Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w związku z art. 150 §1, art. 145 §1 pkt 4 i art. 146 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. S. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...], mocą której na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w/w ustawy uchylona została decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. wnosząca sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez A. K. prac budowlanych, polegających na utwardzeniu części działki nr 118/1 oraz orzeczony został brak podstaw do zgłoszenia sprzeciwu.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przypomniał, iż w dniu [...]r. B. S. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego przywołaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. Dalej wyjaśnił, iż na podstawie art. 150 §1 K.p.a. organem właściwym w sprawach dotyczących wznowienia jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, zatem właściwym jest Wojewoda [...]. Następnie, iż postępowanie w sprawie wznowienia jest dwuetapowe, pierwsza faza polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie opiera się na jednej z podstaw wymienionych w art. 145 §1 K.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślił, że w przypadku, gdy jako podstawę wznowienia wnioskodawca podaje art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. wówczas, badanie czy podmiotowi zgłaszającemu wniosek przysługiwał przymiot strony następuje w następnej fazie tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
W niniejszej sprawie po ustaleniu, iż wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...]r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tegoż organu z dnia [...]r. Następnie Wojewoda przystąpił do badania czy wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony i stwierdził, że postępowanie, w którym strona miałaby występować w charakterze strony dotyczyło zgłoszenia robót budowlanych związanych z utwardzeniem terenu, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wojewoda podkreślił, mając na uwadze uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009r., II OSK 307/08, iż zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanego podmiotu, który w myśl przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ w drodze decyzji oraz że do wydania decyzji o sprzeciwie nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Wojewoda podkreślił, iż skoro zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania o jakim mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego a czynności podejmowane przez organ nie są typowymi działaniami wynikającymi z tej ustawy to w postępowaniu tym nie biorą udziału inne oprócz inwestora podmioty. Dokonanie zgłoszenia robót budowlanych nie rodzi po stronie organu obowiązku wydania decyzji, zatem na tym etapie inne osoby nie są stronami w rozumieniu art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie dokonania jej zmiany i uwzględnienia wniosku w przedmiocie uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r.
W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...] niekonsekwencję, gdyż skoro uznał, że nie posiada przymiotu strony to nie powinien był wznawiać postępowania. Nadto zarzuciła, iż Wojewoda celowo pozbawił jej przymiotu strony i nadal uniemożliwia skarżącej, jako właścicielce sąsiedniej nieruchomości, ochronę jej interesów. Podkreśliła, iż biegły rzeczoznawca wydał opinię, z której wynika, że utwardzony teren jest w istocie drogą, zatem inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę a nie zgłoszenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Istotne jest, iż samo wniesienia środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 w/w ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl., dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analizując akta administracyjne niniejszej sprawy nie sposób nie dostrzec, iż decyzja, która jest przedmiotem skargi do Sądu jest wprawdzie rozstrzygnięciem Wojewody [...], niemniej jednak wydanym na skutek wniosku o wznowienie postępowania. Stosownie natomiast do art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie organem tym był właśnie Wojewoda [...], niewątpliwie bowiem skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...]. Oznacza to, iż w efekcie końcowym zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. jest w istocie decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 K.p.a. stronie przysługuje prawo odwołania się od tejże w myśl art. 127 K.p.a. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, iż strona nie wyczerpała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu administracyjnych środków zaskarżenia, zatem skarga do sądu administracyjnego jest na obecnym etapie przedwczesna.
Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji.
Zaskarżenie decyzji organu I instancji jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 lipca 2004r., sygn.akt III SA/Gd 377/04, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 220387).
Na marginesie zauważyć należy, iż wprawdzie przedmiotowa decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. zawierała błędne pouczenie o sposobie i terminie odwołania się od jej rozstrzygnięcia, jednakże okoliczność ta nie obliguje Sądu do przeprowadzenia kontroli tego aktu. Jednakże strona, w ramach postępowania administracyjnego, może powołując się na błędne pouczenie zawarte w tej decyzji, wnosić o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tejże decyzji.
W świetle tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Sąd uprawniony był na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. ar