Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Następnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata, a postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...], wniosek ów został uwzględniony.
W międzyczasie, tj. 30 lipca 2013 roku skarżąca osobiście sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu sądowego od wskazanej powyżej skargi, który został odrzucony prawomocnym postanowieniem tutejszego sądu z dnia [...].
Izba Adwokacka w Ł. w dniu 9 sierpnia 2013 roku delegowała adwokata M. M. do zastępstwa z urzędu w niniejszej sprawie.
W dniu 12 września 2013 roku ustanowiony pełnomocnik wykonał fotokopie z akt sprawy, po czym pismem z dnia 14 stycznia 2014 roku wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części.
Postanowieniem referendarza sądowego w WSA w Łodzi z dnia [...] oddalono wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi 31 stycznia 2014 roku.
Od powyższego postanowienia adwokat M. M., pismem z dnia 3 lutego 2014 roku (data nadania 4 lutego 2014 roku) wniósł sprzeciw. W treści tegoż sprzeciwu wskazał m.in., że w dniu 29 sierpnia 2013 roku, w jego kancelarii spotkał się ze skarżącą, która udzieliła mu niezbędnych informacji dotyczących przedmiotowej sprawy oraz przedstawiła posiadaną dokumentację procesową (notatka ze spotkania k – 73 akt sądowych). Na podstawie powyższego pełnomocnik stwierdził brak podstaw do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, przedstawiając stronie powody swego stanowiska z przytoczeniem podstawy prawnej, orzecznictwa i poglądów doktryny w tym zakresie. Dodał, że w aktach sprawy znajduje się jego wniosek z dnia 12 września 2013 roku o wyrażenie zgody na wykonanie fotokopii akt sprawy oraz oświadczenie o ich wykonaniu. W tymże dniu pełnomocnik poddał także szczegółowej analizie merytorycznej zasadność podejmowanych przez skarżącą oraz sąd czynności procesowych, po czym skarżąca została przezeń poinformowana telefonicznie o podtrzymaniu w/w stanowiska. Wobec powyższego, ze względu na faktycznie udzieloną skarżącej pomoc prawną, pełnomocnik z urzędu winien otrzymać wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. 2013 roku, poz. 461), określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 1 rozporządzenia).
Wskazać należy, iż mimo literalnej wykładni art. 250 p.p.s.a., przepis ten nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd orzekając o wynagrodzeniu pełnomocnika ocenia od strony merytorycznej rzetelność udzielonej pomocy prawnej, przede wszystkim biorąc pod uwagę czy czynności procesowe przez niego dokonane odpowiadają wymaganiom formalnym, a także pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Przyznane wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, a sąd dysponując w tym zakresie środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317).
Zgodnie z dyspozycją § 18 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądem drugiej instancji wynagrodzenie dla adwokata przyznawane jest za: sporządzenie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia takiej skargi, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny oraz za postępowanie zażaleniowe. Warunkiem przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia zgodnie z jego wnioskiem jest więc ustalenie, że dokonał on czynności lub brał udział w czynnościach enumeratywnie wskazanych w § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
W realiach niniejszej sprawy trudno uznać, iż zapoznanie się z aktami sprawy, sporządzenie fotokopii tychże akt oraz przeprowadzona rozmowa ze skarżącą, są wystarczające dla uznania, że pomoc prawna z urzędu została stronie udzielona w formie przewidzianej wskazaną wyżej regulacją.
Skoro zatem pełnomocnik z urzędu nie dokonał żadnej z wyżej wymienionych czynności, to nie można przyjąć, że działania przez niego podjęte w ramach udzielonej skarżącej pomocy prawnej, zasługują na wynagrodzenie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 p.p.s.a. a.bł.