stanowić potencjalne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz mienia.
Pismem z dnia 18 sierpnia 2022 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Zgierzu o udzielenie informacji, czy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę lub przyjęto zgłoszenie robót niewymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki nr ewid. [...] położnej w R. przy ul. [...].
Zawiadomieniem o przeprowadzeniu kontroli z dnia 18 sierpnia 2022 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu poinformował stronę o planowanych na dzień 5 września 2022 r. oględzinach przedmiotowej nieruchomości.
W dniu kontroli stawił się P.S., który przedstawił poświadczone notarialnie pełnomocnictwo do reprezentowania P.S. m.in. przed wszelkimi władzami, sądami, urzędami w tym organami administracji rządowej i samorządowej. Podczas przeprowadzanych oględzin stwierdzono, iż na terenie ww. nieruchomości znajdują się: obiekt letniskowy, budynek gospodarczy (blaszak) oraz ustęp suchy. Ponadto ustalono m.in., że: budynek gospodarczy o wymiarach zew. ok. 5 m x 6 m, konstrukcja stalowa, ściany i dach obite blachą trapezową, dach jednospadowy ze spadkiem na działkę właściciela. Budynek bez instalacji wewnętrznych, zakotwiczony do stóp fundamentowych. W budynku znajdują się regały, narzędzia ogrodnicze, rowery, leżaki. Budynek znajduje się bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia (tj. pod przewodami sieci) i w odległości ok. 2,90 m od ogrodzenia z dz. nr ewid. [...]. Pełnomocnik oświadczył, że obiekt został posadowiony na działce w październiku 2021 r. bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
Pismem z dnia 5 września 2022 r. Starostwo Powiatowe w Zgierzu Wydział Architektury i Budownictwa poinformowało, iż nie odnaleziono wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę i przyjętego zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dla działki nr ewid. [...] w R. przy ul. [...].
Organ I instancji w dniu 12 września 2022 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych ok. 6,00 m x 5,00 m, usytuowanego na ww. działce oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także składania wniosków i zastrzeżeń.
Następnie organ I instancji postanowieniem nr 115/2022 z dnia 29 września 2022 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. budynku w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji wskazał, że z uwagi na usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego bezpośrednio pod linią elektroenergetyczną 220 kV, przebiegającą przez działkę nr [...], dla możliwości legalizacji rzeczonego budynku kluczowe znaczenie będzie miało stanowisko P. S.A. w zakresie dopuszczalności usytuowania budynku bezpośrednio pod linią energetyczną.
Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji złożyła P.S. oraz P.S.. Podanie to nie zawierało własnoręcznych podpisów, a podniesiono w nim, iż wydane przez organ I instancji postanowienie było przedwczesne oraz pozbawione podstaw faktycznych i prawnych z uwagi na fakt, iż nie upłynął jeszcze wskazany przez organ termin na składanie wniosków i zastrzeżeń.
W dniu 31 października 2022 r. organ II instancji wezwał P.S. oraz jej pełnomocnika P.S. do uzupełnienia braku formalnego w postaci własnoręcznego imiennego podpisu osób składających zażalenie.
Przy piśmie z dnia 16 listopada 2022 r. strona oraz jej pełnomocnik złożyli: podpisane własnoręcznie zażalenie wraz z dołączonym pełnomocnictwem (upoważnieniem do obrony) bez wskazania konkretnej sprawy do reprezentacji dla adw. T. B. oraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego - domku holenderskiego, z datą zgłoszenia 19 października 2022 r.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 10 lutego 2023 r., nr 40/2023, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, przytaczając przepisy prawa, na podstawie których wydane zostały postanowienia organów obu instancji, wskazał, że budowa budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. [...] powstała w warunkach samowoli budowlanej. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że rozstrzygnięcie to oparte zostało na informacji uzyskanej zarówno ze Starostwa Powiatowego w Zgierzu, które pismem z dnia 5 września 2022 r. poinformowało, iż dla przedmiotowej nieruchomości nie odnaleziono przyjętego zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych, jak i z pisma P. S.A. wskazującego, iż na przedmiotowej działce pod linią 220 kV A.-Z. prowadzone są roboty budowlane bez wymaganego zgłoszenia, które również nie zostały uzgodnione z P. S.A. właścicielem linii NN, a ponadto P.S. oświadczył, że budynek gospodarczy został posadowiony na działce bez pozwolenia oraz zgłoszenia.
Następnie organ II instancji zwrócił uwagę, że z protokołu oględzin wynika, iż przedmiotowy budynek gospodarczy posiada wymiary zew. 5 m x 6 m, jest konstrukcji stalowej, ściany i dach obite blachą trapezową, dach jednospadowy ze spadkiem na działkę właściciela. Budynek bez instalacji wewnętrznych, zakotwiczony do stóp fundamentowych. W budynku znajdują się regały, narzędzia ogrodnicze, rowery, leżaki. Budynek znajduje się bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia (tj. pod przewodami sieci) i w odległości ok. 2,90 m od ogrodzenia z dz. ew. nr [...] i ok. 4,60 m od ogrodzenia z dz. nr ew. [...].
Nadto organ II instancji wskazał, że wobec braku dokonania zgłoszenia przez inwestora budowy rzeczonego budynku gospodarczego, zasadne było wszczęcie przez organ I instancji postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy przedmiotowego budynku gospodarczego.
Organ II instancji stwierdził także, iż stosowanie do ww. przepisu, P.S. została pouczona o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego budynku gospodarczego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, jak również, iż niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie bądź też wycofanie wniosku o legalizację skutkuje wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Jak również organ I instancji wyjaśnił, iż z uwagi na usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego bezpośrednio pod linią elektroenergetyczną 220 K, przebiegającą przez działkę nr ewid. [...], dla możliwości legalizacji spornego budynku kluczowe będzie stanowisko P. S.A. w zakresie dopuszczalności usytuowania budynku bezpośrednio pod linią elektroenergetyczną.
Na marginesie organ II instancji wskazał, iż w dniu 18 października 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo P., Wydziału Eksploatacji Sieci W., Departamentu Eksploatacji w W. informujące, iż po analizie przepisów regulujących kwestie zagospodarowania terenu pod liniami elektroenergetycznymi i w ich sąsiedztwie, a także Katalogów rozkładów natężenia pola elektrycznego i magnetycznego w otoczeniu linii 220 i 400 Kv, Katalogu standardowych pasów technologicznych istniejących linii 220 i 400 Kv oraz mając na uwadze parametry techniczne przęsła (58-59) linii elektroenergetycznej 220 Kv relacji A.-Z., budynki gospodarcze można lokalizować w odległości nie mniejszej niż 15 m od osi linii.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu z dnia 29 kwietnia 2022r. przez P.S. oraz jej pełnomocnika P.S. organ II instancji wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu zawiadomił strony w dniu 12 września 2022 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz poinformował, iż w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a także składać wnioski i zastrzeżenia i zawiadomienie to zostało doręczone pełnomocnikowi P.S., P.S. w dniu 19 września 2022 r., zatem termin do wnoszenia wniosków i zastrzeżeń w przedmiotowym postępowaniu upłynął z dniem 26 września 2022 r. Natomiast postanowienie organu I instancji zostało wydane w dniu 29 września 2022 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu.
Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy wynika, że strona nie skorzystała z możliwości złożenia do organu I instancji wniosków, czy zastrzeżeń dotyczących prowadzonego postępowania i w wyznaczonym terminie nie sygnalizowała też konieczności wydłużenia wyznaczonego terminu na zapoznanie się z aktami. Tym samym – w ocenie organu II instancji - argument o tym, że postanowienie zostało wydane przed upływem terminu na składanie wniosków dowodowych nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła P.S., reprezentowana przez P.S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 - art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wskutek nieprzeprowadzenia przez organ administracji wniosków dowodowych skarżącej przedstawionych w piśmie z dnia 11 października 2022 r. (w szczególności dowodu z zeznań strony oraz dowodu z zeznań świadka P.S.).
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozpoznania organowi administracji po uprzednim przeprowadzeniu postępowania dowodowego przedstawionego w piśmie skarżącej z dnia 11 października 2022 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odstąpił od przeprowadzenia czynności dowodowych objętych pismem skarżącej z dnia 11 października 2022 r. Nadto skarżąca dodała, że pismo organu datowane na dzień 12 września 2022 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 4 października 2022 r. i z chwilą jego doręczenia w terminie określonym w tym piśmie wysłała do organu "pismo w sprawie" zawierające wnioski dowodowe. Zdaniem skarżącej, organ administracyjny powinien zatem przystąpić do wykonywania czynności dowodowych wskazanych w piśmie.
W ocenie skarżącej, dopiero w drodze dowodu z zeznań świadka oraz zeznań samej skarżącej możliwe będzie ustalenie, kiedy i w jakich okolicznościach były podejmowane na nieruchomości czynności związane z realizacją na nieruchomości różnego rodzaju robót budowlanych; w szczególności opisanych w postanowieniach organu administracyjnego. Jednocześnie skarżąca dodała, że wszystkie owe obiekty mają charakter rzeczy ruchomej.
W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że organ powinien ustalić, jaka konkretnie robota budowlana była wykonywana w konkretnym okresie czasu. Skarżąca dodała przy tym, że charakter "budynków" objętych decyzjami organu był i jest taki, że były one wielokrotnie przemieszczane z przedmiotowej nieruchomości w różnych okresach czasu, a zatem konieczne jest ustalenia, czy "budynki", o których mowa w decyzjach, są tożsamymi, choćby z tymi, które były przedmiotem "czynności sygnalizacyjnych" - pisma P. z dnia 9 sierpnia 2022 r. Skarżąca wskazała, że obiekty te nie są ze sobą tożsame, czego organ administracji nie ustalił.
W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
- 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
- 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, a zatem stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Dodać przy tym należy, że w przypadku skargi na postanowienie skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 maja 2023 r.
W dalszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji (postanowienia), a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Dodać przy tym należy, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych ok. 6,00 m x 5,00 m, na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. [...] i informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. budynku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia - Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie to odpowiada prawu.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.b."
Stosownie do art. 48 ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:
- 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo
- 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 u.p.b., jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne:
- 1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz
- 2) usunięcie stanu zagrożenia.
W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 u.p.b.) Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 4 u.p.b.). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 u.p.b.).
Nie ulega wątpliwości, że wskazana powyżej podstawa prawna znajduje zastosowanie w sytuacji stwierdzenia samowoli budowlanej. W przedmiotowej sprawie organy bezsprzecznie ustaliły, iż sporny budynek gospodarczy powstał w warunkach samowoli budowlanej, tj. inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia budowy. Okoliczność ta została stwierdzona w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego poprzez uzyskane od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej informacje, jak i na podstawie złożonego przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia do protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 5 września 2022 r. Pełnomocnik skarżącej – P.S. (ojciec skarżącej) oświadczył zatem, że budynek gospodarczy posadowiony został na działce w październiku 2021 r. bez pozwolenia na budowę czy zgłoszenia.
Podkreślić przy tym należy, że przedmiotowy budynek wymagał, zgodnie z art.29 ust. 1 pkt 14 lit. a u.p.b. dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b. Sporny budynek jest wolno stojący i posiada wymiary ok. 5 m x 6 m, a zatem jego powierzchnia zabudowy wynosi ok. 30 m². Zgodnie ze wspominanym art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a u.p.b. zgłoszenia wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki.
Z ustaleń organów wynika, że przedmiotowy budynek jest konstrukcji stalowej, ściany i dach obite blachą trapezową, dach jednospadowy ze spadkiem na działkę właściciela. Budynek ten nie ma instalacji wewnętrznych i zakotwiczony jest do stóp fundamentowych. W budynku znajdują się regały, narzędzia ogrodnicze, rowery, leżaki. A zatem sporny budynek spełnia definicję budynku gospodarczego wskazaną w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225).
W świetle tego przepisu, budynkiem gospodarczym jest budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 48 ust. 1 pkt 2 u.p.b. obligująca organ do wydania zaskarżonego postanowienia o wstrzymaniu budowy.
Ponadto należy zauważyć, że organ zastosował się do obowiązku określonego w ust. 3 wspomnianego art. 48 u.p.b., tj. poinformował skarżącą o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego budynku gospodarczego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy (art. 48a ust. 1 u.p.b.) oraz o konsekwencjach niezłożenia tego wniosku, a także o konieczności wniesienia na dalszym etapie postępowania opłaty legalizacyjnej, wskazując przy tym jej wysokość.
Słusznie również organ zwrócił uwagę, że w ramach dalszego postępowania, tj. po złożonym przez inwestorkę wniosku o legalizację, kwestią wymagającą wyjaśnienia, w ramach obowiązujących przepisów, będzie usytuowanie przedmiotowego budynku bezpośrednio pod linią elektroenergetyczną 220 kV, przebiegającą przez działkę nr ewid. [...].
Analizując zarzuty skargi należy stwierdzić, że skarżąca jako główny zarzut podniosła błędną ocenę materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, które zdaniem skarżącej przejawiło się w odstąpieniu od przeprowadzenia czynności dowodowych objętych pismami skarżącej z dnia 11 października 2022 r. Należy dodać, że pisma te zostały dołączone do zażalenia z dnia 11 października 2022 r. na postanowienia organu I instancji. W pismach tych skarżąca wniosła o przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej i P.S. na okoliczność sposobu korzystania z nieruchomości, a w szczególności "okresu czasu w jakim na nieruchomości znajdowały się przyczepy campingowe".
Odnosząc się do powyższych zarzutów należy zauważyć, iż P.S., jako pełnomocnik skarżącej, złożył oświadczenia do protokołu z dnia 5 września 2022 r. dotyczące dat powstania spornych obiektów, w tym budynku gospodarczego. Ponadto nie ulega wątpliwości, iż skarżąca nie wskazuje innej daty powstania przedmiotowych obiektów. Skarżąca stwierdziła, iż konieczne jest ustalenie, czy budynki, w stosunku do których prowadzi postępowanie organ nadzoru budowlanego, są tożsame z obiektami, o których wspomniano w piśmie z dnia 9 sierpnia 2022 r. P.. Kwestia ta nie ma jednak znaczenia w sprawie, ponieważ organ prowadzi postępowania na podstawie ustaleń, których dokonał w wyniku oględzin.
Skarżąca podniosła również, że pismo datowane na dzień 12 września 2022 r. zostało jej doręczone w dniu 4 października 2022 r. Jednak z akt sprawy wynika, iż wspomniane pismo z dnia 12 września 2022 r., stanowiące zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania i informujące o możliwości składania w terminie 7 dni wniosków i zastrzeżeń, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 września 2022 r., a nie jak wskazuje skarżąca w dniu 4 października 2022 r. We wspomnianej dacie, tj. 4 października 2022 r., zostało doręczone postanowienie organu I instancji z dnia 29 września 2022 r. nr 115/2022. Skarżącej umożliwione zostało zatem – zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. – wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań lecz skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia we wskazanym terminie. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż w złożonej skardze skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które przeczyłyby ustaleniom dokonanym przez organ.
Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, że organy - wbrew zarzutom skarżącej - dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wydania zaskarżonych postanowień organów obu instancji. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organów znalazły wyraz w uzasadnieniu postanowień, spełniającym wymogi z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a.
Z tych względów, Sąd, nie podzielając zasadności zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.