Uzasadnienie
I SA/Łd 412/09
W dniu 4 czerwca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Delegatura w P. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wraz ze skargą wpłynęły akta administracyjne sprawy oraz odpowiedź na skargę, w której Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania. Uzasadniając postawiony wniosek Wojewoda wyjaśnił, iż w trybie art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił w całości skargę i decyzją z dnia [...]r. uchylił we własnym zakresie zaskarżoną decyzję, jak również decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie określonych prac budowlanych. Organ załączył kopię decyzji wydanej w ramach autokontroli.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 czerwca 2009r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie 4 egzemplarzy odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Jednocześnie stronę wezwano do oświadczenia czy wobec wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...]r. podtrzymuje swoją skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. W wykonaniu kolejnego zarządzenia z dnia 6 czerwca 2009r. strona skarżąca została wezwana również do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru strona skarżąca stosowne wezwanie odebrała w dniu 16 czerwca 2009r., z kolei w dniu 23 wpłynęło do Sądu pismo, w którym strona oświadczyła, iż nie podtrzymuje skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe, jeżeli skarga jest dopuszczalna, oznacza to, że skarga nie może zawierać braków, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. Oświadczenie cofające skargę, musi być poprzedzone uiszczeniem wpisu, by mogło mieć przed sądem określone skutki.
Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, stosownie do przepisu art. 220 §1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., niepodejmowanie przez Sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Opłatami sądowymi są zaś wpis i opłata kancelaryjna, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Ponadto w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Stosownie do powyższego Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wymaganej kwoty wpisu od skargi, w odpowiedzi na powyższe strona skarżąca nadesłała jedynie oświadczenie o cofnięciu skargi.
Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008r., sygn.akt I OSK 1829/07, niepubl., dostępny w Systemie informacji prawnej LEX, Lex nr 335007).
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 220 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.
. ar