Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia D. i R. małż. J. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], znak: [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę murowanego budynku gospodarczego na działce nr ewid. 454, obręb [...] w B. przy ul. A 25.
Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. J. i D. J..
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. S. M. wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, uzasadniając powyższe przymiotem strony w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego.
Na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił dopuszczenia S. M. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do przepisu 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Jak wynika z art. 33 § 1 osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie z treścią art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawowym warunkiem dopuszczenia konkretnego podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest to, by wynik przedmiotowego postępowania dotyczył jego interesu prawnego. Innymi słowy o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Wnioskodawca winien zatem wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego.
W judykaturze sądów administracyjnych oraz w doktrynie przedmiotu, ugruntowało się stanowisko, które tutejszy Sąd w pełni aprobuje, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (vide: postanowienie NSA z dnia 22 września 2010r., w sprawie o sygn. akt I OZ 709/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając wniosek S. M. o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu ze skargi R. J. i D. J. stwierdzić należy, iż S. M. nie wskazał przepisu prawa materialnego, który byłby podstawą jego interesu prawnego. Oznacza to, iż brak jest podstaw prawnych, aby pozytywnie rozstrzygnąć o dopuszczeniu go do udziału w omawianym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Argumentacja wnioskodawcy zasadza się w istocie wyłącznie na interesie faktycznym, który nie jest wystarczający dla uwzględnienia wniosku. Fakt, iż wnioskodawca jest stroną w postępowaniu legalizacyjnym przed organem nadzoru budowlanego prowadzonym wobec przedmiotowego budynku gospodarczego, nie oznacza, iż posiada on interes prawny w postępowaniu, którego przedmiotem jest skarga na postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.
Tym samym wnioskodawcy nie przysługuje uprawnienie pozwalające na skuteczne ubieganie się o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika przedmiotowego postępowania sądowego.
Wobec powyższego, bez wpływu na wynik rozpoznania wniosku pozostaje stanowisko, jak również pozostałe zarzuty sformułowane przez S. M., które wobec braku wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego, nie mogą być uwzględnione przez Sąd na etapie kontroli zaskarżonego postanowienia.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. odmówiono dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w sprawie.
a.tp.