Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
W dniu 9 października 2009 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną Z. Rodzina skarżącego posiada mieszkanie o powierzchni 62 m kw. oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 0,57 ha, w skład którego wchodzi dom mieszkalny o powierzchni 92 m kw. Strona oświadczyła, iż posiadane grunty rolne o klasie V i VI od lat są odłogowane, porośnięte samosiejkami i nie przynoszą dochodów. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.705 złotych, żona skarżącego również z tytułu emerytury osiąga dochód miesięczny w kwocie 697,86 złotych, otrzymuje również dodatek pielęgnacyjny w wysokości 153 złotych. Z uzasadnienia wniosku wynika, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną, cierpi na niedowład połowiczny lewostronny (niedowład dolnej oraz górnej kończyny) i w związku z tym porusza się za pomocą wózka inwalidzkiego. Wiadomym jest również, iż żona skarżącego cierpi na schorzenia kardiologiczne.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącego do przyznania prawa pomocy jedynie w zakresie dotyczącym ustanowienia pełnomocnika. Stosownie bowiem do przepisu art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z treścią cytowanego przepisu należy podkreślić, iż udział skarżącego w postępowaniu nie wiąże się z mocy ustawy z obowiązkiem uiszczania kosztów sądowych. Wobec powyższego wniosek strony w tym zakresie nie podlega uwzględnieniu z uwagi na ustawowe zwolnienie strony od kosztów sądowych.
Jeśli natomiast idzie o żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, to stwierdzić należy, iż analiza przedstawionego przez skarżącego stanu rodzinnego i majątkowego daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Otóż, strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym świadczy przede wszystkim sytuacja rodzinna i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość osiąganych dochodów i konieczność ponoszenia znacznych wydatków związanych z niepełnosprawnością. Z uwagi na fakt, iż skarżący wnosił alternatywnie o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego, Referendarz sądowy uznał za stosowne przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG