Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r., nr SKO.4150.483.22 wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 503 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r. poz. 570), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło decyzję Burmistrza Koluszek z dnia 15 września 2022 r. nr GP.6730.174.2021.2022 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni fotowoltaicznych: SPV [...] 1 oraz SPV [...] 2, o mocy do 1 MW każda (łączna moc zespołu do 2 MW) wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] położonej w obr. [...], gm. [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że W. Sp. z o.o., wnioskiem z dnia 3 września 2021 r., zmienionym i uzupełnionym w dniu 29 grudnia 2021 r., zwróciła się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni fotowoltaicznych: SPV [...] 1 oraz SPV [...] 2, o mocy do 1 MW każda (łączna moc zespołu do 2 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] położonej w obr. [...], gm. [...].
Decyzją z dnia 15 września 2022r. nr GP.6730.174.2021.2022 Burmistrz Koluszek ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni fotowoltaicznych: SPV [...] 1 oraz SPV [...] 2, o mocy do 1 MW każda (łączna moc zespołu do 2 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] położonej w obr. [...], gm. [...]. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizie stanu faktycznego i prawnego, organ stwierdził, że wniosek spełnia wymogi do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E.K. zarzucając decyzji naruszenie art. 10 ust. 2a, art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Zaskarżoną niniejszym sprzeciwem decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r., nr SKO.4150.483.22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło decyzję Burmistrza Koluszek z dnia 15 września 2022 r. nr GP.6730.174.2021.2022 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium, przywołując treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, ust. 3, ust. 5a u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, powoływanej dalej jako: "u.o.z.e." wyjaśniło, że przedmiotem wniosku o wydanie warunków zabudowy była inwestycja polegająca na budowie dwóch elektrowni fotowoltaicznych: SPV [...] 1 oraz SPV [...] 2, o mocy do 1 MW każda (łączna moc zespołu do 2 MW) wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] położonej w obr. [...], gm. [...]. Powierzchnię planowanej inwestycji określono - do 3,5376 ha, zaś powierzchnię zabudowy panelami P V - do 3,0043 ha. Na inwestycję mają składać się także drogi techniczne, stacje trafo, magazyny energii. Do wniosku dołączono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Następnie organ stwierdził, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje w ustawie wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., lecz pozostaje także w relacjach z innymi - nie mniej istotnymi - przepisami, w tym z przepisami art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Organ stwierdził, że oceniając ustawowe przesłania lokalizacji instalacji fotowoltaicznych, należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (a więc dotyczące instalacji fotowoltaicznej objętej wnioskiem W. Sp. z o.o., której moc określono: do 2 MW, tj. do 20000 kW).
Następnie organ, przywołując treść art. 10 ust. 2a pkt 1 oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. stwierdził, że skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów – przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. W związku z tym przyjęto, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie może być, na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zwolniona z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
Ponadto, brzmienie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dowodzi, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Wobec powyższych ustaleń, organ stwierdził, że planowana inwestycja wymaga analizy wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.,, tj. również warunku dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że korzysta ona ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
W sprzeciwie na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. Sp. z o.o. z siedzibą w C., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzuciła naruszenie prawa:
- 1. art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 13 u.o.z.e. w zw. z art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezzasadnym uchyleniem decyzji I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na błędne przyjęcie, iż istniały podstawy pod wydania decyzji kasatoryjnej w zakresie zbadania ponownie przez organ spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w wyniku przeprowadzenia ponownie analizy urbanistycznej w związku z błędnym uznaniem, że "instalacja OZE" w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie uwzględnia instalacji OZE o mocy przekraczającej 500kW, podczas gdy definicja ta uwzględnia wszystkie instalacje OZE, bez względu na ich moc, co doprowadziło z kolei do błędnego uznania, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wyłącza zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w przypadku instalacji OZE powyżej 100kW, podczas gdy decyzja I instancji powinna być utrzymana w mocy, bowiem ustawodawca wprost odniósł się w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do definicji instalacji OZE, obejmującej wszelkie instalacje OZE, bez względu na ich moc zainstalowaną, a gdyby ustawodawca chciał zawęzić zakres tego wyłączenia, mógł się odnieść do definicji mikroinstalacji lub małej instalacji w art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e., a zatem interpretacja organu jest wprost sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu i narusza zasadę clara non sunt interpretanda, co doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;
- 2. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że istnieją przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a mianowicie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, poprzez uznanie, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w zakresie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa), twierdząc, wbrew wyraźnemu, niebudzącemu wątpliwości brzmieniu przepisu, że wyłączenie z zastosowania tej zasady względem instalacji odnawialnego źródła energii na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obowiązuje tylko względem instalacji o mocy nieprzekraczającej 500 kW, bowiem w odniesieniu do instalacji przekraczających tę moc konieczne jest ich rozmieszczenie na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na podstawie art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz określenie granic terenów pod budowę tych urządzeń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., a więc w odniesieniu do takich instalacji, w braku studium oraz m.p.z.p. można co prawda wydać decyzję o warunkach zabudowy, ale nie można pominąć wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, podczas gdy taka wykładnia jest całkowicie nieprawidłowa i stanowi niedopuszczalne tworzenie norm prawnych przez organ, które z przepisów w żadnej mierze nie wynikają, a mianowicie zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jasno wynika, że zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się do "linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii", a więc wszelkich instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu ww. ustawy, bez względu na ich moc, a systemowa wykładnia limitująca powyższe wyłączenie do instalacji o mocy nieprzekraczającej 500kW nie jest w żadnej mierze uzasadniona, bowiem między art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma żadnego systemowego powiązania, w szczególności nie odpowiada ratio legis nowelizacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p., mającej na celu przecięcie sporu orzeczniczego, czy instalacje OZE stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, a ponadto nie wynika z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., ani z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., bowiem przepisy te nie stanowią o obowiązku lokalizowania instalacji OZE na podstawie studium oraz m.p.z.p. (a tym samym o niedopuszczalności wydawania decyzji o warunkach zabudowy), lecz jedynie o obowiązku uwzględniania tego typu urządzeń w studiach i m.p.z.p. uchwalanych po wejściu w życie tych przepisów (25 września 2010 r.), a ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego, tym samym jego ustalenia nie mogą być w żadnej mierze przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy i uznać należy, że polskim przepisom z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego całkowicie obca jest jakakolwiek relacja prawna między decyzją o warunkach zabudowy a studium, tym bardziej nie można wywodzić z obowiązku uwzględnienia określonych kwestii w studium obowiązku zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jako swoistego surogatu studium i nieistniejącego m.p.z.p. w sytuacji, w której przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyraźnie wyłącza zastosowanie zasady dobrego sąsiedztwa względem wszelkich instalacji OZE, bez względu na ich moc i to nie dlatego, że określone instalacje nie zaburzają na danym terenie ładu przestrzennego, ale dlatego, że regulacje w zakresie zasady dobrego sąsiedztwa (ale i wymogu dostępu terenu do drogi publicznej), a zwłaszcza przepisy Rozporządzenia w zakresie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zupełnie nie przystają do takich obiektów jak linie kolejowe, obiekty liniowe, urządzenia infrastruktury technicznej oraz instalacje OZE, zatem ustawodawca przewidział w tym zakresie wyłączenie zastosowania przepisów, których się nijak nie da zastosować, tym samym nie istniały w tym zakresie przesłanki do wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jego oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Sprzeciw okazał się zasadny.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. –p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotowy sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej(art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).
Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu podkreślić na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2019, art. 138).
W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny zasadniczo nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Podkreślić należy, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które powinny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie.
Zatem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19, oceniając, czy zostały należycie wyjaśnione okoliczności sprawy konieczne do jej rozstrzygnięcia, nie można abstrahować od przepisów prawa materialnego. Przepis art. 64e p.p.s.a. należy zatem rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a także winien to czynić w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie.
W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionego sprzeciwu spółka uczyniła decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, uchylającą decyzję Burmistrza Koluszek, ustalającą na wniosek spółki warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Warunki zabudowy ustala się dla danego terenu wówczas, gdy nie obowiązuje na nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2, w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Co do zasady decyzja w tym zakresie ma tzw. charakter związany, co oznacza, że pozytywną dla inwestora decyzję wydaje się w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.,
Zauważyć należy, że w aktualnym na dzień rozpatrzenia sprawy przez organy stanie prawnym, z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu nie stosuje się m.in. do urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła dnia 29 sierpnia 2019 r. Wówczas treść tego przepisu została rozszerzona poprzez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Wprawdzie tutejszy sąd dotychczas prezentował stanowisko zbieżne ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji organu odwoławczego, jednak nie doczekało się ono kontynuacji (por. przykładowo wyrok NSA z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, oraz wyroki NSA o sygn. akt II OSK 667/21, II OSK 1276/21, II OSK 2619/22).
W konsekwencji przyjąć należy, że efektem powyższej nowelizacji było więc jednoznaczne wyłączenie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii spod konieczności spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, niezależnie od mocy instalacji. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu ustalenie rodzi zaś dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przy rozpoznaniu sprawy pomija się więc te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji za nieusprawiedliwione uznać wypada dokonywanie wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.
W realiach niniejszej sprawy na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego spółka zwróciła się o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Jak już wskazano wyjątek od zasady z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. sformułowano w ust. 3 tego przepisu, stanowiącym, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie elektrowni fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, a dokładnie z energii słonecznej. To zaś oznacza, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 - w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie stosuje się do spornej inwestycji. Wyklucza to jednoznaczne brzmienie wskazanych przepisów oraz kwalifikacja wnioskowanej instalacji jako instalacji odnawialnego źródła energii.
Mając na uwadze powyższe sąd stwierdza, że organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a. w sposób nieuprawniony.
W związku z powyższym sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1, w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. is