Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r., znak: AV.0144.254.2022, nr 10/2022, Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi (dalej także: organ II instancji), na podstawie przepisów art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) (dalej: u.d.i.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) (dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi (dalej także: organ I instancji) z dnia 1 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. A.XX-0144-309/22, odmawiającą M.W. (dalej także: skarżący) uwzględnienia żądania o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich postanowień o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia z pozostałej kary za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., następnie rozszerzonego o wygenerowanie wszystkich wniosków, gdzie zostało wydane postanowienie o udzieleniu warunkowego, przedterminowego zwolnienia, za okres od 1 stycznia 2015 r. do 20 listopada 2022 r.
Organ II instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 7 listopada 2022 r., M. W. wystąpił o udostępnienie mu informacji publicznej w pierwotnym brzmieniu w zakresie udostępnienia kopii wszystkich postanowień o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia z pozostałej kary za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., a następnie rozszerzając żądanie o wygenerowanie wszystkich wniosków, gdzie zostało wydane postanowienie o udzieleniu warunkowego, przedterminowego zwolnienia, za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 20 listopada 2022 r.
Opisaną na wstępie decyzją Prezes Sądu Okręgowego w Łodzi odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na brak wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych we wniosku informacji. Podstawą dla wydania ww. decyzji był fakt, że liczba żądanych orzeczeń objętych wnioskiem wynosi aż 817, co oznacza, iż żądanie należy traktować, jako informację przetworzoną. Skarżacy, po wezwaniu go pismem z dnia 21 listopada 2022 r., nie wykazał istnienia szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych we wniosku informacji, traktowanych jako informacja przetworzona, a co więcej, rozszerzył zakres żądanej informacji, wnosząc o wygenerowanie wszystkich wniosków, gdzie zostało wydane postanowienie o udzieleniu warunkowego, przedterminowego zwolnienia, za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 20 listopada 2022 r.
W uzasadnieniu ww. decyzji Prezes Sądu Okręgowego w Łodzi wskazał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, bowiem realizacja wniosku oznaczałaby konieczność przejrzenia i anonimizacji 817 orzeczeń, co przekracza granice prostego korzystania z informacji publicznej. Udostępnienie 817 orzeczeń wymagałoby bowiem znacznego nakładu środków i zaangażowania pracowników w proces anonimizacji orzeczeń i ich uzasadnień, co w sposób oczywisty mogłoby zdezorganizować pracę VI Wydziału Penitencjarnego i wpłynąć negatywnie na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na ten sąd. Nadto, skarżący nie wykazał, że uzyskana przez niego informacja przetworzona, objęta wnioskiem z dnia 7 listopada 2022 r. mogłaby zostać przez niego realnie, czyli faktycznie i konkretnie wykorzystana w interesie publicznym.
W odwołaniu od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi M.W. wniósł o jej zmianę. W treści środka zaskarżenia skarżący nie podniósł zarzutów wobec wydanej decyzji, a jedynie przytoczył argumenty dla udostępnienia mu żądanej informacji publicznej.
Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi uznał, że decyzja organu I instancji jest właściwa, a tym samym odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że w polskim ustawodawstwie informacja publiczna rozumiana jest w sposób szeroki. Co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna" wynika wprost z przepisu art. 1 u.d.i.p. Nie oznacza to jednak, że każda informacja, jest "informacją publiczną" i że każda taka informacja podlega obowiązkowi jej udostępnienia. Ponadto, brak wykazania w przesłanej odpowiedzi skarżącego szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych we wniosku informacji rodzi skutek w postaci wydania przez organ decyzji odmownej.
Dalej organ II instancji przytoczył treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że powszechnie w doktrynie i orzecznictwie uznaje się, że jako informację publiczną należy traktować wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, komunalnym, bądź mieniem Skarbu Państwa, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Orzecznictwo, a także powszechnie przyjęty i ugruntowany w doktrynie pogląd, dotyczący definicji informacji publicznej, prowadzi do wniosku, że definicja tego pojęcia jest ujmowana w sposób bardzo szeroki.
Organ II instancji stwierdził, że zgodnie jednak z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przy czym ustawa nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem informacji przetworzonej. W tej sytuacji konieczne jest odwołanie się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie i poglądach doktryny, z których wynika, że "suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona". W orzecznictwie wskazuje się, że "zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością.
Czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej. Wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem, niemniej chodzić może tylko o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe zadania tych osób, absorbujące znacznie ich czas i siły. Suma tzw. informacji prostych może być uznana za informację przetworzoną pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia tak znacznych środków osobowych, np. dla zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania, iż zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego" (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2017 r., IV SA/Po 964/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., II SA/Wa 1344/16).
Dalej organ II instancji stwierdził, że zgodnie z wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Go 201/17, również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia, zanonimizowania i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna zostać uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.
Następnie organ II instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż sąd nie prowadzi rejestru zanonimizowanych orzeczeń obejmujących żądanie wniosku, udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji niewątpliwie wiązałoby się z koniecznością podjęcia przez podmiot zobowiązany do ich udostępnienia ogromu pracy i wielu czynności, których przedsięwzięcie byłoby konieczne dla udostępnienia żądanych informacji. Do czynności tych należałoby zaliczyć w szczególności: zaangażowanie pracownika, przejrzenie bardzo dużej ilości dokumentów, aby wyłowić żądane informacje, analizę 817 postępowań objętych żądaniem, wreszcie anonimizację danych.
Szczegółowa analiza przygotowania żądanej informacji wyglądałaby tak:
̶ średnio jedno postanowienie liczy około 2 stron;
̶ akta dotyczące spraw z żądanego okresu mogą znajdować się albo w archiwum podręcznym przy Wydziale VI Penitencjarnym Sądu Okręgowego w Łodzi, albo w systemie Sędzia 2.
Najpierw jednak musiałoby nastąpić wyszukanie sygnatur wszystkich postanowień w systemie Sędzia 2, żeby wiedzieć gdzie dane akta się znajdują. Trwałoby to ok. 20 minut. Dalej należałoby wpisać każdą sygnaturę do systemu Sędzia 2 i przekazać postanowienia do Portalu Orzeczeń w celu ich anonimizacji. Na każde postanowienie trzeba przeznaczyć około 10 minut, czyli jeżeli wszystkie postanowienia byłyby w systemie Sędzia 2, to 817 postanowień x 10 minut daje 8 170 minut, czyli 136 h, czyli 17 dni pracy ciągłej po 8 h jednego pracownika.
Organ II instancji zaznaczył, że mogłoby też być tak, że części postanowień nie ma w systemie Sędzia 2 i wtedy należałoby szukać ich w aktach spraw w archiwum podręcznym, co oczywiście znacznie wydłużyłoby czas przygotowania żądanej informacji. W przypadku wyszukania postanowień z akt sprawy w archiwum podręcznym, na każde postanowienie należałoby przeznaczyć czas około 10 minut, plus wypięcie z akt, kopiowanie, odłożenie akt i anonimizacja, to kolejne 20 minut, co daje nam 30 minut na postanowienie. I jeżeli dotyczyłoby to nawet tylko połowy, czyli 400 postanowień, to mamy 400 x 30 minut co nam daje 12 000 minut, czyli 200 h, czyli 25 dni pracy ciągłej po 8 h jednego pracownika.
Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi wskazał dodatkowo, że w Wydziale Penitencjarnym Sądu Okręgowego w Łodzi jest tylko dwóch pracowników skierowanych do tego rodzaju pracy. A zatem, wydelegowany pracownik sądu musiałby poświęcić 17 bądź 25 dni roboczych, bez żadnych przerw i nie zajmując się niczym innym, na zadośćuczynienie żądaniu skarżącego.
Zdaniem organu II instancji nie powinno budzić zatem wątpliwości, że żądane informacje mają charakter "informacji przetworzonych". W świetle powyższego zasadne jest zatem uzależnienie udostępnienia żądanych informacji od wykazania przezskarżacego, iż ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie wskazuje się, że nie jest wystarczające, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Konieczne jest nadto, by "istotność" ta miała szczególne znaczenie, co stanowi dodatkowy czynnik przy ocenie, czy wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania.
Należy przy tym zauważyć, że szczególna, tj. kwalifikowana forma interesu publicznego oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa, czy też społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców. Należy więc przyjąć, że wnioskodawca obowiązany jest do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca powinien nadto wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania uzyskanych informacji w interesie społecznym. Brak wykazania tych okoliczności sprawia, że wniosek pozbawiony jest podstaw do jego uwzględnienia.
Na koniec organ II instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał jak pozyskane przez niego informacje objęte żądaniem wniosku miałyby się przekładać na realne i konkretne możliwości wykorzystania uzyskanych informacji w interesie społecznym, czy prowadzić do poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej.
Według organu II instancji zaskarżona decyzja spełnia również wszelkie stawiane takim orzeczeniom wymogi, decydujące o ich materialnej i formalnej poprawności. Także uzasadnienie wniesionego przez skarżącego odwołania nie zawierało przekonujących argumentów, które pozwoliłyby na uwzględnienie zawartego w nim wniosku. Skarżący nie wykazał w żadnym stopniu, by stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi, było błędne.
Na ostateczną decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.W. podnosząc, że Prezes w pisemnym uzasadnieniu nie odniósł się do argumentów skarżącego, które uzasadniają uzyskanie wnioskowanych informacji - przywołał natomiast czas jaki wymagać będzie wygenerowanie wnioskowanych informacji. Jest wprawdzie szeroko przywoływane orzecznictwo sądów, które to w ocenie skarżącego, nie przystaje do przedmiotowej sprawy.
Zdaniem skarżącego, gdyby personel podległy Prezesowi Sądu Apelacyjnego wczytał się w przywołaną uchwałę w poszerzonym składzie Sądu Najwyższego (dotyczy warunkowego zwolnienia) oraz kolejnymi postanowieniami Sądu Najwyższego, wówczas decyzja o odmowie nie mogłaby być odmowna.
Skarżący wskazał również, że Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 183 ust. 1 Konstytucji RP, sprawuje nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania. Przedstawienie szerokich danych wielu instytucjom, może pozwolić na usunięcie przyczyn stosowania wadliwe prawa w Państwie Polskim. Skarżący swój interes prawny poświęcił na naprawę prawa w przytoczonym zakresie.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
Organ II instancji podkreślił, że skarga nie zawiera zarzutów wobec wydanej decyzji, a skupia się na problemie nieuwzględniania przez sądy zażaleń w przedmiocie odmowy w udzielaniu postanowień o warunkowym przedterminowym zwolnieniu.
Zdaniem organu stanowisko zaprezentowane w skardze jest błędne i stanowi jedynie polemikę z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny w omawianym zakresie.
W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi piśmie z dnia 9 czerwca 2023 r. skarżący zawarł wniosek dowodowy o:
- 1) wystąpienie do Sądu Okręgowego w Łodzi VI Wydział Penitencjarny o kopie wszystkich wydanych postanowień o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia w latach: 1 stycznia 2021 r. – 31 grudnia 2022 r.;
- 2) zwrócenie się do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Łodzi o wykaz ilości osadzonych mężczyzn i kobiet z jednostek penitencjarnych w latach 1 stycznia 2021 r. – 31 grudnia 2022 r., które podlegają VI Wydziałowi Penitencjarnemu Sądu Okręgowego w Łodzi.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny oraz Sąd Apelacyjny w Łodzi II Wydział Karny systemowo narusza prawo tj.: art. 77 § 1 k.k. w zw. art. 78 § 2 k.k., co potwierdza wskazane we wniosku orzecznictwo. Natomiast żądane przez skarżącego informacje od Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi, mają istotne znaczenie dla wykazania częstego naruszania prawa w rzeczywistym jego stosowaniu przez m.in. Sąd Okręgowy i Apelacyjny w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2022 r., znak: AV.0144.254.2022, nr 10/2022, utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. A.XX-0144-309/22, odmawiającą M.W. uwzględnienia żądania o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich postanowień o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia z pozostałej kary za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., następnie rozszerzonego o wygenerowanie wszystkich wniosków, gdzie zostało wydane postanowienie o udzieleniu warunkowego, przedterminowego zwolnienia, za okres od 1 stycznia 2015 r. do 20 listopada 2022 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają wymogom prawa.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.
Dz. U. z 2022 r. poz. 902) (dalej także: u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Prezes Sądu Okręgowego mieści się w zakresie podmiotowym stosowania u.d.i.p. i jako organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2021 r., II SAB/Gd 103/21, LEX nr 3275863., Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA; por. także: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., II SA/Wa 2486/21, CBOSA).
W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 16 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, do której, zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się przepisy k.p.a.
W niniejszej sprawie bezspornym jest także, że postanowienia o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia z pozostałej kary za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r. stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu, co wynika wprost z art. 6 ust. 1 punkt 4 lit. a tiret trzeci u.d.i.p. Natomiast w odniesieniu do wniosków, gdzie zostało wydane postanowienie o udzieleniu warunkowego, przedterminowego zwolnienia, za okres od 1 stycznia 2015 r. do 20 listopada 2022 r., zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że wnioski te nie stanowią informacji publicznej. Powyższe wnioski pochodzą od osób prywatnych nie są więc dokumentami wytworzonymi przez organ w ramach jego działalności, które mogłyby zostać udostępnione (co do zasady) w ramach postępowania na podstawie przepisów u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OSK 683/09, CBOSA; por. także: wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13, CBOSA).
Słusznie także wskazał organ II instancji, że skarżący nie podnosi jakichkolwiek zarzutów w stosunku do przyjętego przez oba organy stanowiska, że żądana przez niego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. Skarżący skupia się wyłącznie na problemie nieuwzględniania przez sądy zażaleń w przedmiocie odmowy w udzielaniu postanowień o warunkowym przedterminowym zwolnieniu, co nie podlega jakiejkolwiek ocenie w niniejszym postępowaniu.
Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych suma informacji prostych może składać się na informację przetworzoną. Warunkiem jest jednak, aby organ wykazał, że liczba żądanych informacji prostych jest na tyle duża do przygotowania przez pracowników organu, że mogłoby to zakłócić normalne funkcjonowanie organu (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 7629/21, LEX nr 3562147, CBOSA). W niniejszej sprawie tak właśnie się stało. Organ I instancji, a za nim organ II instancji dokładnie wskazał ile orzeczeń podlegałoby udostępnieniu i ile czasu zajęłoby pracownikowi przygotowanie żądanej informacji publicznej. Zdaniem Sądu stanowisko organu uznające wskazaną przez skarżącego we wniosku z dnia 7 listopada 2022 r. informację w postaci kopii wszystkich postanowień o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia z pozostałej kary za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r. za informację przetworzoną jest prawidłowe.
Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2022 r., IV SA/Wr 134/22, LEX nr 3371016, CBOSA). Oznacza to, że wnioskodawca, który występuje o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej musi wykazać, że uzyskanie przez niego informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz powinno to być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie ponadindywidualnym nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia szczególnej istotności dla interesu publicznego takiego działania (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22, LEX nr 3511089,CBOSA).
Na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się następujące przesłanki: 1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów, 2) jego działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, 3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13, CBOSA). Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2022 r., II SA/Sz 856/22, LEX nr 3457306, CBOSA).
Wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., II SA/Wa 447/17, LEX nr 2411927, CBOSA).
Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu skarżący na wezwanie organu I instancji nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Szersza argumentacja znalazła się w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ale zdaniem Sądu i ona jest niewystarczająca, aby uznać, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący bowiem uważa się za jedyną osobę, które jest w stanie wykazać naruszenia prawa przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny w Łodzi w zakresie orzekania w sprawach w przedmiocie udzielania warunkowych przedterminowych zwolnień.
Skarżący wskazał jednak, że dane te przekaże do RPO, Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka i Fundacji W. W związku z tym, zdaniem Sądu, to właśnie te podmioty powinny występować o udostępnienie takiej informacji publicznej, a nie jednostka, która raczej nie działa w interesie publicznym tylko we własnym, indywidulanym.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił złożony przez skarżącego wniosek dowodowy ponieważ w sprawie nie zachodzą żadne wątpliwości, a ponadto wniosek ten zmierza do obejścia prawa poprzez uzyskanie żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Dodatkowo żądanie skarżącego wykracza poza zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdyż obejmuje okres do 31 grudnia 2022 r., gdy tymczasem skarżący we wniosku wskazał ramy czasowe od 1 stycznia 2015 r. do 20 listopada 2022 r.
Jak wynika z powyższego, zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Sąd nie dopatrzył się także innych wad skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 68 ze zm.), w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. (SK 85/22, OTK-A 2023/41) (w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że niezależnie od tego, czy pomoc prawna jest udzielana z urzędu, czy z wyboru, przysługiwać powinno takie samo wynagrodzenie) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).