Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Stowarzyszenia "A", uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku zawiesił postępowanie w sprawie czasowego odebrania zwierząt – 41 koni przebywających w miejscowości P., gm. Ł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach organ napisał, iż wyjaśnienia wymaga kwestia zagadnienia wstępnego, jakim jest ustalenie stron postępowania, a zatem kto jest właścicielem koni.
Po rozpoznaniu zażalenia Stowarzyszenia "A", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku uchyliło rozstrzygnięcie I instancji w całości i przekazało sprawę do rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Toczące się postępowanie karne w trybie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (t. j. Dz. U. z 2003 roku Nr 106, poz. 1002 ze zm.), nie rozstrzygnie kwestii własności koni, zatem nie może stanowić zagadnienia wstępnego w sprawie. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ I instancji prowadzący postępowanie w sprawie samodzielnie musi ustalić kto był właścicielem koni w okresie bezpośrednio poprzedzającym ich odebranie.
Skargę na powyższe postanowienie złożyła "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. W treści uzasadnienia skargi strona napisała, że nigdy nie była właścicielem, ani posiadaczem koni, zatem kontestowane w skardze postanowienie jest skierowane do podmiotu nie będącego stroną w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 153 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Użycie w art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 434).
Przykładowo w orzeczeniu z dnia 9 lipca 2004 roku, sygn. akt I SA/Gd 608/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyraził pogląd, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe z innej przyczyny wtedy, gdy organ podatkowy I instancji odrębną decyzja umarza zaległość podatkową, której wysokość została określona w decyzjach zaskarżonych do sądu administracyjnego.
Zatem przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może być jedynie takie zdarzenie, które nie istniało przed jego wszczęciem, a wystąpiło dopiero w toku rozpoznawania sprawy, tj. po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku, II FSK 487/07).
Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, przedmiotem której było zawieszenie postępowania w sprawie czasowego odebrania koni. Tak więc granice sprawy wyznaczało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania i stwierdzające brak podstaw do zawieszenia. Tymczasem po wniesieniu do Sądu skargi na ww. postanowienie organu odwoławczego, organ właściwy w sprawie głównej, a więc prowadzonej w trybie ustawy o ochronie zwierząt, wydał w dniu [...] roku decyzję załatwiającą sprawę co do istoty – o czasowym odebraniu 41 koni czystej krwi arabskiej ich opiekunowi – K. K. Tym samym bezprzedmiotowe stało się postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi.
Niezależnie bowiem od rozstrzygnięcia Sądu, sprawa główna, a więc rozstrzygająca o czasowym odebraniu zwierząt, znalazła już swój finał w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] roku. Uznać więc należało, że nastąpił trwały i ostateczny zastój postępowania wszczętego skargą, sprowadzającego się do wyjaśnienia kwestii, czy w toku postępowania administracyjnego zaistniały przesłanki do jego zawieszenia, określone w art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niecelowe stało się zatem prowadzenie dalszego postępowania sądowoadministracyjnego (por. J.P. Tarno, J. Wyporska – Frankiewicz, Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego., Księga Jubileuszowa dedykowana Prof. zw. dr. Jackowi M. Langowi).
Z uwagi na zaistnienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
K.O.