Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę J. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego.
W dniu 22 sierpnia 2008 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od powyższego wyroku, sporządzona przez pełnomocnika ustanowionego na podstawie postanowienia z dnia 20 lutego 2008 r. Jednocześnie pełnomocnik w osobie adw. A. K. wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adw. A.K. wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy udzielonej z urzędu, nieopłaconej w całości ani w części, w potrójnej wysokości ze względu na to, że prowadzi kancelarię adwokacką w Ł., a stawiła się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w W..
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] r. przyznano adw. A.K. wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Odpis owego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono wnioskodawczyni dnia 21 lipca 2011r.
W sprzeciwie z dnia 27 lipca 2011r. adw. A.K. zakwestionowała wysokość przyznanego wynagrodzenia i wskazała, że za podwyższeniem stawki minimalnej w niniejszej sprawie przemawia to, iż pełnomocnik wykonał swe obowiązki należycie, a wkład pracy adwokata przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie pełnomocnika zachodziła konieczność wnikliwej analizy nie tylko orzecznictwa i przepisów prawnych, ale także materiałów dotyczących przebiegu wydarzeń z okresu II wojny światowej. Zdaniem wnioskodawczyni podwyższenie wynagrodzenia do 150% stawki minimalnej pozwoli na chociażby częściowe uwzględnienie kosztów stawiennictwa na rozprawie przed NSA. Jednocześnie adw. A.K. podkreśliła, że prowadzi kancelarię w innej miejscowości niż siedziba Sądu, a więc czas na dojazd oraz koszty dojazdu stanowią o zwiększonym nakładzie jej pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż – stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 157, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. - w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie – wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu – wniosek adw. A.K. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Następnie podnieść należy, iż zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), którego przepis § 19 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Powyższe oznacza, iż nie jest możliwym przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu wynagrodzenia we wnioskowanej wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Dopuszczalne jest jedynie przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% wynagrodzenia minimalnego, jeżeli uzasadnione to będzie nakładem pracy poczynionym przez pełnomocnika.
Jak wynika z akt sprawy adw. A.K. ustanowiona została do reprezentowania J. S. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od którego sporządziła skargę kasacyjną. Stawiła się również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, czym uzasadnione zostało żądanie wypłacenia podwyższonego wynagrodzenia. Nadto podniosła, iż w wyniku udzielenia przez nią pomocy prawnej - co oznaczało konieczność wnikliwej analizy orzecznictwa, przepisów oraz przebiegu wydarzeń II wojny światowej - przyczyniła się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżącego stanowią uzasadnienie dla przyznania wynagrodzenia podwyższonego do 150% stawki minimalnej. W szczególności należy dostrzec, iż aktywność pełnomocnika była znacząca i przejawiła się w starannym przygotowaniu do reprezentowania skarżącego, w tym też dokonaniu dociekliwej analizy przebiegu wydarzeń z czasów II wojny światowej, od ustalenia których zależało rozstrzygnięcie. Sąd uznał, iż właśnie z uwagi na charakter sprawy, wymagający odniesienia do okoliczności odległych w czasie i przestrzeni oraz wobec zauważalnego rozbieżnego orzecznictwa w tego typu sprawach, w niniejszej sprawie uzasadnione jest przyznanie wynagrodzenia podwyższonego do 150% stawki minimalnej.
Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA, po podwyższeniu wynagrodzenia w zgodzie z §19 pkt 1 cytowanego rozporządzenia wynosi 360 złotych.
O wysokości wynagrodzenia orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
m.ch.