Uzasadnienie
II SA/Łd 425/09
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku pełnomocnik skarżącej H.Z. zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Po wezwaniu do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, pełnomocnik skarżącej złożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, przedstawiając w nim własną sytuację rodziną i majątkową.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Jak wynika z powyższego przepisu prawo pomocy może być przyznanie jedynie stronie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. stronie skarżącej oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a także uczestnikowi postępowania, na mocy art. 33 w związku z art. 12 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem przyznania prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił H.Z., będący pełnomocnikiem skarżącej D.A. Wniosek zawierał żądanie przyznania prawa pomocy oraz informacje o sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodach wnioskodawcy. Powyższe dało podstawę do twierdzenia, że H.Z. wystąpił z wnioskiem we własnym imieniu. W konsekwencji należy przyjąć, iż zgłoszony wniosek nie jest wnioskiem strony postępowania, lecz jej pełnomocnika.
Reasumując, skoro prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie, złożenie wniosku przez osobę, której nie przysługuje status strony, nie może wywołać zamierzonego rezultatu, a odmowa przyznania prawa pomocy znajduje uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów.
Wobec powyższego, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
LF