Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2006 roku Rada Miejska w Wieluniu na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1, art. 20 i art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę, Nr XLI/427/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Starego Miasta i terenów przyległych.
W dniu 21 maja 2009 roku Społeczny Komitet A w W. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 2 czerwca 2006 roku w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu strona podniosła zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanej uchwale. W szczególności strona wskazała, że dnia 20 marca 2009 roku wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli z innych przyczyn (innych niż wymienione w punktach 1-5) - wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Jak wynika z akt sprawy, na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 2 czerwca 2006 roku Nr XLI/427/06 strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dwie skargi. Pierwsza skarga została wniesiona w dniu 28 kwietnia 2008 roku. Sąd postanowieniem z dnia 9 grudnia 2008 roku, sygn. akt
II SA/Łd 486/08, skargę tę odrzucił z uwagi na wniesienie jej po terminie.
Drugą skargę rozpoznawaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie skarżący wniósł natomiast w dniu 21 maja 2009 roku.
Analiza akt sprawy dowodzi przy tym, że dwukrotne wniesienie skargi na powyższą uchwałę poprzedzone zostało także dwukrotnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, związanego z podjęciem kwestionowanej uchwały.
Tymczasem, określone w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne zaś pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podkreślić przy tym należy, że środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. Oznacza to tym samym, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 roku, II OSK 1954/08, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2).
Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, że skarżący wyczerpał uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponowne kwestionowanie przez skarżącego tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
A. T. – P.